Jan Paweł II
«SI HABERETIS FINEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALFONSOWI MARII FUSCO, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR ŚW. JANA CHRZCICIELA
Rzym, 07 października 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy…” (Łk 17, 6). Do tego właśnie wezwania Jezusa Czcigodny Sługa Boży Alfons Maria Fusco, założyciel Zgromadzenia Sióstr św. Jana Chrzciciela, dostosował całe swoje życie. Urodził się 23 marca 1839 roku w Angri, na terenie diecezji Nocera dei Pagani-Sarno, jako pierworodny spośród pięciorga rodzeństwa. Kształcił się w seminarium diecezjalnym, a 29 maja 1863 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Już od dzieciństwa odznaczał się szczególną wrażliwością i współczuciem wobec ubogich.
Jego powołanie apostolskie dojrzewało w szczególnych uwarunkowaniach drugiej połowy XIX wieku, gdy dopiero co zjednoczone państwo włoskie przeżywało trudny okres kształtowania swojego ładu politycznego, społecznego i gospodarczego. Czcigodny Sługa Boży mocno uczestniczył w życiu swojej epoki, trafnie odczytując jej potrzeby i wyzwania. Aby odpowiedzieć na konkretne potrzeby mieszkańców swojej ziemi, podjął dzieło służące ich autentycznemu rozwojowi. W tym celu, pragnąc wzmocnić działalność wychowawczą i formacyjną, założył Zgromadzenie Sióstr św. Jana Chrzciciela, którego celem stały się: ewangelizacja, wychowanie i kształcenie młodzieży, zwłaszcza ubogiej, potrzebującej i zagrożonej. Alfons pragnął wyzwolić liczne dzieci ludu — sieroty, ubogich, dzieci pozamałżeńskie oraz tych, którzy żyli w nędzy materialnej i moralnym opuszczeniu — aby w ten sposób przyczyniać się do budowania lepszego społeczeństwa. Z ewangeliczną prostotą i dobrocią wychodził do ubogich, niosąc im nadzieję i otwierając przed nimi perspektywę godnego życia. Troszczył się również o godność kobiet, wspierając ich wychowanie i rozwój. Z wielką gorliwością pełnił posługę kapłańską w Kościele lokalnym, podejmując liczne dzieła duszpasterskie. Żył pośród ludzi, aby ich rozumieć, kochać i prowadzić do Boga. Szczególną troską otaczał głoszenie słowa Bożego, sprawowanie sakramentu pojednania oraz katechezę. Jako młody kapłan założył w domu rodzinnym bezpłatną szkołę podstawową, utworzył oratorium, a także troszczył się o ubogich i chorych, których odwiedzał co tydzień, wspierając ich również z własnych środków. Na własny koszt polecił wznieść dwie kaplice, aby umacniać wiarę i pobożność ludu. Pełnił obowiązki deputata kościelnego, kanonika oraz kantora kolegiaty św. Jana Chrzciciela w Angri, był misjonarzem, opiekunem Pobożnego Stowarzyszenia Córek Maryi i kierownikiem katolickich stowarzyszeń mężczyzn. Wszędzie tam, gdzie się znajdował, starał się czynić dobro. Powodowany miłością zwykł mówić: „Pragnąłbym, aby nawet mój cień mógł czynić dobro.” Utrzymując bliskie kontakty ze św. Janem Bosko, założył w Angri „Dom Zawodowy dla Młodych Rzemieślników”, aby pomagać młodzieży zdobyć zawód i znaleźć pracę. Alfons pozwolił prowadzić się gorącej miłości Boga i ludzi. Jego życie duchowe czerpało siłę z Eucharystii, nabożeństwa do Matki Bożej Bolesnej oraz bezgranicznej ufności w Opatrzność Bożą. Łączył głębokie życie kontemplacyjne z gorliwą działalnością wychowawczą. Fundamentem jego duchowości była pokora. Mawiał: „To zgromadzenie nie jest moim dziełem, lecz dziełem Boga. To On go zechciał, On je powołał do istnienia, a ja jestem tylko Jego robotnikiem.” Przez trzydzieści dwa lata mądrze kierował zgromadzeniem, troszcząc się o jego rozwój i zakładanie nowych domów w wielu miastach. Zmarł w Panu 6 lutego 1910 roku, pozostawiając po sobie opinię wybitnej świętości.
Dnia 27 lipca 1929 roku w Kurii Diecezjalnej w Nocera dei Pagani rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny przez przeprowadzenie procesu informacyjnego. W latach 1952–1954 odbył się następnie proces apostolski. Dnia 1 lipca 2000 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o cudownym uzdrowieniu przypisywanym wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się 7 października 2001 roku.
Dziś zatem podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Nersesa Bedrosa XIX, Ormiańskiego Patriarchy Cylicji, Huberta Luthe, biskupa Essen, Gioacchino Illiano, biskupa Nocera dei Pagani-Sarno, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Silvio Cesare Bonicellego, biskupa Parmy, oraz Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ignacy Maloyan, Mikołaj Gross, Alfons Maria Fusco, Tomasz Maria Fusco, Emilia Tavernier Gamelin, Eugenia Picco i Maria Eutymia Üffing nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ignacego Maloyana – w sobotę po dniu 11 czerwca, Mikołaja Grossa – 23 stycznia, Alfonsa Marii Fusco – 7 lutego, Tomasza Marii Fusco – 24 lutego, Emilii Tavernier Gamelin – 23 września, Eugenii Picco – 7 września oraz Marii Eutymii Üffing – 9 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 7 października 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
