Jan Paweł II
«SECUNDUM EUM, QUI VOCAVIT VOS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JOSAFACIE MYCHAJLE HORDASZEWSKIEJ
Lwów, 27 czerwca 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Na wzór Świętego, który was powołał, sami w całym postępowaniu stańcie się świętymi. Napisane jest bowiem: «Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty»” (1 P 1, 15–16). Świętość była pragnieniem Josafaty Mychajły Hordaszewskiej od najmłodszych lat. Wiernie wypełniała zobowiązania wynikające z chrztu świętego i z wielką gorliwością dochowywała wierności swojemu całkowitemu oddaniu się Bogu. Czyniła to przez modlitwę oraz służbę bliźnim, zwłaszcza ludziom cierpiącym i opuszczonym, w których zwykła dostrzegać oblicze cierpiącego Chrystusa. Idąc z radością i odwagą drogą świętości, przykładem swoich czynów i słów zachęcała współsiostry oraz swoje duchowe córki, aby również dążyły do świętości. Nawet na łożu śmierci wskazała im ten cel, mówiąc: „Za was wszystkie będę się modliła, abyście zostały świętymi.”
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się we Lwowie 26 października 1869 roku w ubogiej rodzinie robotniczej. Na chrzcie otrzymała imię Mychajła. Rodzice wychowali ją zgodnie z prawem Bożym, lecz nie byli w stanie zapewnić jej wyższego wykształcenia. Po ukończeniu szkoły z bardzo dobrymi wynikami podjęła więc pracę w sklepie z wyrobami szklanymi. W tym czasie, otwierając się coraz bardziej na działanie łaski Bożej, rozwijała w sobie cnoty i pielęgnowała powołanie do życia zakonnego. W 1888 roku, uczestnicząc w rekolekcjach dla młodzieży, poznała ojca Jeremiasza Łomnickiego, bazylianina, który został jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym. To on pozwolił jej złożyć prywatny ślub czystości. Poznawszy głębię jej życia duchowego, zachęcił ją następnie, aby została pierwszą członkinią pierwszego żeńskiego zgromadzenia zakonnego obrządku bizantyjskiego, prowadzącego życie czynne, które Ojcowie Bazylianie zamierzali założyć. Sama Służebnica Boża napisała o tym: „Przez pewien czas wahałam się wobec tego, co było dla mnie nieznane, lecz gdy pomyślałam o potrzebach mojego ubogiego narodu i dostrzegłam w tym zamiarze wolę Bożą względem mnie, postanowiłam pójść za głosem Boga i podjąć wszelkie trudy w przyszłym zgromadzeniu.” 24 sierpnia 1892 roku, w cerkwi św. Onufrego we Lwowie, otrzymała habit zakonny oraz imię Josafata. W ten sposób rozpoczęło swoją działalność Zgromadzenie Sióstr Służebnic Maryi Niepokalanej, którego zadaniem była opieka nad dziećmi wiejskimi, troska o ubogich i chorych oraz chrześcijańskie wychowanie ludu. Służebnica Boża, zabiegając o rozwój Królestwa Chrystusa, pragnęła, aby jej zgromadzenie niosło ludziom potrzebującym prawdę Ewangelii i miłość Boskiego Mistrza. Sama z wielką odwagą pełniła dzieła miłosierdzia. W latach 1902–1904 była przełożoną generalną zgromadzenia, a od tego czasu aż do śmierci pełniła urząd wikarii generalnej. Pokornie, pogodnie i mężnie znosiła cierpienia oraz przeciwności życia, pokładając całą nadzieję w Bogu. Wiara, modlitwa, nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii, męki Pańskiej i Najświętszej Maryi Panny każdego dnia umacniały jej miłość do Boskiego Oblubieńca i bliźnich oraz wierność ślubom zakonnym, które zachowywała z radością i duchową miłością. Dzięki pokornemu sercu, łagodnemu usposobieniu i macierzyńskiej dobroci była miła Bogu i ludziom. W świetle Ewangelii wyrzekła się samej siebie, była posłuszna woli Bożej i poleceniom przełożonych oraz wiernie naśladowała Chrystusa. Wyniszczona gruźlicą kości, odeszła do Pana 25 marca 1919 roku według kalendarza gregoriańskiego, a 7 kwietnia według kalendarza juliańskiego. Jej doczesne szczątki, otaczane czcią przez współsiostry, spoczywają w kaplicy Domu Generalnego Sióstr Służebnic Maryi Niepokalanej w Rzymie.
Ponieważ na Ukrainie panowali komuniści, nie było możliwe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego, chociaż opinia o świętości Służebnicy Bożej rozprzestrzeniła się w wielu krajach. W latach 1992–1993 przeprowadzono proces kanoniczny. Dnia 6 kwietnia 1998 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o heroiczności jej cnót, a następnie 24 kwietnia bieżącego roku ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się na Ukrainie 27 czerwca bieżącego roku, podczas Naszej podróży apostolskiej.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę
„Spełniając życzenie naszych Braci Lubomyra kardynała Husara, Arcybiskupa Większego Lwowa obrządku bizantyńsko-ukraińskiego, Iwana Semediego, biskupa Mukaczewa obrządku bizantyjskiego, Sofrona Stefana Mudrego, biskupa Iwano-Frankiwska (Stanisławowa) obrządku bizantyńsko-ukraińskiego, oraz Mychajła Kołtuna, biskupa Sokala obrządku bizantyńsko-ukraińskiego, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Mykoła Czarnecki i dwudziestu czterech Towarzyszy, Męczenników, Teodor Romża, Omelian Kowcz oraz Josafata Hordaszewska nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto, w miejscach i w sposób określony przez prawo, każdego roku: 27 czerwca – Mykoły Czarneckiego i dwudziestu czterech Towarzyszy, Męczenników, 1 listopada – Teodora Romży, 27 czerwca – Omeliana Kowcza oraz 20 listopada – Josafaty Hordaszewskiej. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan we Lwowie na Ukrainie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 czerwca 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
