Jan Paweł II
„SPIRITUS DOMINI”. BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY JÓZEF MARIA DE YERMO Y PARRES ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 maja 2000 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę
„Duch Pana Boga nade Mną, gdyż Pan Mnie namaścił. Posłał Mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim” (Iz 61, 1).
Słowa proroka Izajasza w pełni urzeczywistniły się w Jezusie Chrystusie (por. Łk 4, 21), który przyszedł głosić Ewangelię i wyzwolić człowieka z ciemności grzechu i śmierci. Posłannictwo Boskiego Odkupiciela jest kontynuowane w Kościele, który przez swoich synów i córki powinien troszczyć się o całe życie człowieka, również doczesne, o ile pozostaje ono związane z jego powołaniem do życia wiecznego (por. Sobór Watykański II, Gravissimum educationis, Wstęp). Dlatego błogosławiony Józef Maria de Yermo y Parres, prawdziwy uczeń Chrystusa, poszedł Jego śladami, okazując miłość ubogim. To właśnie miłość stała się zasadą jego życia i główną inspiracją jego kapłańskiej posługi. Urodził się 10 listopada 1851 roku w Jalmolonga w Meksyku jako syn Manuela de Yermo i Maríi Josefy Parres, rodziców odznaczających się głęboką pobożnością chrześcijańską. Pierwsze nauki pobierał prywatnie, a następnie uczęszczał do szkoły katolickiej. Już we wczesnej młodości odczuł powołanie do życia konsekrowanego i dlatego w 1867 roku wstąpił do Zgromadzenia Misji. Dwa lata później złożył śluby zakonne. Po ukończeniu studiów filozoficznych udał się do Paryża, aby studiować teologię. Po powrocie do ojczyzny pracował na różnych placówkach misyjnych. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia w 1877 roku opuścił jednak zgromadzenie zakonne. Pragnąc kontynuować przygotowanie do kapłaństwa, w wieku dwudziestu pięciu lat został inkardynowany do diecezji León. Ukończył studia w seminarium diecezjalnym i w 1879 roku przyjął święcenia kapłańskie. Od początku swojej posługi wyróżniał się gorliwością apostolską, talentem kaznodziejskim oraz zdolnościami kierownika duchowego. Szczególną troską otaczał katechizację dzieci i młodzieży. Biskup powołał go do pracy w kurii diecezjalnej, gdzie pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji, które jednak z powodu ciężkiej choroby musiał opuścić w 1884 roku. W następnym roku powierzono mu dwie niewielkie kaplice, które objął z wielką pokorą. Głęboko poruszony nędzą mieszkańców tego regionu odczuł silne wezwanie do niesienia pomocy ubogim i cierpiącym. Z wielkim zapałem rozwijał działalność apostolską, szerząc życie chrześcijańskie, kult Eucharystii, a przede wszystkim dzieła miłosierdzia. 13 grudnia 1885 roku założył Przytułek Najświętszego Serca Jezusowego (Asilo del Sagrado Corazón de Jesús), wspomagany przez cztery młode kobiety, które stały się pierwszymi siostrami Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego i Ubogich. Zarówno to dzieło, jak i nowe zgromadzenie były owocem miłości młodego kapłana, całkowicie poświęconego służbie ubogim. Z powodu tego dzieła i założonego zgromadzenia błogosławiony musiał wiele wycierpieć. Po przeniesieniu do miasta Puebla de los Ángeles nadal rozwijał działalność charytatywną, umacniał założone zgromadzenie, otworzył dzieło przeznaczone dla kobiet znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej oraz poświęcał wiele troski formacji i uświęceniu duchowieństwa.
Swoją działalność apostolską opierał na głębokim życiu duchowym i nieustannym praktykowaniu cnót: mocnej wierze, niezachwianej nadziei oraz gorącej miłości do Boga i do ubogich, ludzi starszych, dzieci, sierot oraz osób odrzuconych przez społeczeństwo. Szczególną czcią otaczał Najświętsze Serce Jezusowe, Eucharystię i Najświętszą Maryję Pannę. Nie szczędząc sił, nieustannie głosił Dobrą Nowinę przede wszystkim ubogim. W trudnościach odznaczał się roztropnością i męstwem, a także sprawiedliwością, umartwieniem i umiarkowaniem. Posłuszny i głęboko pokorny, pozostawał zawsze zjednoczony z Kościołem i jego nauczaniem, dając wszystkim przykład prawego życia. Dotknięty krótką chorobą, lecz zachowując pogodę ducha, pobożnie zasnął w Panu 20 września 1904 roku w Puebla de los Ángeles, podczas śpiewu hymnu Ave Maris Stella.
Wraz z rozszerzaniem się opinii świętości po jego śmierci arcybiskup Puebla de los Ángeles rozpoczął w 1983 roku proces kanoniczny. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych My sami, podczas Naszej podróży apostolskiej do Meksyku, dnia 6 maja 1990 roku zaliczyliśmy go do grona Błogosławionych. Następnie za wstawiennictwem tegoż błogosławionego dokonał się cud, którego kanoniczne dochodzenie przeprowadzono w Kurii Archidiecezjalnej w Tlaxcali. Sprawa została następnie poddana zwyczajnym badaniom Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i zakończyła się pomyślnie. Dnia 20 grudnia 1999 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Po wysłuchaniu pozytywnej opinii Kardynałów i Biskupów, zwołanych przez Nas na Konsystorz dnia 10 marca 2000 roku, postanowiliśmy, aby uroczystość kanonizacyjna odbyła się w Rzymie 21 maja tegoż Roku Jubileuszowego.
Dzisiaj zatem na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Krzysztof Magallanes i dwudziestu czterej Towarzysze, Józef Maria de Yermo y Parres oraz Maria od Jezusa Eucharystycznego Venegas de la Torre są Świętymi, i wpisujemy Ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan u Świętego Piotra, dnia 21 maja Roku Pańskiego 2000, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
