Jan Paweł II
«MEUS CIBUS EST». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ EUGENII PICCO
Rzym, 07 października 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło” (J 4, 34). Słowa Boskiego Mistrza znajdują niezwykle wymowny oddźwięk w życiu Czcigodnej Służebnicy Bożej Eugenii Picco, która wypełnianie woli Bożej uczyniła jedynym i nieustannym dążeniem swojego życia.
Urodziła się 8 listopada 1867 roku w miejscowości Crescenzago, należącej do archidiecezji mediolańskiej jako córka Giuseppe Picco i Adelaide del Corno. Jej ojciec był wybitnym muzykiem, lecz niewidomym; matka natomiast była kobietą dość lekkomyślną. Eugenia dorastała w środowisku naznaczonym religijną obojętnością. Pewnego wieczoru, w maju 1886 roku, gdy trwała na gorącej modlitwie, odczuła wyraźne wezwanie do świętości. To doświadczenie głębokiego nawrócenia nieodwracalnie odmieniło całe jej życie. Mając dwadzieścia lat, opuściła dom rodzinny i postanowiła całkowicie poświęcić swoje życie Chrystusowi. W Parmie wstąpiła do rodziny zakonnej Małych Córek Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, gdzie od razu została życzliwie przyjęta i właściwie zrozumiana przez Założyciela, Czcigodnego księdza Agostina Chieppiego. Po ukończeniu nowicjatu złożyła 10 czerwca 1891 roku pierwsze śluby zakonne na ręce samego Założyciela, a następnie 1 czerwca 1894 roku złożyła profesję wieczystą. We wrześniu tego samego roku została wybrana do Wielkiej Rady zgromadzenia, a w następnych latach powierzano jej kolejne urzędy wymagające szczególnego zaufania. Dnia 19 czerwca 1911 roku została wybrana przełożoną generalną swojego Instytutu i urząd ten pełniła wiernie aż do śmierci. Zmarła 7 września 1921 roku, w pięćdziesiątym piątym roku życia, z których trzydzieści cztery poświęciła Bogu w życiu zakonnym.
W swoim zgromadzeniu była mądrą i roztropną przełożoną, wiernie realizującą ducha Założyciela. Ściśle współpracując z Kościołem lokalnym, była matką dla wszystkich, zwłaszcza dla ubogich, z którymi dzieliła ich troski, zmagania i nadzieje. Już od chwili wstąpienia do zgromadzenia Służebnica Boża jasno wyraziła pragnienie osiągnięcia świętości i umocniła to postanowienie ślubem dążenia do coraz większej doskonałości. Ta żywa synteza kontemplacji i działania, zakorzeniona w codziennym uczestnictwie w Eucharystii, stała się fundamentem jej życia duchowego oraz źródłem żarliwej miłości bliźniego. Dzięki całkowitemu oddaniu Bogu przeżywała zwyczajne obowiązki dnia codziennego w sposób nadzwyczajny. Przez całe życie starała się wsłuchiwać w głos Pana, nigdy nie uchylając się od posług, których domagała się od niej miłość bliźniego. W Parmie wzięła na siebie ciężar ubóstwa mieszkańców miasta, spiesząc z pomocą ubogiej młodzieży i potrzebującym rodzinom oraz niosąc opiekę ofiarom wojny, która w tym czasie pustoszyła Europę. Także w obliczu cierpienia, wraz z nieuniknionymi chwilami trudności i wewnętrznych udręk, Matka Eugenia Picco potrafiła przemieniać doświadczenie bólu w okazję do oczyszczenia i duchowego wzrostu. Dlatego również dziś może uczyć wszystkich, jak z pomocą łaski Bożej stawiać czoła trudnym doświadczeniom życia, służyć Kościołowi mocą kontemplacji i wychodzić naprzeciw braciom z żarliwą miłością. Od niej uczymy się sztuki wsłuchiwania się w głos Pana, aby u progu trzeciego tysiąclecia być wiarygodnymi świadkami Ewangelii miłości.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty w Parmie w 1945 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem 18 lutego 1989 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Dnia 20 grudnia 1999 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Następnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się 7 października następnego roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Nersesa Bedrosa XIX, Ormiańskiego Patriarchy Cylicji, Huberta Luthe, biskupa Essen, Gioacchino Illiano, biskupa Nocera dei Pagani-Sarno, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Silvio Cesare Bonicellego, biskupa Parmy, oraz Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ignacy Maloyan, Mikołaj Gross, Alfons Maria Fusco, Tomasz Maria Fusco, Emilia Tavernier Gamelin, Eugenia Picco i Maria Eutymia Üffing nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ignacego Maloyana – w sobotę po dniu 11 czerwca, Mikołaja Grossa – 23 stycznia, Alfonsa Marii Fusco – 7 lutego, Tomasza Marii Fusco – 24 lutego, Emilii Tavernier Gamelin – 23 września, Eugenii Picco – 7 września oraz Marii Eutymii Üffing – 9 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 7 października 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
