Jan Paweł II
«TOLLITE IUGUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ KATARZYNIE VOLPICELLI
Rzym, 29 kwietnia 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca… Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11, 29–30).
Urzeczona tymi słowami Katarzyna Volpicelli rozpoczęła dzieło „szerzenia poznania i miłości Serca Chrystusa oraz podejmowania w społeczeństwie takich dzieł apostolskich, które najlepiej odpowiadają potrzebom czasu i miejsca, nie szukając niczego poza większą chwałą Najświętszego Serca” (z jej pism). Ta wierna służebnica miłości Serca Chrystusa urodziła się 21 stycznia 1839 roku w Neapolu, w rodzinie należącej do tamtejszej szlachty. Zarówno w domu rodzinnym, jak i w Królewskim Kolegium św. Marcelina otrzymała solidne wychowanie oparte na wartościach ludzkich i chrześcijańskich oraz zdobyła rozległe wykształcenie, wyróżniające ją spośród rówieśnic. Pragnęła zdobyć wysoką pozycję w społeczeństwie, gdy błogosławiony Ludwik z Casorii, odczytując Boży zamysł wobec niej, powiedział: „Katarzyno, świat cię pociąga, ale Bóg cię przyciąga”. Później, po krótkim pobycie w klasztorze Sióstr Sakramentek, przerwanym z powodu choroby, ten sam Błogosławiony powiedział do niej: „Będziesz rybaczką dusz pośród świata… Serce Jezusa, Katarzyno, oto twoje dzieło”. Serce Chrystusa stało się odtąd jej mieszkaniem, z którego czerpała siłę do wszelkiej działalności apostolskiej, a przyjmując uczucia Chrystusa, potrafiła poruszać serca innych ludzi. Podczas adoracji eucharystycznej Służebnica Boża odkryła tajemnicę posłuszeństwa Syna wobec Ojca oraz miłości Boga do człowieka. Temu właśnie misterium podporządkowała całe swoje życie i wszystkie swoje postanowienia, aż po złożenie ślubu życia ofiarowanego na wynagrodzenie. Miłość bliźniego wyrażała w coraz odważniejszych dziełach na rzecz ubogich, opuszczonych i potrzebujących duchowej pomocy. Kościół był dla niej wspólnotą, w której jako osoba konsekrowana wyznawała swoją wiarę, pozostając z pokorą posłuszna pasterzom Ludu Bożego, a zarazem troszcząc się o rozwój apostolstwa świeckich.
Służebnica Boża prowadziła działalność apostolską na wielu polach. Nie tylko założyła nowe zgromadzenie zakonne, lecz zapoczątkowała nową formę życia konsekrowanego, łączącą kontemplację z działalnością apostolską. Apostolstwo Modlitwy, którego była jedną z pierwszych gorliwych propagatorek we Włoszech, stało się dla niej drogą rozwijania miłości do Serca Chrystusa, Eucharystii i posługi Kościoła. W 1867 roku założyła w Neapolu Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca. Zachęcana i wspierana przez arcybiskupa Neapolu, Sługę Bożego kardynała Sisto Riaria Sforzę, opracowała regułę zgromadzenia, którą ten sam kardynał zatwierdził 4 lipca 1874 roku. Wyrażając swoim życiem miłość Chrystusa, prowadziła życie naznaczone ofiarą, wynagrodzeniem i poświęceniem, niestrudzenie pracując nad szerzeniem Królestwa Bożego w ludzkich sercach. Bogata w zasługi zakończyła świątobliwie swoje ziemskie pielgrzymowanie 28 grudnia 1894 roku, ofiarowawszy wcześniej siebie za zdrowie papieża Leona XIII. Gdy dowiedział się o jej śmierci, darząc ją najwyższym uznaniem, zawołał: „Pozwoliliście mi umrzeć świętej, świętej, świętej”.
Opinia o świętości, którą cieszyła się za życia, po jej śmierci jeszcze bardziej się umocniła. Dlatego arcybiskup Neapolu, Guglielmo Sanfelice, już dwa lata po jej śmierci rozpoczął proces kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa 25 marca 1945 roku Nasz Poprzednik, Pius XII, ogłosił, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Następnie dnia 28 czerwca 1999 roku w Naszej obecności został promulgowany Dekret o cudzie, dokonanym w 1947 roku w miejscowości Minturno i przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 29 kwietnia 2001 roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej Mszy Świętej na placu św. Piotra ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rafaele Palmero Ramosa, biskupa Palencji, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Roberto Amadei, biskupa Bergamo, oraz Roberto Octavio Gonzáleza Nievesa, arcybiskupa San Juan de Puerto Rico, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Emanuel González García, Maria Anna Blondin, Katarzyna Volpicelli, Katarzyna Cittadini oraz Karol Emanuel Caecilius Rodríguez Santiago otrzymali tytuł Błogosławionych i aby ich święto: Emanuela Gonzáleza Garcíi dnia 4 stycznia, Marii Anny Blondin dnia 18 kwietnia, Katarzyny Volpicelli dnia 22 stycznia, Katarzyny Cittadini dnia 5 maja oraz Karola Emanuela Caeciliusa Rodrígueza Santiago dnia 13 lipca mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
