Jan Paweł II
«HUMILITAS, SIMPLICITAS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ EMILII TAVERNIER GAMELIN
Rzym, 07 października 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Pokora, prostota, miłość… nade wszystko miłość” – takie były ostatnie słowa, które Emilia Tavernier Gamelin wypowiedziała w chwili śmierci, 23 września 1852 roku. W tych słowach zawiera się jakby streszczenie całego jej życia, które jako żona, a następnie osoba związana ślubami zakonnymi, poświęciła służbie najbardziej potrzebującym.
Emilia Tavernier (Tavernier było jej nazwiskiem panieńskim) urodziła się 19 lutego 1800 roku w Montrealu. Już jako dziecko doświadczyła cierpienia i rozłąki. Była jedną z jedenaściorga rodzeństwa, z których dziewięcioro zmarło przed osiągnięciem dorosłości. W wieku czterech lat straciła matkę, a mając piętnaście lat została osierocona również przez ojca. Zmuszona była opuścić dom rodzinny i została powierzona opiece ciotki, która oddała ją do szkoły z internatem. W wieku dwudziestu trzech lat poślubiła Jean-Baptiste’a Gamelina, człowieka od niej znacznie starszego o surowym usposobieniu. Po śmierci trojga dzieci, które kolejno przyszły na świat, zmarł także jej mąż, zaledwie po czterech latach małżeństwa. W wieku dwudziestu siedmiu lat została wdową. Mimo tych bolesnych doświadczeń Emilia nie załamała się. Przeciwnie, odtąd z jeszcze większym oddaniem poświęciła się ubogim i wszystkim potrzebującym.
Patrząc na życie Emilii Gamelin, dostrzegamy, że zostało ono w całości zbudowane na miłości Boga wyrażającej się w służbie bliźnim. Już jako młoda dziewczyna zabiegała o możliwość codziennego karmienia ubogich przy stole, który nazywała „Stołem Króla”. Posługę tę pełniła również jako młoda mężatka, a następnie po śmierci męża i dzieci. Odwiedzała chorych w ich domach, opiekowała się sierotami, przyjęła do swojej rodziny młodego człowieka z niepełnosprawnością intelektualną, dawała schronienie starszym i niedołężnym kobietom, codziennie rozdawała ubogim żywność i odzież. Odwiedzała więźniów i niosła im pociechę, pomagała młodym kobietom znaleźć pracę. Sprzedała swój dom i kupiła większy, aby przyjmować ludzi opuszczonych i nieszczęśliwych, których z każdym dniem przybywało. Gdy Montreal szybko się rozwijał, biskup Ignace Bourget postanowił założyć żeńskie zgromadzenie zakonne przeznaczone do niesienia pomocy ubogim, któremu chciał nadać nazwę Sióstr Miłosierdzia. Odpowiednią osobę do tego dzieła znalazł właśnie w Emilii. Dnia 25 marca 1843 roku grupa kobiet zgromadziła się w jej domu, aby wspólnie rozpocząć nowicjat. Emilia wraz z wikariuszem generalnym troszczyła się o ich formację duchową. Dnia 29 marca 1844 roku razem z sześcioma pierwszymi nowicjuszkami złożyła śluby zakonne i natychmiast została wybrana przełożoną. To sami ubodzy nadali ich domowi nazwę „Dom Opatrzności”, a zakonnice zaczęli nazywać „Siostrami Opatrzności”. Emilia jako osoba świecka towarzyszyła pierwszym krokom nowego zgromadzenia, a jako przełożona z oddaniem troszczyła się o jego umocnienie i rozwój. Wraz z siostrami służyła głodnym, ubogim, chorym, osobom niezdolnym do pracy, więźniom, bezrobotnym, osobom z niepełnosprawnością intelektualną, sierotom, schorowanym kapłanom, misjonarzom, ludziom nieumiejącym czytać i pisać oraz osobom niesłyszącym. Zdawało się, że nie ma takiej kategorii ludzi potrzebujących, której nie chciałaby otoczyć opieką. Do tej długiej listy dołączyły jeszcze ofiary epidemii tyfusu z 1847 roku i cholery z roku 1849. Matka Emilia i jej siostry niosły im pomoc z pełnym oddaniem, nawet wtedy, gdy inne zgromadzenia wycofały się z tej posługi. Podczas tej ofiarnej służby Emilia sama zaraziła się cholerą i zmarła w wieku pięćdziesięciu jeden lat, po siedmiu latach kierowania swoją nową rodziną zakonną. Nazywano ją „Opiekunką ubogich” oraz „Aniołem więzienia”. Po jej śmierci odkryto, że pod srebrnym pierścieniem profesji zakonnej nosiła nadal złotą obrączkę małżeńską. Nosiła oba pierścienie, aby przypominały o dwóch powołaniach, które przeżywała z jednakową wiernością: była żoną Jean-Baptiste’a Gamelina i matką ich trojga dzieci, a przez profesję zakonną stała się oblubienicą Chrystusa oraz duchową matką wielu ubogich i opuszczonych. W tej niezwykłej kobiecie w wyjątkowy sposób zjednoczyły się powołanie małżeńskie i życie zakonne.
Proces kanonizacyjny został rozpoczęty w 1981 roku. Po opracowaniu i zbadaniu „Positio super virtutibus” 23 grudnia 1993 roku ogłoszono dekret o heroiczności jej cnót. Po przeprowadzeniu procesu dotyczącego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w Montrealu w Kanadzie, oraz po zbadaniu sprawy przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, 8 grudnia 2000 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Czcigodnej Emilii. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 7 października 2001 roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Nersesa Bedrosa XIX, Ormiańskiego Patriarchy Cylicji, Huberta Luthe, biskupa Essen, Gioacchino Illiano, biskupa Nocera dei Pagani-Sarno, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Silvio Cesare Bonicellego, biskupa Parmy, oraz Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ignacy Maloyan, Mikołaj Gross, Alfons Maria Fusco, Tomasz Maria Fusco, Emilia Tavernier Gamelin, Eugenia Picco i Maria Eutymia Üffing nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ignacego Maloyana – w sobotę po dniu 11 czerwca, Mikołaja Grossa – 23 stycznia, Alfonsa Marii Fusco – 7 lutego, Tomasza Marii Fusco – 24 lutego, Emilii Tavernier Gamelin – 23 września, Eugenii Picco – 7 września oraz Marii Eutymii Üffing – 9 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna niewiasta pozostawiła wspaniałe świadectwo miłości i wielkoduszności, które okazywała w wymowny sposób, spiesząc z pomocą ubogim, chorym i więźniom, mając zawsze przed oczyma najwznioślejsze wskazania Ewangelii. Pragniemy zatem, aby ludzie naszych czasów, zachęceni świadectwem tej Błogosławionej, starali się naśladować jej przykład.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 7 października 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
