Jan Paweł II
«FORTIS EST». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ KATARZYNIE CITTADINI
Rzym, 29 kwietnia 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę – „Potężna jak śmierć jest miłość, a wielkie wody nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki. Choćby ktoś oddał za miłość całe mienie swego domu, pogardzą nim jak niczym” (Pnp 8, 6-7). Tę samą prawdę potwierdza niejako Apostoł Paweł: „I gdybym rozdał na jałmużnę całą moją majętność, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.… Miłość nigdy nie ustaje” (1 Kor 13, 3. 8). Rzeczywiście, liczne cierpienia, których doświadczyła Czcigodna Służebnica Boża Katarzyna Cittadini, nie zdołały zgasić jej miłości do Boga i bliźniego. Miłość była bowiem zawsze fundamentem jej ducha i całej działalności.
Katarzyna Cittadini urodziła się w Bergamo 28 września 1801 roku. Już w dzieciństwie doznała wielkiego cierpienia: w siódmym roku życia straciła matkę i została opuszczona przez ojca. W 1808 roku wraz z młodszą siostrą Judytą została przyjęta do sierocińca „Conventino” w Bergamo, kierowanego przez księdza Józefa Brenę. Ten mądry i pobożny kapłan towarzyszył obu siostrom na drodze ku pełnej dojrzałości chrześcijańskiej i ludzkiej. Obie uzyskały kwalifikacje nauczycielskie. W 1823 roku Katarzyna rozpoczęła pracę w szkole publicznej w Somasco, przy sanktuarium i miejscach uświęconych życiem oraz działalnością św. Hieronima Emilianiego. Tam wraz z siostrą Judytą założyła szkołę prywatną i internat dla dziewcząt, aby wychowywać je w prawdziwie chrześcijańskim duchu. Przynaglana miłością bliźniego otworzyła także sierociniec dla opuszczonych dziewcząt oraz dom, w którym mogły spędzać dni świąteczne. Nie zaniedbywała również katechizacji ani działalności duszpasterskiej w parafii. Wkrótce jednak spadły na nią kolejne bolesne doświadczenia. Wybuchła epidemia, w 1840 roku zmarła jej siostra Judyta, a dwa lata później sama Katarzyna zapadła na ciężką chorobę. Odzyskawszy zdrowie dzięki Bożej Opatrzności oraz za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny z Caravaggio i św. Hieronima Emilianiego, zgromadziła wokół siebie niewielką grupę towarzyszek, które w 1844 roku utworzyły Zgromadzenie Sióstr Urszulanek z Somasco. Od tej chwili całe jej życie, przynaglane miłością, było poświęcone dobru i rozwojowi tej rodziny zakonnej oraz wychowaniu młodego pokolenia, aż do zatwierdzenia zgromadzenia przez biskupa Bergamo 14 grudnia 1857 roku. Sama jednak nie doczekała tej radosnej chwili. Z ufnością i pokojem przyjęła wolę Bożą, gdyż zmarła 5 maja 1857 roku, wyczerpana trudami i ofiarami, otoczona swoimi duchowymi córkami. Przez całe życie jaśniała niezłomną wiarą i prawdziwie ewangeliczną miłością aż do śmierci: nieustannie nauczała, pracowała i cierpiała, żyjąc w prostocie, pokorze i cierpliwości, właściwych człowiekowi gorąco miłującemu Boga. Wszystko to było możliwe dzięki jej żywej pobożności eucharystycznej, nieustannemu rozważaniu Męki Pańskiej oraz głębokiemu nabożeństwu do Najświętszej Maryi Panny.
Kościół publicznie i uroczyście uznał jej cnoty oraz przedstawił ją wiernym jako wzór do naśladowania. W 1967 roku biskup Bergamo powołał komisję, a następnie w latach 1971–1978 przeprowadzono proces informacyjny. W 1991 roku Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziła ważność tego procesu kanonicznego. Następnie, w 1996 roku, Ojcowie Kardynałowie i Biskupi uznali, że Katarzyna Cittadini praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Poleciliśmy więc sporządzić dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej. Tymczasem, po cudownym uzdrowieniu chłopca Samuela Piovaniego, przypisanego wstawiennictwu Służebnicy Bożej, 20 grudnia 1999 roku promulgowaliśmy dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 29 kwietnia 2001 roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej Mszy Świętej na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rafaele Palmero Ramosa, biskupa Palencji, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Roberto Amadei, biskupa Bergamo, oraz Roberto Octavio Gonzáleza Nievesa, arcybiskupa San Juan de Puerto Rico, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Emanuel González García, Maria Anna Blondin, Katarzyna Volpicelli, Katarzyna Cittadini oraz Karol Emanuel Caecilius Rodríguez Santiago otrzymali tytuł Błogosławionych i aby ich święto: Emanuela Gonzáleza Garcíi dnia 4 stycznia, Marii Anny Blondin dnia 18 kwietnia, Katarzyny Volpicelli dnia 22 stycznia, Katarzyny Cittadini dnia 5 maja oraz Karola Emanuela Caeciliusa Rodrígueza Santiago dnia 13 lipca mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna niewiasta pozostawiła wspaniałe świadectwo pobożności i miłości, poświęcając całe swoje życie służbie ludziom, aby mogli pełniej osiągnąć zbawienie.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
