Jan Paweł II
«MANDATUM NOVUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII TERESIE CHIRAMEL MANKIDIYAN
Rzym, 09 kwietnia 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 13, 34). Temu przykazaniu Pana podporządkowała swoje życie Czcigodna Służebnica Boża Maria Teresa Chiramel Mankidiyan. Ucząc się od Jezusa, który sam dał przykład, nauczyła się miłować innych, zwłaszcza ubogich, chorych, opuszczonych i ludzi prostych, a skuteczność ewangelizacji ukazywała bardziej czynami niż słowami.
Ta córka Kościoła Syromalabarskiego, wywodzącego swoje początki z działalności Apostoła Tomasza, urodziła się 26 kwietnia 1876 roku w miejscowości Puthenchira, w okręgu Trichur, w stanie Kerala jako córka Thomasa i Thandy Chiramel Mankidiyan. Na chrzcie otrzymała imię Teresa. Kierując się dziecięcą miłością do Matki Chrystusa, dodała przed swoim imieniem chrzcielnym imię Maryja. Dorastała w rodzinie doświadczonej wieloma trudnościami, co przygotowało przyszłą założycielkę apostolatu rodzin. Teresa, trzecia spośród pięciorga rodzeństwa, wychowywana przez pobożną matkę, wzrastała w pobożności i świętości. Już jako dziecko pragnęła nade wszystko miłować Boga, który był centrum całego jej życia. Aby osiągnąć doskonałość miłości, pościła cztery dni w tygodniu, wielokrotnie w ciągu dnia odmawiała różaniec i czuwała nocami na modlitwie. Oddając się Chrystusowi cierpiącemu, już jako dziesięcioletnia dziewczynka poświęciła Mu swoje dziewictwo. Dążąc do doskonałości ewangelicznej, obrała życie ukryte, modlitwy i pokuty. Równocześnie wraz z trzema towarzyszkami regularnie uczęszczała do kościoła parafialnego, troszcząc się o jego sprzątanie i dekorowanie ołtarza. Naśladując Jezusa w Jego apostolskiej posłudze, pomagała ubogim, odwiedzała ludzi opuszczonych i umacniała ich na duchu. Opiekowała się chorymi i nie unikała nawet trędowatych ani chorych na ospę, których często opuszczali krewni z powodu ubóstwa. Po ich śmierci otaczała opieką osierocone dzieci. Dlatego mogła powiedzieć za św. Janem: „W tym przejawia się doskonała miłość Boga w nas” (por. 1 J 4, 17). Wyprzedzając niejako swoją epokę, Teresa samotnie odwiedzała ubogie rodziny, wykraczając poza przyjęte zwyczaje, za co spotykała się nawet z krytyką niektórych duchownych. Ufając Bożej pomocy, z nową nadzieją zwróciła się ku Rodzinie z Nazaretu jako wzorowi wszystkich rodzin, które pragnęła odnawiać i kształtować jako domowe Kościoły. Modliła się za grzeszników, pościła w intencji ich nawrócenia, odwiedzała ich i zachęcała do przemiany życia. Jej praktyki pokutne i ascetyczne przypominały surowość dawnych mnichów i pustelników. Bóg obdarzył ją licznymi darami mistycznymi pośród wielkich cierpień ciała i ducha. Razem ze św. Pawłem mogła powiedzieć: „Na swoim ciele noszę znamiona Jezusa” (Ga 6, 17). Pan dopuścił także, aby była doświadczana przez złego ducha, nawet przeciw wierze i czystości. Od 1902 roku aż do śmierci korzystała z kierownictwa duchowego księdza Josepha Vithayathila, proboszcza Puthenchiry. Z jego pomocą założyła Zgromadzenie Świętej Rodziny, przeznaczone do służby rodzinom. Dnia 14 maja 1914 roku jako pierwsza złożyła śluby zakonne, przyjmując imię Maria Teresa. Gdy jej towarzyszki zostały przyjęte do nowego Zgromadzenia jako postulantki, została wybrana jego pierwszą przełożoną. Jako matka i wychowawczyni troszczyła się o rozwój swojego Instytutu. Zapewniając dziewczętom wychowanie w duchu wartości ludzkich i chrześcijańskich, położyła podwaliny pod wyzwolenie i rozwój kobiet. Wiele młodych kobiet, pociągniętych jej prostotą, pokorą i promieniującą świętością, wstępowało do Zgromadzenia. Zmarła 8 czerwca 1926 roku, mając pięćdziesiąt lat i ciesząc się opinią świętości. Po jej śmierci opinia ta jeszcze bardziej się umocniła dzięki licznym łaskom i cudom wypraszanym za jej wstawiennictwem.
W 1983 roku eparchia w Trichur rozpoczęła proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo dnia 28 czerwca 1999 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Dnia 27 stycznia Roku Jubileuszowego 2000 ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Matki Marii Teresy. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 9 kwietnia Roku Jubileuszowego.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jaira Jaramillo Monsalve, biskupa Santa Rosa de Osos, Francisa Bible Schulte, arcybiskupa Nowego Orleanu, Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, oraz Jamesa Pazhayattila, biskupa Irinjalakudy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Marian od Jezusa Euse Hoyos, Franciszek Ksawery Seelos, Anna Róża Gattorno, Maria Elżbieta Hesselblad i Maria Teresa Chiramel Mankidiyan nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Mariana od Jezusa Euse Hoyosa — 13 lipca, Franciszka Ksawerego Seelosa — 5 października, Anny Róży Gattorno — 6 maja, Marii Elżbiety Hesselblad — 4 czerwca oraz Marii Teresy Chiramel Mankidiyan — 6 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna niewiasta pozostawiła godne naśladowania świadectwo głębokiej pobożności i wiary. Całe swoje życie bez reszty poświęciła Bogu i gorliwie pracowała dla dobra Chrystusa i Jego Kościoła. Pragniemy zatem, aby jej zbawienny przykład przynosił obfite owoce ludziom naszych czasów, aby zgodnie współdziałając i jednocząc swoje wysiłki, mogli budować szczęśliwszą przyszłość.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 kwietnia 2000 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
