Jan Paweł II
«QUAE STULTA SUNT». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII EUTYMII ÜFFING
Rzym, 07 października 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „To, co głupie w oczach świata, wybrał Bóg, aby zawstydzić mędrców” (1 Kor 1, 27).
Aby zawstydzić mędrców tego świata, Bóg wybrał pokorną Marię Eutymię Üffing, która poświęciła swoje życie posłudze chorym i własnemu zgromadzeniu zakonnemu. Urzeczywistniła ona słowa Pana zachęcające, abyśmy po wykonaniu wszystkiego, co zostało nam nakazane, uważali siebie za sługi nieużyteczne (por. Łk 17, 10). Sumiennie wypełniając swoje proste, codzienne obowiązki, pozostawiła wyjątkowy przykład wszystkim tym, którzy w wierze i pokorze pracują dla chwały Bożej.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się 8 kwietnia 1914 roku w miejscowości Halverde, w diecezji Münster. Czcigodna Służebnica Boża urodziła się 8 kwietnia 1914 roku w miejscowości Halverde, w diecezji Münster. Już od dzieciństwa miała słabe zdrowie, a równocześnie wyróżniała się niezwykłym pięknem ducha. Mając piętnaście lat, idąc za przykładem jednej z sióstr zakonnych, wyraziła zdecydowane pragnienie całkowitego poświęcenia się Bogu. Pracując gorliwie w szpitalu św. Anny w Hopsten, poznała Siostry Miłosierdzia Najświętszej Maryi Panny Bolesnej (klementynki).Po przezwyciężeniu trudności stawianych przez rodzinę wstąpiła do ich zgromadzenia w Münsterze, przyjmując imię Eutymia. W czasie nowicjatu odznaczała się szczególnymi cnotami, wiernym zachowywaniem reguły, umiłowaniem milczenia, pobożnością i gorliwością ducha. Pierwsze śluby zakonne złożyła w 1936 roku. Następnie została skierowana do szpitala św. Wincentego w Dinslaken, gdzie z radością poświęciła się posłudze chorym. Po uzyskaniu dyplomu pielęgniarskiego i złożeniu profesji wieczystej opiekowała się jeńcami wojennymi oraz chorymi robotnikami, okazując im niezwykłą miłość, pogodę ducha i troszcząc się o ich życie duchowe. Po zakończeniu II wojny światowej pełniła obowiązki w pralni, najpierw w szpitalu św. Rafała, a następnie w domu macierzystym zgromadzenia. Do świętości dochodziła w milczeniu i wiernym wypełnianiu codziennych obowiązków, nie szukając własnej chwały, lecz chwały Boga i zbawienia dusz. Dzięki głębokiemu życiu duchowemu i niezwykłej ufności pokładanej w Bogu przezwyciężała liczne trudności i przeciwności. Także ciężko dotknięta chorobą z pogodą ducha wypełniała wolę Bożą, ofiarowując cierpienia duszy i ciała za dobro zgromadzenia oraz chorych. Zmarła 9 września 1955 roku, umocniona łaską sakramentu chorych.
Opinia świętości, którą cieszyła się za życia, nie ustała po jej śmierci. Dlatego jeszcze w roku jej śmierci biskup Münsteru rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po pomyślnym zakończeniu postępowania przewidzianego przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych ogłosiliśmy 1 września 1988 roku, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Następnie 1 lipca 2000 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Wówczas również uroczyście postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Rzymie 7 października 2001 roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Nersesa Bedrosa XIX, Ormiańskiego Patriarchy Cylicji, Huberta Luthe, biskupa Essen, Gioacchino Illiano, biskupa Nocera dei Pagani-Sarno, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Silvio Cesare Bonicellego, biskupa Parmy, oraz Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ignacy Maloyan, Mikołaj Gross, Alfons Maria Fusco, Tomasz Maria Fusco, Emilia Tavernier Gamelin, Eugenia Picco i Maria Eutymia Üffing nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ignacego Maloyana – w sobotę po dniu 11 czerwca, Mikołaja Grossa – 23 stycznia, Alfonsa Marii Fusco – 7 lutego, Tomasza Marii Fusco – 24 lutego, Emilii Tavernier Gamelin – 23 września, Eugenii Picco – 7 września oraz Marii Eutymii Üffing – 9 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Błogosławiona ta pozostawiła świadectwo głębokiej pobożności oraz licznych dzieł miłosierdzia. Należała do tych, którzy z łagodnością wszystkich zachęcali, wszystkim przychodzili z pomocą, wszystkich umacniali dobroczynną posługą i wszystkim głosili Ewangelię przykładem codziennego życia. Dlatego pozostaje dla wszystkich jaśniejącym wzorem, który zachęca do coraz odważniejszego wyznawania wiary katolickiej i podejmowania gorliwej działalności apostolskiej, aby ich owoce mogły dotrzeć do jak największej liczby ludzi.
Chcemy, aby wszystko, co postanowiliśmy w tym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 7 października 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
