Jan Paweł II
«TUIS IN COMMUNIONE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA RAFKA PETRA CHOBOQ AR-RAYÈS ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 10 czerwca 2001 r.
Jan Paweł, Biskup Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę
„Zjednoczona z Twoimi cierpieniami, Jezu”. Te słowa błogosławiona Rafka Petra Choboq Ar-Rayès często powtarzała z pokorą i żywą wiarą. Przez niemal dwadzieścia dziewięć lat znosiła niewyobrażalne cierpienia, dając świadectwo głębokiej i żarliwej miłości do Jezusa Ukrzyżowanego oraz do braci i sióstr, dla których dokonało się dzieło zbawienia. Czerpiąc siłę z głębokiego zjednoczenia z Chrystusem, przeszła do końca drogę krzyża i w ukryciu naśladowała przykład Apostoła Pawła, który powiedział: „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony dopełniam w moim ciele braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1, 24).
Ta błogosławiona, córka Kościoła antiocheńskiego obrządku maronickiego, urodziła się w ubogiej rodzinie w miejscowości Himlaya, położonej u podnóża gór Libanu, w roku 1832. Na chrzcie świętym otrzymała wraz z łaską Bożą imię Boutroussyé, oznaczające „Piotr”. Gdy miała siedem lat, straciła matkę. Następnie została wysłana do Damaszku, aby służyć w katolickiej rodzinie. Po powrocie do domu, mimo nalegań krewnych, odmówiła zawarcia małżeństwa, ponieważ rozpoznała w sobie powołanie do życia konsekrowanego. W roku 1853 w Bikfayi wstąpiła do nowo powstałego Zgromadzenia Sióstr Najświętszego Serca Maryi, zwanych Mariamitkami, które poświęcały się pracy szkolnej. Po złożeniu ślubów zakonnych wykonywała prace domowe w seminarium w Ghazir, ucząc się równocześnie języka arabskiego, ortografii i arytmetyki. Następnie została skierowana do pracy nauczycielskiej w różnych miejscach i wszędzie odznaczała się wzorowym życiem i cnotami. Kiedy jej zgromadzenie połączono z innym instytutem, błogosławiona, pragnąc jeszcze ściślej zjednoczyć się z Panem, wstąpiła do Libańskiego Maronickiego Zakonu Mniszek i w roku 1873 złożyła śluby wieczyste w klasztorze św. Szymona w Al-Qarn, przyjmując imię Rafka, które oznacza „Rebekę”. Sumiennie wypełniała swoje obowiązki wobec Boga i wspólnoty, lecz od pierwszej niedzieli października 1885 roku jej życie całkowicie się odmieniło, ponieważ odtąd rozpoczęło się jej zjednoczenie z Jezusem na krzyżu. Tego dnia modliła się bowiem: „Boże mój, dlaczego mnie opuściłeś? Czemu jesteś ode mnie daleko? Dlaczego mnie nie nawiedzasz, udzielając mi łaski znoszenia cierpień, abym mogła dać świadectwo Twojej miłości i uczestniczyć w dziele odkupienia rodzaju ludzkiego? Czyż zapomniałeś o swojej służebnicy?” Pan wysłuchał jej modlitwy. Natychmiast rozpoczęły się cierpienia, które z biegiem lat stopniowo się nasilały, aż utraciła wzrok i została sparaliżowana. Nigdy nie skarżyła się na swoją chorobę, nie szukała ulgi w cierpieniu i nie przestała służyć wspólnocie pracą swoich rąk, modlitwą oraz przykładem życia całkowicie poświęconego oddawaniu chwały Bogu. W roku 1897 została przeniesiona do nowego klasztoru św. Józefa al-Daher w Jrabcie, gdzie nadal z miłością ofiarowywała się Bogu i zbawieniu dusz. Podtrzymywała płomień wiary, nadziei i miłości, karmiąc go słowem Bożym, świętą liturgią, modlitwą, wiernością konsekracji monastycznej, pokorą oraz posłuszeństwem swojemu Boskiemu Oblubieńcowi i przełożonym. Drogę do świętości oświecały jej Najświętsza Eucharystia i nabożeństwo do Matki Odkupiciela. Jako prawdziwa uczennica Ewangelii przeżyła swoje życie na tym świecie z sercem wolnym od marności i skierowanym ku dobrom wiecznym. Każdego dnia starała się zasłużyć na życie wieczne, niosąc swój krzyż i powtarzając wraz z Chrystusem: „Ojcze (…), nie jak Ja chcę, ale jak Ty” (Mt 26, 39). Obdarzona zasługami świętego życia i otoczona opinią świętości zmarła 23 marca 1914 roku.
W roku 1926 w Patriarchacie Antiochii obrządku maronickiego rozpoczęto jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po stwierdzeniu heroiczności cnót Służebnicy Bożej oraz uznaniu cudu przypisywanego jej wstawiennictwu, uroczyście zaliczyliśmy ją do grona Błogosławionych dnia 17 listopada 1985 roku. Następnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych uznała cudowne uzdrowienie, które dokonało się w Bejrucie zaledwie kilka dni po jej beatyfikacji. Dnia 1 lipca 2000 roku został w Naszej obecności promulgowany Dekret o tym cudzie. Po wysłuchaniu następnie pozytywnej opinii Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu w dniu 13 marca poprzedniego roku, postanowiliśmy, że kanonizacja tej drogocennej perły Kościoła maronickiego odbędzie się w Rzymie dnia 10 czerwca tegoż roku.
Dzisiaj zatem na Placu św. Piotra podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Alojzy Scrosoppi, Augustyn Roscelli, Bernard z Corleone, Teresa Eustochio Verzeri oraz Rafka Petra Choboq Ar-Rayès są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta godna podziwu niewiasta pozostawiła wybitne świadectwo pobożności i cierpliwości, z jaką znosiła swoją chorobę. Niech jej przykład będzie dla ludzi naszych czasów wymowną zachętą i umocnieniem, aby z większą odwagą i ufnością potrafili dźwigać życiowe trudności, a także cierpienia i choroby, jeśli ich doświadczają.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 10 czerwca Roku Pańskiego 2001, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
