Jan Paweł II
«NON NOBIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ANTONIEMU MARII SCHWARTZOWI, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA CHRZEŚCIJAŃSKICH ROBOTNIKÓW ŚW. JÓZEFA KALASANTEGO
Wiedeń, 21 czerwca 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę za Twoje miłosierdzie i wierność. A my, którzy żyjemy, będziemy błogosławić Pana odtąd i aż na wieki” (Ps 115, 1.18).
Kapłan archidiecezji wiedeńskiej Antoni Maria Schwartz, założyciel „Zgromadzenia Chrześcijańskich Robotników św. Józefa Kalasantego”, u schyłku XIX wieku był prawdziwym prorokiem w Austrii, służącym umacnianiu Kościoła i wiary. Uważnie i wiernie wsłuchiwał się w głos Pana, a jako wrażliwy i czujny interpretator natchnień Ducha Świętego dostrzegał potrzeby i złożone problemy swoich czasów. Szczególnie boleśnie przeżywał odchodzenie robotników, zwłaszcza młodych, od wiary i Kościoła z powodu konfliktów społecznych i ekonomicznych, dlatego postanowił ze wszystkich sił szukać skutecznych środków zaradczych. Urodził się 28 lutego 1852 roku w Baden w Austrii jako czwarte z trzynaściorga dzieci. Jego ojciec pracował w służbach miejskich i był muzykiem teatralnym, natomiast matka zajmowała się domem. Uczęszczał do szkoły parafialnej w Baden, następnie do szkoły przy kościele Świętego Krzyża, a później do gimnazjum benedyktyńskiego zwanego Schottengymnasium. Po okresie trudności związanych ze śmiercią ojca w roku 1861 wstąpił do szkoły pijarów, gdzie pozostał aż do ukończenia nauki. W tym czasie zrodziło się w jego sercu głębokie nabożeństwo do św. Józefa Kalasantego, założyciela tego zakonu, które przez całe życie inspirowało go do miłości wobec młodzieży i ubogich. W marcu 1871 roku wstąpił do seminarium duchownego w Wiedniu. Mając dwadzieścia jeden lat, napisał: „Dobrze wiesz, Jezu, że gorąco pragnę czynić wszystko, co prowadzi mnie do świętości. Nie opuszczaj mnie, lecz przebacz moje grzechy i zachowaj mnie w swoim Boskim Sercu”. W czasie pobytu w seminarium wraz z kilkoma alumnami założył stowarzyszenie zwane „Więzią Miłości”, którego członkowie zobowiązali się do ścisłego przestrzegania reguły życia duchowego. Dwukrotnie ciężko chorował, a po odzyskaniu zdrowia z wielką pobożnością oddał się Najświętszej Maryi Pannie. Dnia 8 grudnia 1873 roku do swojego imienia dołączył imię Maria. Święcenia kapłańskie przyjął 25 lipca 1875 roku z rąk kardynała Josepha Othmara Rauschera. Po czterech latach pracy jako wikariusz w niewielkiej miejscowości został wezwany do Wiednia, aby sprawować opiekę duchową nad chorymi w szpitalach prowadzonych przez Siostry Miłosierdzia. W czasie tej posługi dostrzegł wyraźnie potrzeby młodych robotników. Dla nich założył stowarzyszenie katolickich robotników pod patronatem św. Józefa Kalasantego i poświęcił im coraz bardziej intensywną opiekę duszpasterską. W roku 1888 założył czasopismo dla robotników i rzemieślników, które przez długi czas niemal sam redagował i pisał. Rok później, w ciągu zaledwie sześciu miesięcy, pod jego kierownictwem wybudowano kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych — pierwszy w Wiedniu kościół przeznaczony szczególnie dla środowiska robotniczego. W nim właśnie 24 listopada tego samego roku założył „Zgromadzenie Chrześcijańskich Robotników św. Józefa Kalasantego”.
Ojciec Schwartz mawiał, że pole pracy tego zgromadzenia jest „przeogromne”. Ludzie, których pragnął prowadzić do miłości Boga i życia godnego chrześcijanina, byli rzeczywiście ubodzy i potrzebujący. Robotnicy tamtych czasów nie korzystali jeszcze z ochrony związków zawodowych ani ustaw regulujących sprawiedliwe i bardziej ludzkie warunki pracy. Nawet dzieci musiały pracować po dwanaście godzin dziennie, także w niedziele. Antoni Maria nie tylko z całych sił walczył z tymi nadużyciami, lecz także troszczył się o chrześcijańskie wychowanie młodych robotników, obejmujące również ich formację ludzką, aby praca i życie ludzi pracy stawały się bardziej godne, a niesprawiedliwe warunki społeczne ulegały poprawie. Założył pierwsze biuro pośrednictwa pracy dla młodzieży, dzięki któremu wielu młodych ludzi znalazło zatrudnienie, uzyskało godniejsze warunki pracy i mogło korzystać z niedzielnego odpoczynku. „Weź moją duszę, bo już należy do Ciebie!” Te słowa coraz pełniej urzeczywistniały się w jego życiu. Jego dusza, ożywiona gorącą wiarą, była całkowicie poświęcona Panu i ofiarowana Mu szczególnie za dobro ukochanej Austrii. Niewielu jednak chciało słuchać tego proroka i przyjmować jego wskazania. Tylko nieliczni podjęli dzieła, które wyprzedzały i zarazem urzeczywistniały wskazania encykliki Rerum novarum papieża Leona XIII. Dlatego, choć boleśnie doświadczał obojętności, niechęci i niezrozumienia wielu ludzi, pozostał niewzruszony w swoim postanowieniu i wierny powołaniu aż do śmierci. Wyczerpany nadmierną pracą i codzienną troską o kierowanie założonym przez siebie zgromadzeniem, otoczony szacunkiem i opinią świętości, odszedł z tego świata 15 września 1929 roku. W jego pogrzebie uczestniczyły ogromne tłumy wiernych, mimo ulewnego deszczu.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty w Kurii Arcybiskupiej w Wiedniu w 1949 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo, 21 marca 1995 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie, w Naszej obecności, 5 maja 1998 roku został ogłoszony Dekret o cudzie, który wydarzył się w Wiedniu w 1972 roku. Postanowiliśmy więc, że uroczystość beatyfikacji odbędzie się tamże 20 czerwca 1998 roku podczas Naszej wizyty apostolskiej w Austrii.
Dzisiaj więc w Wiedniu, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę: „Spełniając życzenie naszego Brata Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Restytucie Kafka oraz Czcigodnym Sługom Bożym Jakubowi Kernowi i Antoniemu Marii Schwartzowi przysługiwał tytuł błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Marii Restytuty Kafka dnia 29 października, Jakuba Kerna dnia 20 października oraz Antoniego Marii Schwartza dnia 17 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ustanowione niniejszym Listem Apostolskim, zachowało teraz i w przyszłości swoją moc i ważność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Wiedniu, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 czerwca 1998 roku, w dwudziestym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
