Jan Paweł II
«FACTUS SUM INFIRMIS». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY JÓZEF FREINADEMETZ ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 05 października 2003 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Dla słabych stałem się jak słaby, aby pozyskać słabych. Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych. Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział” (1 Kor 9, 22-23). Słowa Apostoła Pawła oświecały życie błogosławionego Józefa Freinademetza, który swoją gorliwość kapłańską i misyjną zrealizował w posłudze Kościołowi i narodowi chińskiemu, do tego stopnia, że pragnął umrzeć jako Chińczyk i zostać pochowany wśród synów tego narodu.
Ten świadek Chrystusa urodził się 15 kwietnia 1852 roku w Oies, niewielkiej miejscowości położonej znajdującej się w Dolomitach w północnych Włoszech. Tego samego dnia otrzymał chrzest, a w rodzinnym domu nauczył się wiary prostej, lecz mocnej. Już jako alumn Wyższego Seminarium Duchownego w Bressanone zaczął poważnie myśleć o misjach ad gentes jako o powołaniu swojego życia. Święcenia kapłańskie przyjął 25 lipca 1875 roku, po czym został skierowany do wspólnoty św. Marcina w Badii, gdzie szybko zdobył szacunek i miłość wiernych. Przez cały ten czas nie porzucił jednak swego pragnienia pracy misyjnej. Dwa lata po święceniach kapłańskich, za zgodą swojego biskupa, w sierpniu 1878 roku wstąpił do domu misyjnego w Steyl, należącego do Zgromadzenia Słowa Bożego, założonego przez błogosławionego Arnolda Janssena. Dnia 2 marca następnego roku otrzymał krzyż misyjny i wyjechał do Chin. Przez dwa lata przebywał w Hongkongu, starannie przygotowując się do pracy misyjnej w południowym Szantungu, chińskiej prowincji liczącej dwanaście milionów mieszkańców, wśród których było zaledwie stu sześćdziesięciu ochrzczonych. Były to lata pełne trudów z powodu długich i niebezpiecznych podróży, napadów bandytów oraz ciężkiej pracy nad zakładaniem pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Zaledwie jakaś wspólnota, którą założył, stawała się zdolna do samodzielnego funkcjonowania, na polecenie biskupa musiał pozostawić ją i rozpoczynać pracę w innym miejscu.
Błogosławiony Józef szybko zrozumiał, jak wielkie znaczenie dla pierwszej ewangelizacji ma pomoc ludzi świeckich. Dlatego wiele wysiłku poświęcił ich formacji i przygotował dla nich podręcznik katechetyczny w języku chińskim. Równocześnie oddawał się duchowemu przygotowaniu oraz stałej formacji kapłanów chińskich i innych misjonarzy. Pełnił rozmaite urzędy i obowiązki: był administratorem misji, rektorem seminarium, ojcem duchownym pierwszej grupy kapłanów chińskich oraz przełożonym prowincjalnym. Swoją władzę sprawował zawsze jako starszy brat; ceniono go bardziej za świadectwo życia i przykład niż z racji sprawowanego urzędu. Całe jego życie naznaczone było dążeniem do tego, aby stać się Chińczykiem pośród Chińczyków.
W 1900 roku, po dwudziestu latach gorliwej pracy apostolskiej, zaproponowano mu powrót do Europy z okazji dwudziestej piątej rocznicy założenia Zgromadzenia. Zdecydowanie odmówił. W tym właśnie czasie w Chinach wybuchło powstanie bokserów. Władze niemieckie nakazały misjonarzom schronić się w porcie Qingdao, gdzie mogli liczyć na większe bezpieczeństwo. Błogosławiony Józef, w pełni świadomy grożącego mu niebezpieczeństwa, postanowił jednak pozostać wraz ze swoimi chrześcijanami na placówce misyjnej w Puoli. W 1907 roku, podczas podróży biskupa po Europie, Freinademetz przejął zarząd diecezji. Wówczas niespodziewanie wybuchła epidemia tyfusu. Błogosławiony, jak dobry pasterz, nie szczędząc własnych sił, posługiwał chorym, aż sam zaraził się tą chorobą. Natychmiast powrócił do Taikia, głównej siedziby Misjonarzy Słowa Bożego, gdzie zmarł 28 stycznia 1908 roku. Został pochowany przy dwunastej stacji Drogi Krzyżowej, a wkrótce przy jego grobie chrześcijanie zaczęli zanosić swoje modlitwy i odbywać pielgrzymki. Błogosławiony Józef Freinademetz potrafił dostrzec i głęboko umiłować wielkość kultury narodu, do którego został posłany. Całe swoje życie poświęcił głoszeniu Ewangelii, czyli orędzia o Bożej miłości do ludzi, a zarazem starał się tę samą miłość umacniać we wspólnotach chrześcijańskich w Chinach. Dlatego zachęcał je, aby w duchu solidarności otwierały się na wszystkich swoich rodaków. Rozbudzał w wielu Chińczykach zapał misyjny, aby jako kapłani, katechiści oraz zakonnicy i zakonnice głosili Ewangelię własnemu narodowi. Całe jego życie było świadectwem prawdy, którą często powtarzał: „Językiem, który wszyscy rozumieją, jest miłość”.
Jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty w 1936 roku w Wikariacie Apostolskim Jenczou. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo Nasz Poprzednik, Paweł VI, dnia 19 października 1975 roku uroczyście zaliczył go do grona Błogosławionych. W 1999 roku biskup Nagoi rozpoczął proces kanoniczny dotyczący cudownego uzdrowienia młodego menonity Juna Yamady, które dokonało się w 1987 roku. Następnie dnia 20 grudnia 2002 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tego Błogosławionego. Uwzględniając zgodną opinię Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 7 marca 2003 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie dnia 5 października tego samego roku.
Dzisiaj zatem, wraz z licznym gronem Pasterzy i wiernych przybyłych z wielu narodów i krajów, po wezwaniu pomocy Ducha Świętego, na placu przed Bazyliką św. Piotra, podczas uroczystej liturgii, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Daniel Comboni, Arnold Janssen i Józef Freinademetz są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby doznawali czci jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie oddaliśmy nowemu Świętemu należną cześć, wysławiając jego cnoty i zasługi, zwłaszcza niezwykłą gorliwość apostolską w szerzeniu wiary, nadziei i miłości chrześcijańskiej, jego roztropną inkulturację oraz heroiczny przykład poświęcenia w posłudze chorym dotkniętym epidemią.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 5 października roku Pańskiego 2003, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVI (2004), nr 10, s. 617-619
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
