Jan Paweł II
„OMNINO SANCTUS”. LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU TOMASZOWI REGGIO, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚW. MARTY
Rzym, 03 września 2000 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Pragnę zostać prawdziwie świętym, opierając całe moje życie na dwóch niewzruszonych filarach: modlitwie i ascezie”.
To postanowienie Czcigodny Sługa Boży Tomasz Reggio wiernie urzeczywistniał przez całe swoje życie kapłańskie i biskupie. Podążał drogą Chrystusa, Dobrego Pasterza i stał się wzorem dla powierzonego sobie ludu.
Urodził się 9 stycznia 1818 roku w Genui w rodzinie markizów Jakuba Reggio i Angeli Marii Pareto, którzy zapewnili mu solidne wychowanie oparte na wartościach religijnych i humanistycznych. Jako uczeń zewnętrzny uczęszczał do Królewskiego Kolegium w Genui, prowadzonego przez ojców somasków. Następnie studiował prawo na Królewskim Uniwersytecie w Genui. Gdy jednak ukończył dwadzieścia lat, zdecydowanie postanowił zostać kapłanem. Rozpoczął studia teologiczne i jako alumn zewnętrzny uczęszczał do seminarium archidiecezjalnego. Święcenia kapłańskie przyjął 18 września 1841 roku, a następnie uzyskał stopień doktora teologii. Tomasz Reggio wyróżniał się głęboką pobożnością i wielką pracowitością. Wykładał teologię, był wychowawcą alumnów seminarium w Genui, następnie rektorem seminarium w Chiavari. Dał się poznać jako wybitny wychowawca, roztropny kierownik duchowy oraz człowiek autentycznej i głębokiej pobożności. W 1851 roku został mianowany opatem tytularnym kościoła Santa Maria Assunta di Carignano w Genui. Ożywiony gorliwością apostolską i miłością bliźniego otaczał duchową opieką liczne stowarzyszenia, bractwa i zgromadzenia zakonne. Angażował się także w życie społeczne i kulturalne swojej epoki, podejmując trudną wówczas działalność dziennikarską. W 1877 roku został mianowany biskupem Ventimiglii. Z wielką wiarą i pełnym zaangażowaniem oddał się odnowie swojej diecezji. Troszczył się o seminarium duchowne, katechizację, dzieła miłosierdzia oraz godne sprawowanie liturgii. Wielokrotnie wizytował diecezję i zwołał synod diecezjalny. W 1878 roku założył Zgromadzenie Sióstr św. Marty, przeznaczone do posługi w seminariach duchownych, pomocy ubogim kapłanom oraz prowadzenia różnorodnych dzieł miłosierdzia. Sam troszczył się o ich formację opartą na wartościach religijnych i humanistycznych.
W 1892 roku został mianowany arcybiskupem Genui. Mimo podeszłego wieku z pokorą przyjął ten urząd, świadomy, że wypełnia wolę Bożą. W znacznym stopniu przyczynił się do budowania pokoju społecznego, rozwoju społeczeństwa oraz dobra Kościoła. Źródłem jego niestrudzonej posługi była głęboka duchowość: nieustannie się modlił, podejmował pokutę i we wszystkim szukał woli Bożej. Szczególną czcią otaczał Najświętszą Eucharystię, Najświętsze Serce Jezusa i Najświętszą Maryję Pannę oraz zawsze pozostawał wierny Ojcu Świętemu. Całą swoją nadzieję pokładał w Bogu. Pobudzany Jego miłością spieszył z pomocą bliźnim, alumnom seminariów, ubogim i zapracowanym kapłanom, ludziom starszym oraz chorym. We wszystkich okolicznościach, zarówno w kierowaniu diecezją, jak i wobec licznych trudności, odznaczał się roztropnością i męstwem. Wiernie praktykował sprawiedliwość wobec Boga i bliźniego oraz nieustannie dążył do wypełniania woli Bożej i zachowywania nakazów Ewangelii. Towarzysząc pielgrzymce do Triory w diecezji Ventimiglia, odbywanej jako akt wynagrodzenia przed znakiem Odkupiciela, ciężko zachorował i nie mógł już powrócić do Genui. Zmarł dwa miesiące później, 22 listopada 1901 roku.
Wraz z rozszerzaniem się opinii świętości arcybiskup Genui rozpoczął w 1983 roku proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Dnia 18 grudnia 1997 roku My sami ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty chrześcijańskie. Następnie 21 grudnia 1998 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie podczas Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
Z wielką radością dzisiaj, wobec ogromnej rzeszy wiernych zgromadzonych na placu św. Piotra przed Bazyliką Watykańską, podczas sprawowania Najświętszej Ofiary, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
:„Spełniając życzenie naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Dionigi kardynała Tettamanzi, arcybiskupa Genui, Pierre kardynała Eyta, arcybiskupa Bordeaux, oraz André-Mutien Léonarda, biskupa Namur, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Pius IX, Jan XXIII, Tomasz Reggio, Wilhelm Józef Chaminade i Kolumban Marmion nosili tytuł Błogosławionych, aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Piusa IX — 7 lutego, Jana XXIII — 11 października, Tomasza Reggio — 9 stycznia, Wilhelma Józefa Chaminade — 22 stycznia oraz Kolumbana Marmiona — 3 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to wszystko co ogłosiliśmy i postanowiliśmy, zachowało pełną moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 września Wielkiego Jubileuszu Roku Pańskiego 2000, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
