Jan Paweł II
«DOMINE, TU SCIS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII Z GUADALUPE (W ŚWIECIE: MARIA FRANCISCA RICART OLMOS) Z DRUGIEGO ZAKONU SERWITÓW MARYI
Rzym, 11 marca 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Panie, Ty wiesz, że Cię kocham” (J 21, 15). Bóg nieustannie okazuje człowiekowi swoją miłość, a człowiek z kolei jest powołany, by odpowiedzieć na nią miłością, tak jak uczynił to Piotr. „W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, lecz że On sam nas umiłował” (por. 1 J 4, 10). Czcigodna Służebnica Boża Maria z Guadalupe odpowiedziała na Bożą miłość i wierna zobowiązaniom podjętym przez profesję zakonną, całkowicie oddała się Chrystusowi, nie wahając się z miłości do Niego i do Jego Kościoła dobrowolnie przelać swojej krwi.
Maria Francisca, takie bowiem otrzymała imię na chrzcie, urodziła się 23 lutego 1881 roku w miejscowości Albal w diecezji Walencji, w skromnej i głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Rodzice, troszcząc się o jej wychowanie, przekazali jej mocne podstawy wiary chrześcijańskiej. W wieku jedenastu lat po raz pierwszy przystąpiła do Komunii Świętej, a od najmłodszych lat otaczała szczególną czcią Najświętszą Maryję Pannę. Po starannym rozeznaniu powołania do bliższego naśladowania Chrystusa przez profesję rad ewangelicznych w 1896 roku wstąpiła do klasztoru „Pie de la Cruz” w Walencji, należącego do Drugiego Zakonu Serwitów Maryi. Tam przywdziała habit zakonny i otrzymała imię Maria z Guadalupe. Profesję zakonną złożyła 19 czerwca 1900 roku. Z wielką gorliwością wypełniała powierzone jej obowiązki, okazując przełożonym pokorę, prostotę i posłuszeństwo. Pełniła urząd ekonomki, przeoryszy oraz mistrzyni nowicjatu. Z wielką troską zajmowała się formacją sióstr oraz zachowaniem karności zakonnej. Ożywiana głęboką wiarą, odznaczała się gorącym nabożeństwem do Eucharystii, Męki Chrystusa, Matki Bożej Bolesnej oraz świętych Założycieli Zakonu Serwitów Maryi. Prowadząc życie pełne wyrzeczenia i pokuty, usilnie pracowała nad opanowaniem własnych skłonności i nieustannie służyła bliźnim. Gdy w 1936 roku wybuchła hiszpańska wojna domowa, rozpętało się gwałtowne prześladowanie Kościoła, a szczególnie osób konsekrowanych. W obliczu tych wydarzeń Służebnica Boża wykazała niezwykłe męstwo, zachęcając siostry słowami: „Moje córki, nadchodzą bardzo ciężkie czasy; musimy ofiarować się Bogu i za wiarę jako ofiary”. Zmuszona do opuszczenia klasztoru schroniła się u swojej siostry Filomeny. Wówczas powzięła postanowienie oddania życia za nawrócenie grzeszników oraz za triumf Kościoła katolickiego w Hiszpanii. Właśnie dlatego, że była zakonnicą, została w nocy z 2 października 1936 roku aresztowana przez żołnierzy. Nie ulękła się ich gróźb, lecz z odwagą wyznała swoją konsekrację zakonną i niezłomną wierność Jezusowi, swojemu Oblubieńcowi. Zachowując pokój ducha, dała swoim oprawcom przykład chrześcijańskiej postawy, a idąc śladami Boskiego Mistrza przebaczyła im i modliła się o ich zbawienie. Tej samej nocy została zamordowana, a jej ciało odnaleziono następnego ranka, okrutnie zbezczeszczone.
Gdy sława jej męczeństwa coraz bardziej się rozszerzała, arcybiskup Walencji rozpoczął w 1958 roku proces beatyfikacyjny, a dokładniej proces o uznanie jej męczeństwa. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 28 czerwca 1999 roku w Naszej obecności został promulgowany Dekret o jej męczeństwie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd jej beatyfikacji wraz z beatyfikacją Józefa Aparicia Sanza i innych świadków wiary, którzy ponieśli śmierć w tym samym prześladowaniu, odbył się w Rzymie 11 marca 2001 roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej liturgii na placu przed Bazyliką św. Piotra ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Agustíno García-Gasco Vicente, arcybiskupa Walencji, Ricardo Maríi kardynała Carlesa Gordó, arcybiskupa Barcelony, oraz Francesco Ciuranety Aymí, biskupa Lleidy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodny Sługa Boży Józef Aparicio Sanz oraz dwustu trzydziestu dwóch Towarzyszy otrzymali tytuł Błogosławionych oraz aby ich święto mogło być obchodzone każdego roku dnia 22 września w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 11 marca 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
