Jan Paweł II
«BEATI MISERICORDES». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONA KUNEGUNDA, CZYLI KINGA, PROFESKA ZAKONU ŚWIĘTEJ KLARY, NIEGDYŚ KSIĘŻNA KRAKOWSKA I SANDOMIERSKA, ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Nowy Sącz, 16 czerwca 1999 r.
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5, 7-8). Tymi błogosławieństwami kierowała się święta Kinga przez całe swoje życie – zarówno żyjąc wraz z mężem, jak i później, spędzając lata w klasztorze Zakonu Świętej Klary.
Kinga, córka króla Węgier Beli IV i królowej Marii Laskarys, urodziła się 5 marca 1224 roku. Gdy miała pięć lat, przybyła do Polski i została zaręczona z Bolesławem, księciem sandomierskim, któremu zgodnie z prawem miał przypaść tron książęcy w Krakowie. Po zawarciu umowy zaręczynowej chrześcijańskim wychowaniem i wykształceniem Kingi zajęła się Grzymisława, matka i opiekunka Bolesława. Aby uchronić dzieci przed najazdem Tatarów w 1241 roku, uciekła z nimi na Morawy, gdzie pozostawała przez dwa lata. W 1243 roku możni krakowscy, którzy zabiegali o przywrócenie Bolesławowi należnego mu tronu książęcego, sprowadzili go z powrotem do Polski. Wspierani przez liczny oddział rycerstwa węgierskiego pokonali wojska uzurpatora. W 1247 roku Bolesław umocnił swoją władzę, a księżna ponownie dołożyła starań, aby rycerzom wypłacono należny żołd. W tym właśnie czasie Kinga starała się pogłębiać swoje życie duchowe. Poznała rodzący się ruch franciszkański i została głęboko pociągnięta ewangelicznym przykładem św. Franciszka i św. Klary. W jej sercu coraz bardziej dojrzewało pragnienie zachowania dziewictwa dla Królestwa Niebieskiego. Była przekonana, że tego oczekuje od niej Bóg i że On sam sprawi, iż za zgodą przyszłego męża będzie mogła zachować dziewictwo także w małżeństwie. W 1248 roku Bolesław i Kinga zawarli uroczysty związek małżeński. Dzięki łasce Bożej księżna uzyskała początkowo zgodę męża na czasowe zachowanie dziewictwa, a następnie – po pokonaniu wielu trudności – również zgodę trwałą. Wdzięczny Bolesław przekazał Kindze ziemię sądecką wraz z należnymi jej uprawnieniami. Na tym terenie prowadziła ona niezwykle owocną działalność społeczną i religijną. W 1279 roku, po śmierci Bolesława, Kinga rozdała ubogim pieniądze oraz wartość swojej biżuterii i udała się do Starego Sącza, gdzie w latach 1280–1281 wzniosła klasztor, który przekazała siostrom klaryskom wraz z dobrami, jakie wcześniej sama posiadała. W 1288 roku, przebywając już w klasztorze, została określona jako „Pani ze Starego Sącza, oddana służbie Bożej pod regułą św. Franciszka”, to znaczy jako nowicjuszka. Dnia 24 kwietnia następnego roku złożyła śluby zakonne według „Reguły Zakonu Świętej Klary”, zatwierdzonej przez papieża Urbana IV w 1263 roku. W 1291 roku przez dziesięć miesięcy z wielkim pokojem znosiła cierpienia ciężkiej choroby. Umocniona sakramentami i niebiańskimi pociechami odeszła z tego świata 24 lipca 1292 roku.
Świętość życia Kingi poświadczał już jej mąż Bolesław, który publicznie oświadczył, że „Kunegunda została przez królewską hojność i wspaniałomyślność ozdobiona nie tylko złotem, srebrem i drogimi kamieniami, lecz jeszcze bardziej ubogacona darami cnót i szlachetnego charakteru”. Tych darów używała zawsze zgodnie z wolą Bożą dla dobra ojczyzny i swoich poddanych. Jej współczesny żywot (Vita I) oraz Vita II z XV wieku w szczególny sposób wychwalają cnoty Kingi. Codziennie oddawała cześć Najświętszej Maryi Pannie w swoich modlitwach, a w Jej święta nawiedzała sanktuaria Jej poświęcone. Publicznie czciła również św. Franciszka i św. Klarę. Przejawy jej wiary jasno ukazują głębię jej miłości do Boga. Płonącą miłość ku Bogu Kinga wyrażała całym swoim życiem. Miłość bliźniego okazywała w sposób szczególny zarówno w działalności publicznej, jak i w osobistej trosce o ubogich oraz wszelkiego rodzaju ludzi dotkniętych nieszczęściem. Jak czytamy w Vita II: „Nie pominęła żadnego rodzaju dobroczynności wobec żadnego ubogiego, zarówno publicznie, jak i prywatnie; wspierała pielgrzymów, przybyszów, sieroty, wdowy, trędowatych, ludzi niedołężnych i wszystkich znajdujących się w potrzebie”.
Po jej śmierci świętość życia oraz zasługi sprawiły, że zyskała wdzięczną cześć ludu ziem, na których żyła, a także całej Polski. Cześć ta znalazła wyraz również w kulcie publicznym w Polsce, na Węgrzech, a zwłaszcza w zakonach franciszkańskich. Trwający przez wieki kult zatwierdził papież Aleksander VIII dnia 10 czerwca 1690 roku. Rozbiory Polski uniemożliwiły prowadzenie rozpoczętej w 1743 roku sprawy kanonizacyjnej aż do XX wieku. Wznowiono ją w 1993 roku i prowadzono w Kurii Diecezjalnej w Tarnowie z inicjatywy Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. W Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych odbyły się, zgodnie z przepisami, kolejne etapy postępowania dotyczącego heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych błogosławionej Kingi. W ich następstwie 3 lipca 1998 roku został przedłożony Nam odpowiedni dekret. Następnie, po zbadaniu przez lekarzy, teologów oraz Ojców Kardynałów i Biskupów cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu błogosławionej Kingi, z Naszej władzy 12 lutego 1999 roku został ogłoszony dekret o cudzie. W związku z tym postanowiliśmy podczas Naszej pielgrzymki do Polski zaliczyć błogosławioną Kingę w poczet Świętych.
Dlatego też w tym szczęśliwym dniu, ku wielkiej radości Naszego serca i całego Ludu Bożego, na błoniach przy klasztorze sióstr klarysek w Starym Sączu, gdzie zgromadziło się sześćset tysięcy wiernych z Polski oraz wielu innych uczestników z różnych narodów, w obecności licznych Kardynałów Świętego Kościoła Rzymskiego, Arcybiskupów, Biskupów i Prałatów Kurii Rzymskiej, po wezwaniu pomocy wszystkich Świętych i po zanoszeniu modlitwy do Ducha Świętego, mocą najwyższego urzędu, który sprawujemy, podczas tej świętej liturgii wypowiedzieliśmy następujące słowa:
“Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławiona Kinga jest Świętą i wpisujemy Ją do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierała Ona cześć jako Święta w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta znamienita niewiasta pozostawiła wspaniały przykład miłości i wielkoduszności, czego wymownym świadectwem są dzieła, których dokonała, niosąc pomoc ubogim i chorym, nieustannie mając przed oczyma wskazania Ewangelii. Pragniemy zatem, aby ludzie naszych czasów, zachęceni świadectwem tej Świętej, starali się naśladować jej przykład.
Postanawiamy, aby to, co ogłosiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Starym Sączu dnia szesnastego czerwca roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
