Jan Paweł II
«DE CETERO, FRATRES». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY ARNOLD JANSSEN ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 05 października 2003 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Na koniec, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie szerzyło się i rozsławiało, podobnie jak jest pośród was” (2 Tes 3, 1). Słowa Apostoła doskonale odnoszą się do tego wybitnego sługi Słowa Bożego, którym był kapłan i założyciel zgromadzenia zakonnego Arnold Janssen. Całe jego życie było gorąco ukierunkowane na to, aby słowo Boże było głoszone, a sam Chrystus poznawany.
Urodził się 5 listopada 1837 roku w niewielkiej miejscowości Goch w Dolnej Nadrenii jako drugie z dziesięciorga rodzeństwa. Z rodzinnego domu wyniósł miłość do Słowa Wcielonego, Najświętszego Serca Jezusowego, Ducha Świętego oraz Maryi, Matki Jezusa, której jako niestrudzony apostoł różańca miał pozostać wierny przez całe życie. Obdarzony szczególnymi uzdolnieniami uczęszczał do szkoły podstawowej i parafialnej, następnie ukończył gimnazjum w seminarium duchownym. Święcenia kapłańskie przyjął 15 sierpnia 1861 roku, po czym niemal natychmiast powierzono mu nauczanie nauk przyrodniczych i matematyki w szkole średniej w Bocholt, gdzie zyskał opinię wymagającego, lecz sprawiedliwego nauczyciela. Równocześnie rozpoczął liczne dzieła apostolskie, przez które starał się otwierać również na chrześcijan innych wyznań. Kościół w Niemczech przeżywał wówczas trudny okres, ponieważ podczas Kulturkampfu dążono do zeświecczenia całego narodu. W tych okolicznościach Arnold Janssen odczuwał głęboką potrzebę rozwijania apostolstwa modlitwy i szerzenia kultu Najświętszego Serca Jezusowego także za pomocą różnorodnych inicjatyw wydawniczych, które finansował z własnych środków. Dlatego w 1874 roku założył czasopismo „Mały Posłaniec Serca Jezusowego”. Na jego łamach rozpowszechniał wiadomości o misjach oraz informacje o własnym dziele, zachęcając katolików obszaru niemieckojęzycznego do coraz gorliwszego zaangażowania w działalność misyjną.
Po dwunastu latach postanowił zrezygnować z pracy nauczycielskiej, aby całkowicie poświęcić się dziełu misji. Zrozumiał, że sytuacja domaga się rozbudzenia ducha misyjnego, dlatego zaczął głosić ideę utworzenia nowego dzieła misyjnego. Jego starania początkowo nie przynosiły jednak rezultatów. Chociaż wielu uważało, że nie zdoła pozyskać poparcia biskupów, gromadził już potrzebne środki i poszukiwał odpowiedniego miejsca na założenie domu misyjnego. Zmiany polityczne w Niemczech zmusiły go do nabycia budynku w Steyl, w Holandii, niedaleko granicy z Niemcami. Dom misyjny został uroczyście otwarty 8 września 1875 roku. Mieścił się w dawnej gospodzie, gdzie warunki życia były rzeczywiście bardzo skromne, jednak właśnie tam rozpoczęło się przygotowanie przyszłych misjonarzy. 2 marca 1879 roku dwóch pierwszych misjonarzy wyjechało do Chin, a w 1885 roku niemiecki dom misyjny przekształcił się w międzynarodowe zgromadzenie, któremu nadano nazwę „Zgromadzenie Słowa Bożego”. Doskonale rozumiał, jak wielkie znaczenie dla budzenia powołań misyjnych i pozyskiwania środków mają publikacje. Dlatego już cztery miesiące po otwarciu domu misyjnego założył własną drukarnię. Z biegiem czasu tysiące świeckich ofiarowywało swój czas i siły dziełu misyjnemu, rozpowszechniając wydawnictwa ze Steyl w krajach niemieckojęzycznych. Ta działalność oraz wierna posługa, a także głębokie przekonanie o znaczeniu kobiety w dziele misyjnym skłoniły Arnolda Janssena do założenia 8 grudnia 1889 roku Zgromadzenia Służebnic Ducha Świętego. Pierwsze siostry wyjechały do Argentyny w 1895 roku. W następnym roku założył również kontemplacyjne Zgromadzenie Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji, aby jego członkinie, nieustannie adorując Najświętszy Sakrament, wspierały modlitwą działalność misyjną pozostałych zgromadzeń. 18 stycznia 1909 roku Arnold Janssen odszedł do Pana. Całe jego życie było nieustannym poszukiwaniem woli Bożej, zawierzeniem Bożej Opatrzności oraz wytrwałą pracą dla Kościoła i misji. „Misjonarze — mawiał — są wysłannikami Bożej miłości. Powinni ukazywać wielkie dzieła Boga i rozszerzać Jego królestwo.”
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczął biskup Roermond w 1935 roku. Nasz Poprzednik, świętej pamięci Paweł VI, postanowił dnia 19 października 1975 roku zaliczyć tego Sługę Bożego do grona Błogosławionych. Do kanonizacji zostało następnie pomyślnie zbadane kolejne cudowne uzdrowienie, którego doznała na Filipinach dziewczynka Pamela Avellanosa. Dlatego dnia 20 grudnia 2002 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie, a na Konsystorzu dnia 7 marca następnego roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się tutaj, w Rzymie, dnia 5 października.
Dzisiaj zatem na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Daniel Comboni, Arnold Janssen i Józef Freinademetz są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby doznawali czci jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów, rozważając życie i cnoty tego Świętego, z radością i podziwem dla jego gorliwości w przeżywaniu słowa Bożego oraz jego niestrudzonym głoszeniu wszędzie i na wszelkie sposoby, oddaliśmy mu należną cześć i wraz ze wszystkimi obecnymi wezwaliśmy jego niebieskiego wstawiennictwa dla nas wszystkich, którzy jeszcze pielgrzymujemy na ziemi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 5 października roku Pańskiego 2003, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVI (2004), nr 11, s. 713-715
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
