Jan Paweł II,
«SUSTINUI… QUI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU EMANUELOWI GONZÁLEZOWI GARCÍI ZAŁOŻYCIELOWI MISYJNYCH SIÓSTR EUCHARYSTYCZNYCH Z NAZARETU
Rzym, 29 kwietnia 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę — „Szukałem pocieszyciela, lecz nie znalazłem” (Ps 69 [68], 21).
Na te pełne bólu słowa Psalmisty, które Sługa Boży Emanuel González García obrał za dewizę swojego życia i zawołanie biskupie, nowy Błogosławiony starał się odpowiedzieć przykładem własnego życia oraz gorliwym apostolstwem, którego celem było pozyskiwanie czcicieli Jezusa Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Jak sam wyznawał, również temu hasłu poświęcił „nasze pióro i nasz język, zapał naszego serca oraz całe pragnienie naszego życia. Nie chcemy podejmować niczego, co nie byłoby z nim związane lub do niego nie prowadziło; nie chcemy wypowiedzieć ani jednego słowa ani zaczerpnąć jednego tchnienia, które nie byłoby nim przeniknięte”.
Rzeczywiście Eucharystia stanowiła centrum całego jego życia. Urodził się 25 lutego 1877 roku w Sewilli, w ubogiej, lecz głęboko religijnej rodzinie. Już jako chłopiec należał do grona dzieci, które w katedrze śpiewały, a nawet tańczyły przed Najświętszym Sakramentem. Święcenia kapłańskie przyjął 21 września 1901 roku. Kilka miesięcy później, podczas misji parafialnych w Palomares del Río niedaleko Sewilli, przeżył wydarzenie, które naznaczyło całe jego życie: ujrzał opuszczony kościół parafialny i niemal całkowicie zapomniane tabernakulum. To głębokie doświadczenie zrodziło w nim postanowienie – jak sam pisał – „poświęcić całego siebie, aby zaradzić potrzebom eucharystycznego życia Jezusa Chrystusa”. Miłość do Eucharystii skłoniła go następnie do założenia 4 marca 1910 roku w Huelvie Dzieła „Tabernakulów–Kalwarii”, a 3 maja 1921 roku w Maladze Zgromadzenia Misyjnych Sióstr Eucharystycznych z Nazaretu, aby wraz z Niepokalaną Maryją odpowiadać wynagradzającą miłością na miłość Chrystusa obecnego w Eucharystii. W 1905 roku został skierowany do Huelvy, gdzie jako proboszcz kościoła św. Piotra, a następnie archiprezbiter miasta, rozpoczął cierpliwą i wytrwałą odnowę życia chrześcijańskiego swoich wiernych. Szczególną troską otaczał ubogie rodziny i dzieci, dla których założył także szkołę. Jego bezinteresowna działalność oraz autentyczne życie kapłańskie sprawiły, że papież Benedykt XV mianował go biskupem pomocniczym Malagi. Sakrę biskupią przyjął 16 stycznia 1916 roku, a cztery lata później został ordynariuszem tej diecezji. Ufając bezgranicznie opatrznościowemu Sercu Jezusa, podjął budowę nowego seminarium duchownego dla formacji swoich kapłanów. Po ustanowieniu republiki w Hiszpanii rozpoczęły się dla niego ciężkie doświadczenia. 11 maja 1931 roku podpalono pałac biskupi, a on sam został zmuszony do ucieczki na Gibraltar, aby nie narażać życia tych, którzy udzielili mu schronienia. Od 1932 roku kierował swoją diecezją, mieszkając w Madrycie, a w 1935 roku papież Pius XI mianował go biskupem Palencji. Na szczególne podkreślenie zasługuje także jego niezwykle bogata działalność pisarska obejmująca liczne dzieła poświęcone pobożności i wychowaniu. Oddał swoją duszę Panu 4 stycznia 1940 roku i został pochowany w katedrze w Palencji. Na jego grobie umieszczono napis, który sam wcześniej ułożył: „Pragnę być pochowany blisko tabernakulum, aby po mojej śmierci moje kości, tak jak za życia mój język i moje pióro, głosiły wszystkim przechodzącym: «Tu jest Jezus! Nie zostawiajcie Go samego!»”.
Opinia o jego świętości, którą cieszył się za życia, nie ustała również po jego śmierci. Dlatego rozpoczęto jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Dnia 6 kwietnia 1998 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Następnie dnia 20 grudnia 1999 roku w Naszej obecności został promulgowany dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tego Czcigodnego Sługi Bożego. Wówczas postanowiliśmy również, aby obrzęd beatyfikacji odbył się uroczyście w Rzymie 29 kwietnia 2001 roku.
Dzisiaj zatem wobec licznie zgromadzonego Ludu Bożego i wielkiej rzeszy pasterzy Kościoła z wielką radością ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rafaele Palmero Ramosa, biskupa Palencji, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Roberto Amadei, biskupa Bergamo, oraz Roberto Octavio Gonzáleza Nievesa, arcybiskupa San Juan de Puerto Rico, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Emanuel González García, Maria Anna Blondin, Katarzyna Volpicelli, Katarzyna Cittadini oraz Karol Emanuel Caecilius Rodríguez Santiago otrzymali tytuł Błogosławionych i aby ich święto: Emanuela Gonzáleza Garcíi dnia 4 stycznia, Marii Anny Blondin dnia 18 kwietnia, Katarzyny Volpicelli dnia 22 stycznia, Katarzyny Cittadini dnia 5 maja oraz Karola Emanuela Caeciliusa Rodrígueza Santiago dnia 13 lipca mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało określone w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i po wszystkie przyszłe czasy, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
