Jan Paweł II
«EUNTES IN MUNDUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FRANCISZKOWI KSAWEREMU SEELOSOWI
Rzym, 09 kwietnia 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15). Głęboko przeniknięty duchem misyjnym Sługa Boży Franciszek Ksawery Seelos poświęcił całe swoje życie głoszeniu słowa Bożego, aby dusze najbardziej opuszczone mogły doświadczyć miłości Boga i żyć zgodnie z Ewangelią.
Franciszek Ksawery Seelos urodził się 11 stycznia 1819 roku w Niemczech, w mieście Füssen. Tego samego dnia otrzymał chrzest w kościele parafialnym św. Magnusa. Już od najmłodszych lat pragnął zostać kapłanem. Po ukończeniu studiów filozoficznych w 1842 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego. Poznawszy jednak misjonarzy Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, którego charyzmatem jest głoszenie Ewangelii ludziom ubogim, postanowił wstąpić do tego Instytutu i podjąć posługę wśród niemieckich emigrantów mieszkających w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Do Zgromadzenia został przyjęty 22 listopada 1842 roku. W następnym roku z francuskiego portu Le Havre wyruszył do Nowego Jorku. Po odbyciu nowicjatu i ukończeniu studiów teologicznych 22 grudnia 1844 roku otrzymał święcenia kapłańskie w Baltimore, w kościele św. Jakuba należącym do jego Zgromadzenia. Następnie przez dziewięć lat pełnił posługę w parafii św. Filomeny w Pittsburghu, współpracując ze św. Janem Neumannem, przełożonym tamtejszej wspólnoty. Później sam został jej przełożonym oraz mistrzem nowicjatu. O swojej współpracy ze św. Janem Neumannem mówił: „To on nauczył mnie życia czynnego i prowadził mnie jako kierownik duchowy.” Dzięki swojej życzliwości, otwartości wobec bliźnich i gotowości do niesienia pomocy zyskał opinię znakomitego szafarza sakramentu pojednania i kierownika duchowego. Wierni przybywali do niego nawet z odległych miejscowości. Wszyscy znali go jako misjonarza zawsze pogodnego, ofiarnego i całkowicie oddanego służbie innym. Pozostając wiernym swojemu Zgromadzeniu, prowadził życie pełne prostoty. Jego kazania, bogate w cytaty biblijne, były chętnie słuchane i zrozumiałe także dla ludzi niewykształconych. Wśród różnych dzieł apostolskich szczególne miejsce zajmowała katecheza dzieci, którą uważał za fundament chrześcijańskiego wzrostu wspólnoty kościelnej. W 1854 roku został przeniesiony z Pittsburgha do Baltimore, a następnie do Cumberland i Annapolis, gdzie pełnił posługę parafialną, a zarazem był odpowiedzialny za formację młodych współbraci swojego Zgromadzenia. Również w tej posłudze okazał się dobrym pasterzem, nieustannie troszczącym się o ich formację intelektualną i duchową. Przede wszystkim starał się kształtować w nich radość, ducha ofiary oraz gorliwość apostolską dla dobra powierzonych im wiernych. W 1860 roku znalazł się w gronie kandydatów na biskupa diecezji Pittsburgh, jednak uzyskał od Piusa IX zwolnienie z przyjęcia tej godności. W latach 1863–1866 poświęcił się misyjnej działalności wędrownej, głosząc słowo Boże w języku angielskim i niemieckim w różnych regionach Stanów Zjednoczonych Ameryki. We wrześniu 1866 roku, wyczerpany posługą wśród chorych na żółtą febrę, sam zapadł na tę chorobę. Znosił ją z wielką pogodą ducha i po krótkim czasie, 4 października 1867 roku, w wieku czterdziestu ośmiu lat odszedł z tego świata do wieczności. Sława jego świętości szybko się rozpowszechniła. Proces informacyjny w sprawie jego beatyfikacji i kanonizacji przeprowadzono w latach 1900–1903. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa 27 stycznia 2000 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w Kurii Archidiecezji Nowego Orleanu w latach 1973–1979 przeprowadzono dochodzenie kanoniczne dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia kobiety chorej na złośliwy nowotwór wątroby, które miało miejsce w 1966 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Sługi Bożego Franciszka Ksawerego Seelosa.
To domniemane cudowne uzdrowienie zostało poddane zwyczajowym badaniom medycznym i teologicznym w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, a ich wynik okazał się pomyślny. Dlatego też 27 stycznia 2000 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 9 kwietnia tegoż roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra w Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jaira Jaramillo Monsalve, biskupa Santa Rosa de Osos, Francisa Bible Schulte, arcybiskupa Nowego Orleanu, Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, oraz Jamesa Pazhayattila, biskupa Irinjalakudy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Marian od Jezusa Euse Hoyos, Franciszek Ksawery Seelos, Anna Róża Gattorno, Maria Elżbieta Hesselblad i Maria Teresa Chiramel Mankidiyan nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Mariana od Jezusa Euse Hoyosa — 13 lipca, Franciszka Ksawerego Seelosa — 5 października, Anny Róży Gattorno — 6 maja, Marii Elżbiety Hesselblad — 4 czerwca oraz Marii Teresy Chiramel Mankidiyan — 6 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 kwietnia 2000 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
