Jan Paweł II
«EXALTAVIT HUMILES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU DYDAKOWI ODDI, ZAKONNIKOWI Z ZAKONU BRACI MNIEJSZYCH
Rzym, 03 października 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Wywyższył pokornych” (Łk 1, 52). Całym swoim życiem i postępowaniem, odznaczającym się prostotą i ubóstwem zgodnym z Ewangelią, Dydak Oddi przeszedł wąską drogę heroicznej świętości. Dlatego papież św. Pius X nie wahał się nazwać go „prawdziwym synem św. Franciszka”. Toteż Pan go wywyższył, a Kościół postawił go niczym na świeczniku jako prawdziwego anioła pokoju i dobroci. Urodził się 6 czerwca 1839 roku w Vallinfredda, na terenie diecezji Tivoli jako syn Vincenza Oddiego i Bernardiny Pasquali. Chociaż jego rodzice byli ubodzy pod względem materialnym, odznaczali się bogactwem wiary i ewangelicznym ubóstwem. Już od dzieciństwa pracował w polu i oddawał się modlitwie, zdobywając bogactwo ducha, prawość charakteru i cnoty chrześcijańskie. Jeszcze jako młodzieniec zaczął odczuwać w głębi serca powołanie Boże, które stopniowo dojrzewało dzięki nieustannemu dialogowi z Bogiem i Najświętszą Maryją Panną. Gdy jako pielgrzym nawiedził klasztor zwany „Ritiro di San Francesco” w Bellegra, głęboko poruszyło go zarówno samo miejsce, jak i sposób życia tamtejszych braci. Szczególne znaczenie miało jednak spotkanie z odźwiernym klasztoru, Czcigodnym Sługą Bożym Marianem z Roccacasale, który powiedział do niego: „Bądź dobry, bądź dobry, mój synu.” Wówczas jego droga życiowa stała się jasna i postanowił pójść za swoim powołaniem. Gdy miał trzydzieści trzy lata i wreszcie przezwyciężył sprzeciw ojca, wstąpił jako brat tercjarz do klasztoru w Bellegra, ponieważ z powodu trudnych czasów nie prowadzono tam nowicjatu. Kilka lat później, rozpoczynając nowicjat, otrzymał imię Dydak. Złożył następnie śluby czasowe, a później uroczyste. Od chwili rozpoczęcia życia zakonnego budził powszechny podziw swoją pokorą, dobrocią serca i wiernym zachowywaniem Reguły.
Obciążony przez przełożonych trudnym i wyczerpującym obowiązkiem kwestowania, przez czterdzieści kolejnych lat przemierzał latem i zimą drogi okolic Subiaco. Choć nie posiadał wykształcenia, odznaczał się w rozmowach bystrością umysłu i roztropnością. Był zarazem apostołem pokoju, świadkiem wiary oraz wzorem miłości i miłosierdzia, zwłaszcza wobec ludzi ubogich i wzgardzonych. Dla całego ludu był pocieszycielem, a prostotą swego postępowania, szczerością serca i dobrocią potrafił skruszyć nawet najbardziej zatwardziałe serca. Gdziekolwiek się pojawiał, pozostawiał po sobie ewangeliczne orędzie zbawienia i miłosierdzia Bożego. Był człowiekiem głęboko pokornym i zawsze gotowym do pełnienia nawet najskromniejszych posług wobec wszystkich, którzy potrzebowali pomocy, a zwłaszcza wobec swoich współbraci zakonnych. Budził podziw surowością życia oraz praktykami pokutnymi, które z pogodnym uśmiechem starannie ukrywał. W szkole i duchowości św. Franciszka nauczył się, że do człowieka naprawdę należą jedynie jego grzechy, natomiast wszystko, co posiada, jest w istocie darem Boga. Nigdy nie pozwalał, aby serce ogarniał niepokój, lecz w przeciwnościach uciekał się do modlitwy i powierzał siebie Bogu (por. Flp 4, 6). W żarliwej i nieustannej modlitwie odnajdywał siłę i radość. Rozwijał gorącą pobożność do Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, a także szczególne nabożeństwo do Niepokalanej Dziewicy i do św. Franciszka, codziennie przystępując do Komunii Świętej. Z każdego jego słowa i czynu promieniowała miłość do Chrystusa Pana. Nieustannie żył w obecności Boga, całkowicie poddając się Jego woli i z bezgraniczną ufnością zawierzając Jego Opatrzności. Długotrwałą i bolesną chorobę znosił z pogodą ducha. Opłakiwany przez współbraci oraz przez cały lud odszedł do Pana 3 czerwca 1919 roku.
Famy świętości, która towarzyszyła mu przez całe życie, śmierć bynajmniej nie zgasiła; przeciwnie, rozeszła się ona daleko poza okolice, w których żył Sługa Boży. W 1940 roku opat terytorialny Subiaco rozpoczął jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. My zaś 22 stycznia 1991 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty chrześcijańskie. Następnie, 6 kwietnia 1998 roku, w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Dlatego postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie 3 października 1999 roku. Dzisiaj zatem, wobec niemal niezliczonej rzeszy pasterzy Kościoła i wiernych zgromadzonych przed Bazyliką św. Piotra, wypowiedzieliśmy również w odniesieniu do Sługi Bożego Dydaka Oddi następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giacomo kardynała Biffi, arcybiskupa Bolonii, Artura Luystermana, biskupa Gandawy, Giulia Sanguineti, biskupa Brescii, Mauro Meacci, opata ordynariusza Subiaco oraz Ottorino Pietro Alberti, arcybiskupa Cagliari, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Ferdynandowi Marii Baccilieri, Edwardowi Janowi Marii Poppe, Archaniołowi Tadini, Marianowi z Roccacasale, Dydakowi Oddi i Mikołajowi z Gesturi przysługiwał tytuł błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ferdynanda Marii Baccilieri dnia 1 lipca, Edwarda Jana Marii Poppe dnia 10 czerwca, Archanioła Tadini dnia 21 maja, Mariana z Roccacasale dnia 30 maja, Dydaka Oddi dnia 6 czerwca oraz Mikołaja z Gesturi dnia 8 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”..
To, co zostało uroczyście ogłoszone, oddaliśmy przede wszystkim Naszą cześć nowemu Błogosławionemu Dydakowi Oddi, a w skierowanym do wiernych przemówieniu ukazaliśmy piękno jego franciszkańskiego życia, żywiąc niezachwianą nadzieję, że ten niezwykły mąż pociągnie swoim przykładem i prostym słowem wielu ludzi do pełniejszego naśladowania Ewangelii Chrystusa. Nakazujemy ogłosić niniejszy List Apostolski i postanawiamy, aby zachował on na zawsze swoją moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 1999 roku, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
