Jan Paweł II
«EGO, SI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII ELŻBIECIE HESSELBLAD
Rzym, 09 kwietnia 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12, 32). Obietnica Pana Jezusa w niezwykły sposób rozjaśniła życie Służebnicy Bożej Marii Elżbiety Hesselblad, która usłyszała głos Chrystusa i w Jego krzyżu dostrzegła najpełniejsze objawienie miłości Ojca niebieskiego, stanowiące fundament Kościoła i całej rodziny ludzkiej. Żyjąc tajemnicą Kalwarii i słowem Ewangelii, poszła za Boskim Mistrzem i z wielką gorliwością poświęciła się sprawie jedności chrześcijan, aby wszyscy stanowili jedno (por. J 17, 21).
Ta odważna i pokorna niewiasta urodziła się 4 czerwca 1870 roku w miejscowości Fåglavik w Szwecji. Jej rodzicami byli August Robert Hesselblad i Gisa Pettersdotter Dag. W następnym miesiącu została ochrzczona w kościele parafialnym w Hudene, należącym do Szwedzkiego Kościoła Reformowanego. Pierwsze lata życia spędziła w różnych miejscach, doświadczając ubóstwa i problemów zdrowotnych, jednak wzrastała z pogodnym sercem, otwartym na Boga i bliźnich. Już jako dziecko, wiedząc, że jej szkolni koledzy należą do różnych wspólnot kościelnych, zaczęła zadawać sobie pytanie, gdzie znajduje się prawdziwa owczarnia Chrystusa, wytrwale prosząc Boga w modlitwie o światło z wysoka. W 1885 roku, kierowana głęboką wiarą w rzeczywistą obecność Jezusa w Eucharystii, po raz pierwszy przystąpiła do Komunii świętej. W wieku szesnastu lat przejęła troskę o utrzymanie swojej rodziny. W tym celu wyjechała do Stanów Zjednoczonych Ameryki, gdzie mimo licznych trudności uczciwą pracą zapewniała sobie codzienne utrzymanie. W Nowym Jorku pracowała jako pielęgniarka, niosąc pomoc zarówno ciału, jak i duszy swoich podopiecznych. Z radością i wdzięcznością wobec Pana, który prowadził ją drogą poszukiwania prawdy, 15 sierpnia 1902 roku przyjęła wiarę Kościoła katolickiego. Zamieszkała następnie w Rzymie, w domu św. Brygidy, którą z każdym dniem coraz bardziej podziwiała i otaczała gorącą czcią. Po wielu latach starań doprowadziła do odnowienia w Rzymie Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy. W ten sposób z dawnego pnia brygidek odrodziła się nowa gałąź Zakonu, odpowiadająca potrzebom współczesnych czasów, a zarazem wierna tradycji życia kontemplacyjnego i liturgicznego. Założyła Zakon Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy i aż do śmierci kierowała nim z mądrością, stanowczością i dobrocią. Swoje siostry wychowywała w głębokiej czci dla Najświętszej Eucharystii, nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny oraz bezgranicznym zaufaniu Bożej Opatrzności, która pomagała jej pokonywać trudności i ubóstwo. Szukając wyłącznie chwały Bożej i zbawienia dusz, czynnie uczestniczyła w życiu Kościoła i z pokorą poświęcała wszystkie swoje siły szerzeniu Królestwa Chrystusowego. Przez życie kontemplacyjne, umartwienie i świadectwo Ewangelii gorliwie przyczyniała się do budowania komunii między luteranami a Kościołem katolickim. Następnie rozszerzyła działalność swojego Zakonu na Szwecję i Indie. W czasie drugiej wojny światowej zabiegała o szerzenie pokoju, troszczyła się o swoją wspólnotę oraz niosła pomoc mieszkańcom Rzymu i Żydom prześladowanym na mocy niesprawiedliwych ustaw. Aby umacniać swoją wiarę i podtrzymywać żar miłości, nieustannie trwała w głębokiej zażyłości z Chrystusem, upodabniając się do Niego myślą, słowem i czynem. Słowo Boże, liturgia, życie kontemplacyjne, miłość bliźniego oraz wierne zachowywanie ślubów zakonnych i reguły podtrzymywały ją na drodze świętości, którą przemierzała wytrwale, wiernie i z radością. Do końca życia we wszystkim wypełniała wolę Bożą. Pan powołał ją do siebie 24 kwietnia 1957 roku. Opinia świętości, którą cieszyła się już za życia, po jej śmierci jeszcze bardziej się umocniła. Dlatego Wikariusz diecezji rzymskiej rozpoczął w 1987 roku proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Dnia 26 marca 1999 roku uroczyście ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Promulgowawszy dekret o cudownym uzdrowieniu przypisywanym wstawiennictwu Służebnicy Bożej, postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 9 kwietnia Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra w Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jaira Jaramillo Monsalve, biskupa Santa Rosa de Osos, Francisa Bible Schulte, arcybiskupa Nowego Orleanu, Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, oraz Jamesa Pazhayattila, biskupa Irinjalakudy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Marian od Jezusa Euse Hoyos, Franciszek Ksawery Seelos, Anna Róża Gattorno, Maria Elżbieta Hesselblad i Maria Teresa Chiramel Mankidiyan nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Mariana od Jezusa Euse Hoyosa — 13 lipca, Franciszka Ksawerego Seelosa — 5 października, Anny Róży Gattorno — 6 maja, Marii Elżbiety Hesselblad — 4 czerwca oraz Marii Teresy Chiramel Mankidiyan — 6 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 kwietnia 2000 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
