Jan Paweł II
„MIHI VIVERE”. LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI KOLUMBIE MARMIONOWI
Rzym, 03 września 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Dla mnie bowiem żyć — to Chrystus” (Flp 1, 21).
Każdy chrześcijanin, wszczepiony przez chrzest w Chrystusa, uczestniczy w Jego życiu i w Duchu Świętym oddaje chwałę Ojcu, który „przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów” (Ef 1, 5).
Chrystus, życie duszy, był światłem, mocą i radością Czcigodnego Sługi Bożego Józefa Kolumby Marmiona. Oświecony i umocniony przez Niego, ponad wszystko umiłował Chrystusa, a swoim życiem i — jeszcze bardziej — pismami ukazywał Kościołowi to, co jest dobre i święte.
Ten wybitny mnich Zakonu św. Benedykta urodził się 1 kwietnia 1858 roku w Dublinie w Irlandii. Po gruntownych studiach teologicznych odbytych w Rzymie 16 czerwca 1881 roku otrzymał święcenia kapłańskie jako kapłan diecezjalny. Przez kilka lat gorliwie poświęcał się pracy apostolskiej oraz wykładał filozofię alumnom seminarium duchownego w Dublinie. Za zgodą swoich przełożonych mógł w 1886 roku zrealizować swoje dawne pragnienie i wstąpił do Zakonu św. Benedykta w opactwie Maredsous, położonym na terenie diecezji Namur w Belgii. Przyjmując imię Kolumba, odbył nowicjat i opierając swoje życie na mocnym fundamencie Chrystusa, który obdarza łaską i umacnia, całkowicie Mu się poświęcił. Zdołał również przezwyciężyć trudności i wymagania związane z życiem monastycznym. W 1888 roku złożył śluby czasowe, a w 1891 roku śluby wieczyste. Prowadzony światłem wiary z radością podążał drogą Ewangelii i Reguły św. Benedykta. Posłusznie korzystał z nauki swoich mistrzów, z pobożnością uczestniczył w liturgii godzin, nauczał chłopców, młodzież i młodych mnichów w kolegium opackim. Od tego czasu poświęcał się zgłębianiu i głoszeniu prawd wiary, czerpiąc swoją naukę z Pisma Świętego. Wniósł znaczący wkład w założenie opactwa Mont César, gdzie z roztropnością i odwagą pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji: był przeorem wspólnoty, wykładowcą teologii, kaznodzieją i spowiednikiem. W 1909 roku mnisi opactwa Maredsous wybrali go opatem. Zgodnie z Regułą św. Benedykta sprawował urząd przełożonego jako przedstawiciel Chrystusa we wspólnocie monastycznej. Rozumiał jednak władzę jako służbę, dlatego nie brakowało mu upokorzeń i cierpień, które jeszcze bardziej spotęgowała pierwsza wojna światowa. Przez kaznodziejstwo, kierownictwo duchowe oraz swoje pisma, które do dziś wzbogacają skarbiec nauczania Kościoła, pozostawił niezwykle bogaty i cenny dorobek. Powodowany pasterską miłością troszczył się o życie wewnętrzne licznych kapłanów, mnichów, osób konsekrowanych i wiernych świeckich. Sam wiernie, wytrwale i konsekwentnie wypełniał to, czego nauczał innych. Dążył do coraz głębszego zjednoczenia z Bogiem. Liturgia, modlitwa myślna, studium, nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii i do Matki Bożej były podporą jego życia monastycznego oraz źródłem siły dla jego gorliwej działalności apostolskiej, która często wykraczała poza mury opactwa. Bogaty w zasługi i cieszący się opinią świętości zasnął w Panu 30 stycznia 1923 roku.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w diecezji Namur w 1957 roku. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem 28 czerwca 1999 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret, w którym stwierdziliśmy, że opat Józef Kolumba Marmion praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Następnie zbadano cudowne uzdrowienie, które nastąpiło w 1966 roku i zostało przypisane jego wstawiennictwu. Po ogłoszeniu 27 stycznia 2000 roku dekretu o cudzie postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się 3 września tegoż roku.
Z wielką radością dzisiaj, wobec ogromnej rzeszy wiernych zgromadzonych na placu św. Piotra przed Bazyliką Watykańską, podczas sprawowania Najświętszej Ofiary, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Dionigi kardynała Tettamanzi, arcybiskupa Genui, Pierre kardynała Eyta, arcybiskupa Bordeaux, oraz André-Mutien Léonarda, biskupa Namur, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Pius IX, Jan XXIII, Tomasz Reggio, Wilhelm Józef Chaminade i Kolumban Marmion nosili tytuł Błogosławionych, aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Piusa IX — 7 lutego, Jana XXIII — 11 października, Tomasza Reggio — 9 stycznia, Wilhelma Józefa Chaminade — 22 stycznia oraz Kolumbana Marmiona — 3 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to wszystko, co ogłosiliśmy i postanowiliśmy, zachowało pełną moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 września Wielkiego Jubileuszu Roku Pańskiego 2000, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
