Jan Paweł II
«OBLIVISCERE OMNINO MEI». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA LEONIA FRANCISZKA SALEZJA AVIAT ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 25 listopada 2001 r.
Jan Paweł, Biskup Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę
„Zapomnij całkowicie o sobie”. Leonia Franciszka Salezja Aviat przez całe swoje życie z największą wiernością kierowała się tą zasadą, którą wypowiedziała krótko przed złożeniem ślubów zakonnych. Zapominając o sobie i odrzucając wszelkie troski tego świata, pozwoliła prowadzić się Panu oraz okazywała swoją miłość do Chrystusa, poświęcając się z macierzyńską miłością młodym kobietom znajdującym się w trudnych warunkach życia, aby prowadzić je do Boskiego Mistrza, który jest „drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6).
Urodziła się 16 września 1844 roku w miasteczku Sézanne we Francji. Jako dziewczynka została oddana na wychowanie do Sióstr Wizytek w Troyes. Tam po raz pierwszy przystąpiła do Komunii Świętej, a następnie przyjęła sakrament bierzmowania. Po powrocie do domu odmówiła zawarcia małżeństwa z zamożnym młodzieńcem, ponieważ zrozumiała, że Bóg nie powołuje jej do życia małżeńskiego. Powróciła więc do klasztoru, w którym się wychowała, aby gorliwiej oddawać się modlitwie i pełniej rozeznać wolę Bożą względem siebie. W tym czasie poznała dzieło kapłana Louisa Bressona, który kilka lat wcześniej założył Dzieło Młodych Robotnic. Gdy dowiedziała się, że zamierza on utworzyć zgromadzenie zakonne, które zapewniłoby temu dziełu trwałość i dalszy rozwój, z wielkim zapałem przyłączyła się do tego przedsięwzięcia. Pragnąc szerzyć chwałę Bożą i Królestwo Chrystusa, rozpoczęła owocną działalność apostolską wśród młodych robotnic, troszcząc się o ich wychowanie religijne oraz chroniąc je przed zagrożeniami duchowymi i moralnymi, na jakie były narażone z racji swojej sytuacji życiowej. W tym celu założyła Zgromadzenie Sióstr Oblatek św. Franciszka Salezego, przeniknięte duchem salezjańskim i poświęcone ewangelizacji środowiska robotniczego.
Umocniona głęboką wiarą, wytrwałą modlitwą i żywą więzią z Chrystusem znajdowała światło oraz siłę potrzebne do pokonywania wszelkich trudności. Nawet w najcięższych doświadczeniach nigdy nie zwątpiła w Bożą pomoc i zachowywała głęboki pokój serca. Całkowicie poświęciła się pomocy nie tylko kobietom pracującym w fabrykach, lecz także wszystkim młodym kobietom, podejmując liczne dzieła obejmujące pomoc materialną, opiekę oraz formację duchową i moralną. Praktykując cierpliwą i czynną miłość, przyprowadziła do Chrystusa wielu ludzi, którzy bez niej mogliby zagubić drogę zbawienia. W 1868 roku przywdziała habit zakonny i przyjęła imię Franciszka Salezja. Trzy lata później złożyła śluby zakonne, a w 1872 roku została pierwszą przełożoną generalną założonego przez siebie zgromadzenia. Przynaglona gorliwością apostolską udała się do Paryża, gdzie otworzyła dom dla młodych kobiet wywodzących się z wyższych warstw społecznych. W swojej działalności wychowawczej odznaczała się roztropnością, jednakowym szacunkiem dla wszystkich, umiejętnością dostosowania metod wychowawczych do charakteru każdej osoby oraz łączeniem ewangelicznej łagodności z konieczną niekiedy stanowczością. Była człowiekiem pokornym i prostym. Nie przywiązywała żadnej wagi do dóbr doczesnych ani do zaszczytów. Zawsze z gotowością wykonywała polecenia przełożonych, dostrzegając w ich decyzjach wolę Bożą, a całym sercem miłowała Chrystusa. Na początku XX wieku we Francji uchwalono ustawy rozwiązujące zgromadzenia zakonne i konfiskujące ich majątek. W tych okolicznościach udała się do Perugii, gdzie już od kilku lat pracowały niektóre z jej duchowych córek, niosąc pomoc młodym robotnicom i służącym. Tam zmarła spokojnie 10 stycznia 1914 roku, umocniona nadzieją osiągnięcia wiecznego szczęścia.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości w 1929 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem 27 września 1992 roku zaliczyliśmy ją do grona Błogosławionych. Dnia 18 grudnia 2000 roku w naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie. Po wysłuchaniu pozytywnych opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 13 marca bieżącego roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie 25 listopada.
Dzisiaj więc, w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Józef Marello, Paula Montal Fornés od św. Józefa Kalasantego, Leonia Franciszka Salezja Aviat i Maria Krescencja Höss są świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 25 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
