Jan Paweł II
«HUMILIAVIT SE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY BERNARD
Z CORLEONE ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 10 czerwca 2001 r.
Jan Paweł, Biskup Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę
„Uniżył się we wszystkim i znalazł łaskę u Boga. Wielka jest bowiem jedynie moc Boga, a chwałę oddają Mu ludzie pokorni” (por. Syr 3, 20-21).
Te słowa Mędrca Syracha, odnoszone do Pana Jezusa, można odnieść również do błogosławionego Bernarda z Corleone, jeśli weźmie się pod uwagę drogę, którą doszedł do świętości.
Filippo Latino – takie nosił imię w świecie – urodził się na Sycylii, w miejscowości Corleone, 6 lutego 1605 roku. Dorastał w rodzinie liczącej dziesięcioro dzieci, głęboko religijnej i odznaczającej się wielką troską o ubogich. Obdarzony mocnym charakterem Filippo z pełnym zaangażowaniem poświęcił się życiu obywatelskiemu i religijnemu. Był biegły we władaniu szpadą, co w tamtych czasach było umiejętnością powszechnie cenioną. Gdy jednak ciężko zranił przeciwnika, pozostawiając go kaleką do końca życia, całkowicie odmienił swoje postępowanie: z nieprzyjaciela stał się jego przyjacielem i dobroczyńcą. Głęboko poruszony tym wydarzeniem, po długim namyśle postanowił odmienić swoje życie i poprosił o przyjęcie do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Przyjęty do zakonu jako brat zakonny w 1631 roku, wraz z franciszkańskim habitem otrzymał nowe imię – brat Bernard z Corleone. Z wielką gorliwością rozważał ewangeliczne błogosławieństwa i prowadząc surowe życie ascetyczne, całkowicie zwracał swoje serce ku Bogu, podążając drogą duchowości kapucyńskiej, opartej na miłości, modlitwie i pokucie. Gdy trwał na modlitwie przed tabernakulum, często tracił poczucie upływu czasu. Z największą miłością rozważał mękę Jezusa Chrystusa. Gdy ktoś zachęcał go do nauki czytania i pisania, odpowiadał, że powinien zgłębiać rany Chrystusa Pana. Był przekonany, że „męka Pańska jest morzem bez dna, ponieważ zawiera niewyczerpane bogactwo tajemnic, które pobudzają duszę do miłości Boga”. Nieustannie dążył do doskonałej miłości, umiłował życie surowe i to, co najistotniejsze. Z tej surowości życia wyrastała jego niezwykła czystość. Mawiał: „Cierpienia przemijają, natomiast czystość serca i cnoty zakonne są prawdziwą ozdobą duszy”. Z radością przyjmował ubóstwo miłował je po franciszkańsku „z miłości do Chrystusa Pana”, nazywając je swoją oblubienicą i swoją matką. Synowską miłością otaczał Najświętszą Maryję Pannę, której wizerunek często i z wielkim skupieniem kontemplował. Mówił z głębi serca i otwarcie wyrażał to, czym żył wewnętrznie. Ostatnich dwadzieścia pięć lat życia spędził w Palermo, pozostając blisko ludu. Ludzie tłumnie przychodzili do niego, prosząc o radę, modlitwę i błogosławieństwo. Jego świętość objawiała się poprzez głębokie ludzkie współczucie wobec klęsk żywiołowych oraz innych bolesnych wydarzeń, które dotykały wówczas Palermo. On sam, niczym Mojżesz, modlił się przed tabernakulum za powierzony sobie lud.
Już jako nowicjusz doświadczał nadzwyczajnych ataków złego ducha, lecz zawsze zwyciężał dzięki swojej pokorze, pokucie i drewnianemu krzyżowi, który nosił. Na dwa miesiące przed śmiercią często wołał: „Raj, raj! Już wkrótce zobaczymy się w raju!”. Z tym głębokim pragnieniem przyjął siostrę śmierć w szpitalu w Palermo dnia 12 stycznia 1667 roku. Tłumy ludzi – możni, ubodzy i zakonnicy – przybyły, aby po raz ostatni zobaczyć „dobrego brata”. Arcybiskup Palermo oraz arcybiskup Monreale pokropili jego ciało wodą święconą, a pogrzeb zgromadził wielkie rzesze wiernych w kościele kapucynów w Palermo.
Potwierdzona opinia świętości jego życia, heroiczność cnót oraz cuda sprawiły, że Nasz Poprzednik Klemens XIII ogłosił Bernarda z Corleone błogosławionym dnia 15 maja 1768 roku. Wraz z coraz większym rozszerzaniem się opinii o jego świętości i znakach otrzymywanych za jego wstawiennictwem, Postulator sprawy przedłożył Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych wiadomość o cudownym uzdrowieniu przypisywanym wstawiennictwu tegoż Błogosławionego. Po przeprowadzeniu przewidzianych prawem badań dnia 1 lipca 2000 roku w Naszej obecności został promulgowany Dekret o cudzie. Po otrzymaniu pozytywnej opinii Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 13 marca 2001 roku postanowiliśmy, że uroczysty obrzęd kanonizacji odbędzie się dnia 10 czerwca tegoż roku.
Dzisiaj zatem, obchodząc wraz z licznym zgromadzeniem Pasterzy i wiernych uroczystość Najświętszej Trójcy oraz wzywając pomocy Ducha Świętego, Pocieszyciela, wypowiedzieliśmy podczas uroczystej celebracji na Placu św. Piotra następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Alojzy Scrosoppi, Augustyn Roscelli, Bernard z Corleone, Teresa Eustochio Verzeri oraz Rafka Petra Choboq Ar-Rayès są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów skierowaliśmy do wiernych przemówienie, w którym wysławialiśmy wzniosłe życie nowego Świętego, jego pokorę, miłość oraz pozostałe cnoty chrześcijańskie.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 10 czerwca Roku Pańskiego 2001, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
