Jan Paweł II
«MAIOREM HAC». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY JAN GRANDE ROMÁN, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 02 czerwca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13).
Tymi ewangelicznymi słowami ukazana jest miłość Pana Jezusa, który wszedł na krzyż i zechciał umrzeć za nas jako Pasterz i Baranek. Dlatego wielu świętych nie wahało się narażać życia, opiekując się chorymi podczas epidemii. Jednym z nich był Jan Grande, profes Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego. Zapominając o sobie, nieustraszenie spieszył z pomocą dotkniętym zarazą, aż sam został zarażony i oddał życie z miłości. Urodził się w 1546 roku w Carmonie, starożytnym i szlachetnym mieście archidiecezji sewilskiej. Obdarzony szlachetnym charakterem i wychowany religijnie przez pobożnych rodziców, już od najmłodszych lat dawał wyraźne oznaki przyszłej świętości w parafii św. Piotra, gdzie został ochrzczony i przyjęty do grona chłopców śpiewających w chórze. Jako młodzieniec, chcąc oszczędzić rodzicom trosk, zajmował się handlem. Czując jednak powołanie do wyższych rzeczy, opuścił dom i na modlitwie oraz w odosobnieniu poszukiwał woli Bożej. Tam Bóg przygotował jego serce do dalszej drogi. Pragnąc naśladować ubogiego i czystego Chrystusa, złożył ślub wieczystej czystości, porzucił świecki strój, przywdział szorstką tunikę, odtąd zawsze chodził boso i sprawił, że wszyscy przestali nazywać go Janem Grande Román, a zaczęli mówić o nim „Jan Grzesznik”. W końcu poświęcił się służbie najuboższym i najbardziej opuszczonym. Aby całkowicie zerwać więzy łączące go z dotychczasowym życiem, opuścił rodzinne strony i udał się do Jerez de la Frontera, miasta, z którym wcześniej nie był związany. Tam przez blisko czterdzieści lat jaśniał przykładem wszystkich cnót. Wyróżniał się głębokim życiem wewnętrznym i duchem modlitwy, a także pokorą, ubóstwem, łagodnością, anielską czystością, surową pokutą, cierpliwością, męstwem, gorliwością o zbawienie dusz, a nade wszystko niezwykłą miłością.
Szczególną czcią otaczał Eucharystię oraz żywił gorącą i synowską miłość do Najświętszej Maryi Panny. Publicznie wyznawał, że od urodzenia nosi Ją w swoim sercu. W 1572 roku, opierając się wyłącznie na Opatrzności Bożej, założył nowy szpital dla najuboższych, chorych i opuszczonych. Wszyscy byli zdumieni, widząc, jak wykonuje wszystkie uczynki miłosierdzia, zarówno względem ciała, jak i duszy. Chorych, których znajdował na ulicach bez jakiejkolwiek pomocy, sam nosił na ramionach do szpitala. Opiekował się nimi tak troskliwie, że szpital ten zaczęto nazywać „matką wszelkich potrzeb”. Gorliwie zajmował się katechizacją dzieci oraz nawracaniem kobiet prowadzących grzeszne życie. Obdarzony przez Boga niezwykłym darem rady, dla wszystkich był pomocą i pociechą. Powszechna opinia przypisywała mu liczne nadzwyczajne wydarzenia, takie jak uzdrowienia chorych, rozmnożenie chleba i inne podobne znaki.
Całkowicie oddany służbie chorym i ubogim, nie wyłączając więźniów, dowiedział się o zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską nowego zgromadzenia zakonnego skupiającego braci św. Jana Bożego. Pragnąc życia zakonnego, udał się w 1574 roku do Grenady i tam złożył śluby w Zakonie Szpitalnym. Wkrótce jednak, z posłuszeństwa, powrócił do Jerez. Kontynuował nie tylko dotychczasowe dzieła miłosierdzia, lecz także formował licznych nowicjuszy w duchu szpitalnictwa i troszczył się o zakładanie nowych szpitali swojego zakonu w pobliskich miastach. Kardynał Rodrigo de Castro, arcybiskup Sewilli, który darzył go wielką życzliwością, powierzył mu zadanie połączenia kilku małych szpitali miasta Jerez w jeden ośrodek, aby pomoc chorym mogła być skuteczniejsza. Jan podjął to zadanie z wielką gorliwością. W końcu, jak już wspomniano, zmarł 3 czerwca 1600 roku, gdy podczas nasilającej się epidemii całkowicie poświęcił się opiece nad zakażonymi.
Wzrastająca sława jego świętości sprawiła, że w 1629 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny. Papież Pius VI w 1775 roku uznał heroiczność jego cnót. Papież Pius IX wpisał go uroczyście do grona Błogosławionych 13 listopada 1853 roku. Kiedy zaś w 1980 roku utworzyliśmy diecezję Asidonia-Jerez, jej biskup oraz wierni zwrócili się z prośbą o zatwierdzenie błogosławionego Jana Grande Romána jako patrona diecezji. Chętnie spełniliśmy tę prośbę 10 grudnia 1986 roku. Po wznowieniu sprawy kanonizacyjnej 10 grudnia 1993 roku, dnia 11 lipca 1995 roku został ogłoszony w Naszej obecności Dekret o cudzie dokonanym za wstawiennictwem błogosławionego Jana Grande Romána. Następnie, po wysłuchaniu opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu, którzy opowiedzieli się za oczekiwaną kanonizacją błogosławionego Jana Grande, postanowiliśmy, aby uroczystość kanonizacji odbyła się w Rzymie.
Dzisiaj zatem w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej celebracji liturgicznej, wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi błogosławionych Jana Gabriela Perboyre, Egidiusza Marię od Świętego Józefa Pontillo oraz Jana Grande Romána i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród świętych czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny mąż pozostawił wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Jaśnieje przed wszystkimi jako wzór, dzięki któremu wiara katolicka i gorliwość apostolska mogą się rozwijać i docierać do jak największej liczby ludzi, aby wszyscy, umocnieni pomocą z nieba, mogli pełniej uczestniczyć w zbawczych darach Pana i dobrodziejstwach Ewangelii.
Chcemy, aby To co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 2 czerwca roku Pańskiego 1996, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
