Jan Paweł II
«DEI VOLUNTATI FIDELES». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII ANNIE BLONDIN, ZAŁOŻYCIELCE ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚW. ANNY
Rzym, 29 kwietnia 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę – „Pozostańmy niezachwianie wierni woli Bożej i nigdy od niej nie odstępujmy. Zamknijmy nasze oczy, aby nie patrzyły na nic więcej niż oczy niewidomego, jeśli nie chcemy utracić pokoju serca, który jest tak wielkim skarbem, że dla jego zachowania warto utracić wszystko inne. Niech moje usta i moje serce nieustannie powtarzają słowa pokutującego i świętego króla Dawida: «W Tobie, Panie, zaufałem, nie zawstydzę się na wieki»”. Takie słowa, pełna wiary i ufności w Bogu, Maria Anna Blondin skierowała 15 lipca 1858 roku do Jego Ekscelencji Ignacego Bourgeta, biskupa Montrealu. Od tego właśnie czasu rozpoczął się długi okres jej życia naznaczony przeciwnościami, odrzuceniem i osamotnieniem. Czas tej duchowej ciemności trwał aż do jej śmierci w 1890 roku.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się 18 kwietnia 1809 roku w Terrebonne, w Quebecu w Kanadzie, w rodzinie rolników odznaczających się głęboką wiarą. Nie umiejąc czytać ani pisać, wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej, gdzie zdobyła podstawowe wykształcenie. Z powodu słabego zdrowia musiała jednak zrezygnować ze swoich planów i wróciła do krewnych. Z wielką wytrwałością uzupełniała braki w wykształceniu, a w 1833 roku udała się do Vaudreuil, gdzie z wielkim oddaniem i powodzeniem poświęciła się nauczaniu dziewcząt. Po długiej modlitwie, umocniona błogosławieństwem biskupa Bourgeta, zgromadziła wokół siebie niewielką grupę kobiet, aby wspólnie poświęcić się wychowaniu ubogich dzieci. Dzieło to szybko potwierdziło swoją wartość i wydało obfite owoce. Dlatego 8 września 1850 roku założyła tam Zgromadzenie Sióstr św. Anny, którego została pierwszą przełożoną. Zaledwie trzy lata później dom macierzysty został przeniesiony do Saint-Jacques-de-l’Achigan. Tam siostra Maria Anna, doświadczona licznymi cierpieniami, przeszła głębokie duchowe oczyszczenie. Kapelan wspólnoty zaczął bowiem ingerować w jej wewnętrzne sprawy i przekonał biskupa, aby zobowiązał Służebnicę Bożą do zrzeczenia się urzędu przełożonej oraz do nieprzyjmowania go w przyszłości. Rozpoczął się wówczas trzydziestosześcioletni okres jej ukrytego życia, naznaczony cierpieniem i chorobą. Po odsunięciu od kierowania zgromadzeniem nadal doświadczała upokorzeń i zniewag, a nawet odmówiono jej uznania za założycielkę własnego Instytutu. Umocniona jednak w wierze, nadziei i miłości, zachowywała niezmiennie pogodę ducha. Powierzano jej najbardziej uciążliwe prace, które wykonywała w milczeniu, prostocie i posłuszeństwie. Przeciwności nigdy nie osłabiły jej miłości do Chrystusa i Kościoła. Stała się wzorem pokornego życia, czerpiąc duchową moc z kontemplacji krzyża. Uczyła, że zjednoczenie z Chrystusem jest najpewniejszą drogą do wypełnienia woli Bożej i współpracy w szerzeniu Królestwa Bożego. Aż do końca życia z zadziwiającą wiarą i miłością szła swoją „drogą krzyżową”, zwyciężając zło dobrem, a zniewagi miłosierdziem. Gdy zbliżała się śmierć, dała jeszcze jeden wymowny przykład: wezwała do siebie tego samego kapłana, który niegdyś ją upokarzał, aby udzielił jej sakramentu namaszczenia chorych. Bogata w zasługi wyszła na spotkanie Boskiego Oblubieńca z zapaloną lampą 2 stycznia 1890 roku.
Kilka lat później uznano ją za kobietę heroicznego męstwa, głębokiej pokory i niezwykłej świętości oraz oficjalnie uznano jej prawa jako założycielki zgromadzenia. W 1950 roku, w setną rocznicę założenia zgromadzenia, zniknęły krzywdzące opinie na jej temat, a sława jej świętości zaczęła się szybko rozszerzać. Ukazały się jej biografie, doczesne szczątki przeniesiono do bardziej godnego miejsca w domu macierzystym, a w 1955 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny. Dnia 14 maja 1991 roku uznaliśmy heroiczność jej cnót. Dnia 28 czerwca 1999 roku w Naszej obecności został promulgowany dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 29 kwietnia 2001 roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej Mszy Świętej na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rafaele Palmero Ramosa, biskupa Palencji, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Roberto Amadei, biskupa Bergamo, oraz Roberto Octavio Gonzáleza Nievesa, arcybiskupa San Juan de Puerto Rico, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Emanuel González García, Maria Anna Blondin, Katarzyna Volpicelli, Katarzyna Cittadini oraz Karol Emanuel Caecilius Rodríguez Santiago otrzymali tytuł Błogosławionych i aby ich święto: Emanuela Gonzáleza Garcíi dnia 4 stycznia, Marii Anny Blondin dnia 18 kwietnia, Katarzyny Volpicelli dnia 22 stycznia, Katarzyny Cittadini dnia 5 maja oraz Karola Emanuela Caeciliusa Rodrígueza Santiago dnia 13 lipca mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna niewiasta, która całe swoje życie bez reszty poświęciła Panu Bogu i z niezwykłym oddaniem służyła ubogim, pozostawiła wspaniałe świadectwo głębokiej pobożności i licznych dobrych uczynków. Żywimy nadzieję, że dzięki wstawiennictwu i przykładowi tej nowej Błogosławionej ludzie naszych czasów będą coraz bardziej odrywać się od tego, co przemijające, i wytrwale dążyć do dóbr wiecznych.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
