Jan Paweł II
«NISI GRANUM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA PAULA MONTAL FORNÉS OD ŚW. JÓZEFA KALASANTEGO ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 25 listopada 2001 r.
Jan Paweł, Biskup Sługa Sług Bożych na wieczną rzeczy pamiątkę
„Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo; lecz jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12, 24).
Słowa te rozjaśniały życie Matki Pauli Montal Fornés od św. Józefa Kalasantego, która poświęciła całe swoje życie wychowaniu dziewcząt opartemu na wartościach ludzkich i chrześcijańskich oraz wszechstronnemu rozwojowi kobiet, aby umacniały się rodziny, rozszerzało się Królestwo Chrystusa i społeczeństwo było przenikane duchem chrześcijańskim. Ta uczennica Chrystusa, która działając kontemplowała, a kontemplując działała, urodziła się 11 października 1799 roku w miasteczku Arenys de Mar w prowincji Barcelona, w skromnej i głęboko religijnej rodzinie. Rodzice doczekali się pięciorga dzieci, wychowanych zgodnie z zasadami Ewangelii. Paula była najstarsza z rodzeństwa. Gdy miała zaledwie dziesięć lat, straciła ojca i musiała pomagać matce w utrzymaniu rodziny, wykonując hafty. Już od dzieciństwa i młodości pałała gorącą miłością do Najświętszej Maryi Panny oraz była gorliwą współpracownicą proboszcza, prowadząc katechezę dzieci i młodzieży. W swojej rodzinnej miejscowości wyraźnie dostrzegła, że zarówno miejscowa społeczność, jak i Kościół pilnie potrzebują zapewnienia kobietom odpowiedniego wychowania i wykształcenia opartego na wartościach ludzkich i chrześcijańskich. Choć bowiem mogły one odegrać ogromną rolę w rodzinie i społeczeństwie, miały bardzo ograniczony dostęp do wykształcenia i kultury. Błogosławiona, odczytując znaki czasu, rozpoznała, że Bóg powołuje ją do tej misji, i postanowiła poświęcić się apostolstwu wychowania. Rozpoczęła je w 1829 roku w Figueres. Tam założyła swoją pierwszą szkołę dla dziewcząt, opierając ją na nowoczesnych metodach i szeroko zakrojonym programie wychowawczym. Pobudzana miłością Boga i gorliwością o zbawienie dusz, przez całe życie troszczyła się o dobro dziewcząt, młodych kobiet i przyszłych matek rodzin. Pokonując liczne trudności, zakładała kolejne szkoły i organizowała je w różnych miejscowościach. Przyjmując w pełni charyzmat kalasantyński, zapragnęła żyć duchowością i Regułą św. Józefa Kalasantego. Wspierana przez zakon Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych, w 1847 roku włączyła swoje dzieło wychowawcze do Szkoły Pijarskiej, a 11 lutego 1847 roku złożyła śluby zakonne jako Córka Maryi Szkół Pobożnych, dodając do nich czwarty ślub – poświęcenia się wychowaniu młodzieży. Założone przez nią Zgromadzenie Córek Maryi, Sióstr Szkół Pobożnych, otrzymało zatwierdzenie diecezjalne w 1851 roku, a zatwierdzenie papieskie papieża Piusa IX w 1860 roku. Od 1852 do 1859 roku była mistrzynią nowicjatu w Sabadell. Nowicjuszkom ukazywała doskonały wzór życia zakonnego, głęboko chrystocentrycznego, maryjnego i kalasantyńskiego, opartego na miłości, pokorze i posłuszeństwie. Ostatnie trzydzieści lat jej życia (1859–1889), spędzone w szkole w Olesa de Montserrat, były najbardziej owocnym okresem jej świętości i życia zakonnego. Wyróżniała się praktykowaniem wszystkich cnót, szczególnie jednak duchem modlitwy, pokorą, surowością wobec siebie oraz miłością do ubogich. Ponieważ bezgranicznie ufała Bogu, zawsze zachowywała pogodę ducha. Wszystko, co ją spotykało, przyjmowała jako pochodzące z Bożych rąk. Jej życie stopniowo gasło i po ciężkiej chorobie zmarła 26 lutego 1889 roku w Olesa de Montserrat, otoczona powszechną opinią świętości.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczął się w archidiecezji Barcelony w 1957 roku. W naszej obecności w 1988 roku został ogłoszony dekret o heroiczności jej cnót, a w 1992 roku dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Dnia 18 kwietnia 1993 roku osobiście zaliczyliśmy ją do grona Błogosławionych. W 1995 roku Kuria Arcybiskupia w Medellín rozpoczęła proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia ośmioletniej dziewczynki, które nastąpiło w 1993 roku. Dnia 1 lipca 2000 roku zezwoliliśmy na ogłoszenie dekretu o tym cudzie. Po odbyciu Konsystorza 13 marca 2001 roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się 25 listopada 2001 roku, w uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.
Dzisiaj więc, w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Józef Marello, Paula Montal Fornés od św. Józefa Kalasantego, Leonia Franciszka Salezja Aviat i Maria Krescencja Höss są świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta godna pochwały niewiasta pozostawiła swoim czasom wybitne świadectwo pobożności. Stała się wspaniałą ozdobą całego Kościoła i rozwinęła niezwykle owocną działalność apostolską. Niech przykład jej życia będzie dla współczesnych ludzi wymowną zachętą i mocnym umocnieniem, aby łatwiej i wytrwalej pokonywali trudności oraz, przedkładając dobra trwałe nad przemijające, kierowali swoje serca ku temu, co wieczne.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 25 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
