Jan Paweł II

„SI DISTRIBUERO”. BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA KATARZYNA MARIA DREXEL ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH

Rzym, 01 października 2000 r.

Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę

„I choćbym rozdał na żywność całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże” (1 Kor 13, 3).

Miłość, która jest więzią doskonałości i pełnią Prawa (por. Kol 3, 14; Rz 13, 10), kształtowała życie i dzieła błogosławionej Katarzyny Marii Drexel. Poświęciła się ona chwale Bożej i służbie ubogim, stając się znakomitym wzorem czynnej miłości oraz wielkodusznej troski o ludzi najbardziej potrzebujących. Już od dawna postawa ta stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych rysów katolików w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Ta świadek miłości Chrystusa urodziła się 26 listopada 1858 roku w Filadelfii, w Stanach Zjednoczonych Ameryki, w zamożnej rodzinie. Chociaż wcześnie straciła matkę, w domu rodzinnym otrzymała wiele miłości oraz staranne wychowanie oparte na wartościach humanistycznych i chrześcijańskich. Od ojca i macochy, odznaczających się niezwykłą hojnością wobec ubogich, nauczyła się dzielić swoim bogactwem z potrzebującymi. Po śmierci ojca odziedziczyła znaczny majątek, który przeznaczyła na wspieranie misjonarzy oraz różnorodnych dzieł miłosierdzia, przede wszystkim na rzecz rdzennych mieszkańców Ameryki i Afroamerykanów, doświadczających niesprawiedliwości z powodu swego pochodzenia oraz skazanych na życie w niewiedzy, ubóstwie i społecznej izolacji. Oddając się z całym zapałem tej posłudze, odczuła w sercu powołanie do życia konsekrowanego, opartego na modlitwie, kontemplacji i pokucie, a zarazem służącego szerzeniu wiary. W roku 1887, podczas pobytu w Rzymie, zwróciła się do papieża Leona XIII z prośbą o misjonarzy dla rdzennych mieszkańców Ameryki. W odpowiedzi usłyszała wezwanie, aby sama została misjonarką. Wkrótce poradziła się swojego kierownika duchowego, a następnie postanowiła ofiarować Chrystusowi nie tylko swój majątek, lecz całe swoje życie, poświęcając się adoracji Najświętszego Sakramentu oraz ewangelizacji rdzennych mieszkańców i Afroamerykanów.

W tym celu założyła zgromadzenie zakonne kobiet konsekrowanych, które, żyjąc duchem adoracji Jezusa obecnego w Eucharystii, miały czerpać z Niego siłę do wspierania rozwoju opartego na wartościach humanistycznych i chrześcijańskich tych, których społeczeństwo spychało na margines i uważało za ludzi gorszej kategorii. W roku 1891 rozpoczęło działalność Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Sakramentu dla Indian i Ludności Kolorowej, którego reguła otrzymała ostateczne zatwierdzenie w 1913 roku. W ciągu swego długiego życia Katarzyna Maria założyła ośrodek misyjny oraz około sześćdziesięciu szkół dla rdzennych mieszkańców Ameryki i Afroamerykanów, przede wszystkim w zachodnich i południowych stanach USA. Szczególne miejsce zajmował wśród nich uniwersytet Xavier University w Nowym Orleanie. Jako Założycielka i przełożona generalna troszczyła się o rozwój swojego zgromadzenia, które odpowiadało na bardzo poważne potrzeby społeczne i duszpasterskie tamtego kraju. Każdego roku odwiedzała wszystkie domy zakonne, także najbardziej odległe, podejmując wszelkie związane z tym trudy i niewygody oraz wszędzie dając świadectwo wiary, nadziei i miłości. Jako roztropna przełożona prowadziła siostry do szukania chwały Bożej i zbawienia dusz, uczyła je umiłowania modlitwy i pracy apostolskiej, pokornego oraz wytrwałego praktykowania cnót chrześcijańskich, rad ewangelicznych, a także uczynków miłosierdzia względem duszy i ciała. Jej życie stało się niezwykłą syntezą adoracji eucharystycznej i całkowitego daru z siebie dla Ciała Chrystusa, którym jest Kościół (por. Kol 1, 24). Od roku 1935 jej zdrowie zaczęło się pogarszać. Prawie całkowicie unieruchomiona i zwolniona z obowiązków przełożonej zgromadzenia, oddała się modlitwie i kontemplacji Boga, przygotowując się na ostateczne spotkanie z Panem Jezusem. Ciesząc się trwałą i powszechną opinią świętości, zakończyła ziemskie życie 3 marca 1955 roku w Cornwells Heights w stanie Pensylwania.

W roku 1966 w Kurii Archidiecezjalnej w Filadelfii rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Następnie w 1987 roku, w Naszej obecności, ogłoszono dekret o heroiczności jej cnót, a w roku następnym dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Służebnicy Bożej. Dnia 20 listopada tego samego roku zaliczyliśmy ją w poczet Błogosławionych. Kilka lat później w tej samej Kurii Archidiecezjalnej w Filadelfii przeprowadzono kanoniczne dochodzenie dotyczące cudownego uzdrowienia pewnej dziewczynki, przypisywanego wstawiennictwu błogosławionej Katarzyny Marii w roku 1994. Po pomyślnym zakończeniu przewidzianych prawem badań ogłoszono dekret o cudzie. Uwzględniając pozytywną opinię Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 10 marca Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, postanowiliśmy, że uroczysty obrzęd kanonizacji odbędzie się 1 października tegoż roku.

Dzisiaj zatem na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:

„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i definiujemy, że Błogosławieni Augustyn Zhao Rong i stu dziewiętnastu Towarzyszy, Maria Józefa od Serca Jezusowego Sancho de Guerra, Katarzyna Drexel oraz Józefina Bakhita są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”

Następnie jako pierwsi oddaliśmy publiczną cześć nowej Świętej i z gorliwością prosiliśmy o jej wstawiennictwo za Kościołem katolickim, a zwłaszcza za wszystkimi ubogimi i wykluczonymi ze społeczeństwa.

Postanawiamy, aby to, co ogłosiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.

Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 1 października Roku Pańskiego 2000, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.

JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego

Marcellus Rossetti, Protonotariusz

Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va

Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana