Jan Paweł II
«CHRISTO CONFIXUS SUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII PILAR IZQUIERDO ALBERO
Rzym, 04 listopada 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 19-20).
Słowa św. Pawła w pełni odnoszą się do Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Pilar Izquierdo Albero. Przez całe życie obejmowała swoim sercem krzyż. Od dzieciństwa towarzyszyły jej bowiem cierpienia i choroby, które znosiła z pogodą ducha. Pragnęła bowiem jedynie „kochać i cierpieć”.
Służebnica Boża Maria Pilar urodziła się 27 lipca 1906 roku w Saragossie, w ubogiej i bardzo religijnej rodzinie. Ponieważ musiała pomagać matce w prowadzeniu domu i opiece nad rodzeństwem, nie mogła uczęszczać do szkoły i nie nauczyła się czytać ani pisać. Dlatego z pokorą mawiała o sobie, że jest „prostą i niewykształconą kobietą”, ponieważ „umie tylko kochać i cierpieć”. Już od młodości doświadczała cierpienia i stopniowo odkrywała jego odkupieńczą wartość. W wieku czternastu lat zapadła na chorobę, której żaden lekarz nie potrafił rozpoznać. Gdy miała dziewiętnaście lat, podjęła pracę w zakładzie szewskim. Pan przygotował jednak dla niej inną drogę — drogę prowadzącą przez tajemnicę krzyża. W 1926 roku, wracając do domu, wypadła z pociągu i doznała złamania miednicy. Dwa lata później, wskutek licznych ropni, które pojawiły się na twarzy, brzuchu i innych częściach ciała, przez ponad dziesięć lat pozostawała sparaliżowana i niewidoma. Choć była niepiśmienna, prowadziła tak głębokie życie duchowe i z taką roztropnością udzielała rad, że niewielki pokój na poddaszu, w którym mieszkała z rodzicami, stał się miejscem, do którego przybywały niezliczone rzesze ludzi szukających światła i pokoju w burzliwych latach hiszpańskiej wojny domowej. W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia 1939 roku, została nagle uzdrowiona z paraliżu i ślepoty, a ropnie, które przez wiele lat pokrywały jej twarz i ciało, całkowicie zniknęły. Jeszcze w tym samym miesiącu udała się do Madrytu wraz z grupą kobiet pragnących poświęcić się służbie ubogim i opuszczonym pod nazwą Misjonarki Jezusa i Maryi, której działalność została zatwierdzona 14 grudnia 1939 roku przez wikariusza diecezji madryckiej. Droga, którą odtąd podążała Służebnica Boża, okazała się prawdziwą drogą cierpienia. Arcybiskup Madrytu wycofał dekret zatwierdzający stowarzyszenie, natomiast trybunał kościelny w Saragossie, po przeprowadzeniu dochodzenia, orzekł, że jej uzdrowienie nie miało charakteru cudownego, lecz było wynikiem zaburzeń psychicznych. Zaczęły się oszczerstwa i prześladowania. Wiele młodych kobiet, które wcześniej poszły za nią, straciło nadzieję i ją opuściło. Ona jednak nigdy nie utraciła ufności, całkowicie powierzając się Panu. Gdy stowarzyszenie zostało ponownie zatwierdzone pod nazwą Dzieło Jezusa, Maryi i Józefa, nadal służyło ubogim i opuszczonym. Nie odzyskała jednak wewnętrznego pokoju, ponieważ nowa wspólnota nie odpowiadała charyzmatowi, który otrzymała. Za radą spowiednika opuściła więc stowarzyszenie, aby odnowić Dzieło Jezusa i Maryi. Towarzyszyło jej dziewięć sióstr. Z tego powodu przeniosła się do San Sebastián, lecz nie zdołała już odbudować swojej wspólnoty. Dotknięta nieuleczalną chorobą zmarła 27 sierpnia 1945 roku. Siostry, które pozostały wierne jej duchowemu dziedzictwu, doprowadziły w 1948 roku do powstania Misyjnego Dzieła Jezusa i Maryi, będącego owocem dzieła zapoczątkowanego przez Marię Pilar i rozwijającego się pośród wielu cierpień. Tak powstało Misyjne Dzieło Jezusa i Maryi.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczął w 1984 roku biskup Calahorry oraz La Calzada-Logroño. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem My sami 8 grudnia 2000 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz związane z nimi cnoty. W naszej obecności 7 lipca 2001 roku został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Następnie postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się 4 listopada 2001 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jánа Hirki, biskupa Preszowa, Pietro Giacomo Nonisa, biskupa Vicenzy, Jorge Ferreira da Costa Ortigi, arcybiskupa Bragi, Juana Luisa kardynała Cipriani Thorne, arcybiskupa Limy, Michele kardynała Giordano, arcybiskupa Neapolu, oraz Juana Maríi Uriarte Goricelay, biskupa San Sebastián, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Pawłowi Piotrowi Gojdičowi, Metodemu Dominikowi Trčce, Janowi Antoniemu Farinie, Bartłomiejowi Fernandesowi dos Mártires, Alojzemu Tezzy, Pawłowi Mannie, Kajetanie Sterni i Marii Pilar Izquierdo Albero przysługiwał tytuł Błogosławionych oraz aby można było obchodzić ich święto: Pawła Piotra Gojdiča dnia 17 lipca, Metodego Dominika Trčki dnia 25 sierpnia, Jana Antoniego Fariny dnia 14 stycznia, Bartłomieja Fernandesa dos Mártires dnia 18 lipca, Alojzego Tezzy dnia 26 września, Pawła Manny dnia 16 stycznia, Kajetany Sterni dnia 26 listopada oraz Marii Pilar Izquierdo Albero dnia 27 lipca każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Zgodnie ze zwyczajem, po wygłoszeniu przemówienia o życiu, cnotach i dziełach nowych Błogosławionych, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z głęboką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
