Jan Paweł II
«EGO, SI EXALTATUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANNIE RÓŻY GATTORNO
Rzym, 09 kwietnia 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12, 32). W tych słowach św. Jan w swojej Ewangelii ukazuje tajemnicę Jezusa, który całkowicie ofiarował siebie Ojcu. Tajemnica ta urzeczywistnia się w pełni w życiu człowieka, który bez reszty oddaje się miłości.
Anna Róża Gattorno odkryła dzięki łasce zamysł Ojca i całkowicie się z nim utożsamiła. „Mój Dobry Jezu, cóż mogę uczynić, aby cały świat Cię umiłował?”. Pragnienie to wyraziła, ofiarowując siebie całkowicie Panu: „Miłości moja! Posłuż się mną jako ubogim narzędziem, aby odnowiła się wiara i grzesznicy zostali pobudzeni do nawrócenia”. To gorące pragnienie jej duszy z każdym dniem coraz bardziej kształtowało całe jej życie. Z biegiem lat, doświadczana przez liczne cierpienia, osiągnęła szczyt całkowitego wyniszczenia z miłości dla chwały Ojca i ku Jego upodobaniu, pragnąc nawrócenia grzeszników i uświęcenia wszystkich ludzi. Róża Gattorno urodziła się 14 października 1831 roku w Genui jako córka Francesco Gattorno i Adelaide Campanella, w rodzinie należącej do wyższych warstw społecznych, odznaczającej się głębokim życiem chrześcijańskim. Tego samego dnia została ochrzczona, a w 1843 roku przyjęła sakrament bierzmowania. Wychowywana w rodzinie zgodnie ze zwyczajami swojej epoki, już od najmłodszych lat ujawniała wrażliwy i serdeczny charakter, otwarty na miłość bliźniego i pobożność, a zarazem odznaczała się stanowczością, która pozwalała jej przeciwstawiać się nurtom tamtych czasów wymierzonym przeciw Kościołowi. W wieku dwudziestu jeden lat, 5 listopada 1852 roku, poślubiła swojego kuzyna Girolama Custo. Z tego małżeństwa urodziło się troje dzieci, lecz po sześciu latach została wdową. Najstarsza córka już jako małe dziecko utraciła słuch i mowę, a najmłodszy syn zmarł wkrótce po śmierci ojca. Liczne i bolesne doświadczenia, które spadły na nią jako na żonę i matkę, głęboko ją dotknęły. Jednak pośród cierpienia Róża Gattorno odnalazła nową siłę ducha. Umacniana modlitwą i codziennym uczestnictwem w Eucharystii oraz kontemplując Chrystusa ukrzyżowanego, zrozumiała, że jest wezwana, aby z wyjątkową wiarą i miłością pójść za Nim, całkowicie oddając Mu siebie oraz uczestnicząc w cierpieniach licznych braci i sióstr, którym z heroiczną miłością służyła, nigdy nie zaniedbując obowiązków wobec swoich dzieci. Kierując Pobożnym Stowarzyszeniem Córek Maryi Niepokalanej – Nowych Urszulanek, powierzonym jej przez księdza Giuseppe Frassinettiego za zgodą arcybiskupa Charvaza, wspierała liczne dzieła miłosierdzia, które poszukiwały jej współpracy ze względu na jej całkowite oddanie i bogactwo życia duchowego. Prowadzona przez spowiednika, umacniana zachętą arcybiskupa, a przede wszystkim posłuszna wyraźnym wskazaniom Czcigodnego Piusa IX, 8 grudnia 1866 roku założyła w Piacenzy Zgromadzenie Córek Świętej Anny, urzeczywistniając natchnienie, które otrzymała od Boga. Dnia 26 lipca 1867 roku, po uregulowaniu wszystkich spraw cywilnych, przywdziała habit zakonny, a w 1870 roku złożyła śluby zakonne. Pokonawszy liczne cierpienia duchowe i wewnętrzne próby oraz składając w ofierze także naturalne więzi matczynego serca, całkowicie poświęciła się „Dziełu Bożemu”. Zawierzając się Opatrzności i kierowana gorącą miłością, pragnęła służyć jedynie Jezusowi obecnemu w cierpiących członkach Jego Mistycznego Ciała i w ranach ludzi, niosąc wszystkim narodom orędzie Miłości, która zbawia i leczy rany każdego serca. Kierowana tym samym duchem i macierzyńską troską, które były jej szczególnym darem, wychodziła naprzeciw wszelkim przejawom ludzkiej biedy i cierpienia, poświęcając się całkowicie dzieciom, ubogim, chorym, ludziom w podeszłym wieku, opuszczonym oraz młodzieży narażonej na różnorakie niebezpieczeństwa. Jej gorliwości o zbawienie dusz i szerzenie Ewangelii nie mogły powstrzymać żadne granice. Dlatego założone przez nią Zgromadzenie szybko rozprzestrzeniło się po całych Włoszech, a następnie w Boliwii, Brazylii, Chile, Peru, Erytrei, Francji i Hiszpanii. W chwili jej śmierci liczyło ono trzy tysiące pięćset sióstr. Anna Róża Gattorno zmarła w Rzymie 6 maja 1900 roku, ciesząc się powszechną opinią świętości, którą potwierdzały liczne łaski przypisywane jej wstawiennictwu. Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w 1912 roku przy Wikariacie Miasta Rzymu. Po dopełnieniu wszystkich wymaganych czynności dnia 21 grudnia 1998 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała cnoty w stopniu heroicznym. Następnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych uznała za cudowne uzdrowienie przypisywane wstawiennictwu Matki Róży Gattorno. Dekret o cudzie został ogłoszony w Naszej obecności 28 czerwca 1999 roku. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się 9 kwietnia Jubileuszowego Roku 2000.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jaira Jaramillo Monsalve, biskupa Santa Rosa de Osos, Francisa Bible Schulte, arcybiskupa Nowego Orleanu, Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, oraz Jamesa Pazhayattila, biskupa Irinjalakudy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Marian od Jezusa Euse Hoyos, Franciszek Ksawery Seelos, Anna Róża Gattorno, Maria Elżbieta Hesselblad i Maria Teresa Chiramel Mankidiyan nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Mariana od Jezusa Euse Hoyosa — 13 lipca, Franciszka Ksawerego Seelosa — 5 października, Anny Róży Gattorno — 6 maja, Marii Elżbiety Hesselblad — 4 czerwca oraz Marii Teresy Chiramel Mankidiyan — 6 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Należy w pełni docenić miłość i wielkoduszność tej wybitnej niewiasty, która swoim życiem i działalnością wniosła tak wiele dobra do rodziny oraz do ubogich i ludzi z niższych warstw społecznych, mając zawsze przed oczyma wskazania Ewangelii. Pragniemy zatem, aby zachęceni świadectwem tej Błogosławionej ludzie naszych czasów również usiłowali postępować w podobny sposób.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 kwietnia 2000 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
