Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW OBECNYCH NA KANONIZACJI KARDYNAŁA JÓZEFA MARII TOMASIEGO CR
Rzym, 13 października 1986 r.
Najdrożsi bracia i siostry,
Zakonnicy i zakonnice Zakonu Teatynów!
1. Wciąż brzmi w naszych sercach głęboki rezonans uroczystej liturgii wczorajszego dnia, podczas której ogłosiłem świętym kardynała Józefa Marię Tomasiego. Cieszę się, że mogę dziś spotkać się w szczególny sposób z wami, którzy — duchowo i fizycznie — pragnęliście uczestniczyć bliżej w radości całego Kościoła z wyniesienia do chwały ołtarzy tego wspaniałego syna ziemi sycylijskiej. Kardynał Tomasi był wielkim sługą Kościoła powszechnego, a równocześnie nigdy nie zapomniał o swojej Sycylii, o swoim ludzie, o jego potrzebach i problemach. Przeciwnie — im bardziej czuł się synem Kościoła, tym głębiej odczuwał, że jest synem swej ojczystej ziemi i jej ubogich, którym służył zawsze, nawet wtedy, gdy został powołany do pełnienia wysokich urzędów i godności kardynalskiej. Nie przestał pochylać się nad najbardziej pokornymi i ukrytymi formami miłości bliźniego — wobec najmniejszych, prostych, chorych, potrzebujących.
Oto dlaczego kardynał Tomasi jest wzorem pasterza i zakonnika — nie tylko dla całego Kościoła, lecz w sposób szczególny dla Kościoła sycylijskiego. Jako prawdziwy kapłan i zakonnik potrafił zawsze łączyć w swoim sercu troskę o sprawy powszechne Kościoła z wrażliwością na konkretne potrzeby licznych dusz, które spotykał lub które powierzały się jego opiece. Umiał wznosić spojrzenie ku wielkim dziełom mądrości i miłości, a równocześnie — zgodnie z nauką Apostoła (por. Rz 12,16) — skłaniał się „ku temu co pokorne”. W tym właśnie przejawia się znak prawdziwej wielkości i zapowiedź chwały nieprzemijającej.
2. Drodzy bracia i siostry, pozdrawiam was z głębi serca. Przybyliście licznie z różnych stron Włoch, a w sposób szczególny — co jest naturalne — z pięknej Sycylii. Wyróżniam tu obecność grupy z Torretty w prowincji Palermo, gdzie szczególnie żywy jest kult nowego świętego i gdzie dokonał się cud zatwierdzony do kanonizacji.
Z radością — zgodnie z prośbą wspólnoty chrześcijańskiej Torretty — na zakończenie tego spotkania przystąpię do ozdobienia złotymi koronami, ofiarowanymi przez wiernych, wizerunku Matki Bożej z Valverde, patronki tego miasta. Niech ten mój gest stanie się znakiem pomyślności dla coraz bardziej serdecznej i owocnej pobożności ludu z Torretty wobec Najświętszej Bożej Rodzicielki.
Pragnę również serdecznie pozdrowić grupy przybyłe z innych krajów: postać św. Józefa Marii nie należy już bowiem tylko do Sycylii, lecz do całego Kościoła i do całej ludzkości.
3. Umiłowani pielgrzymi, cel waszej wizyty jest głęboko znaczący. Ci spośród was, którzy przybyli z miejsc odległych, musieli znosić nieuniknione trudy długiej podróży. W tym geście widzę świadectwo żywej i szczerej wiary każdego z was: wiary w skuteczność wstawiennictwa świętych — naszych braci, którzy nas uprzedzili i wskazują nam drogę Ewangelii i zbawienia; wiary w macierzyńską mądrość Kościoła, który swoją apostolską władzą ukazuje nam przykłady do naśladowania i pewną ścieżkę do kroczenia; wiary w komunię ze Następcą Piotra, który dziś przyjmuje was ze szczerą miłością i udziela wam swego serdecznego błogosławieństwa.
4. Każda beatyfikacja i kanonizacja przynosi ze sobą pomoc w zrozumieniu, w jaki sposób powszechność orędzia chrześcijańskiego rozprzestrzenia się w świecie, wychodząc zawsze od osób, miejsc, kultur i rzeczywistości konkretnych i lokalnych. Święty Józef Maria Tomasi — ze względu na pochodzenie, rodzinę i kulturę — jest autentycznym synem Sycylii; lecz równocześnie jest też prawdziwym synem Kościoła. Jego dane osobiste, otrzymane wychowanie, bogactwa jego ziemi — wszystko to przyczyniło się do tego, by mógł służyć braciom i angażować się dla dobra Kościoła i całej ludzkości. Jego wiara zrodziła się w łonie szlachetnej rodziny sycylijskiej, lecz przeżył ją w pełni dla budowania Kościoła i dla zbawienia dusz.
W formowaniu osobowości św. Józefa Marii Tomasiego, tak bogatej zarówno pod względem ludzkim, jak i chrześcijańskim, z radością dostrzegam rolę jego troskliwych rodziców, którzy — co było rzeczą naturalną w tamtych czasach i w rodzinach jego stanu — początkowo przeznaczyli go do służby królowi Hiszpanii. Jednakże później, gdy dostrzegli, że syn został powołany przez Pana do życia zakonnego, wyrazili zgodę i pozwolili ofiarować go Temu, który żąda od nas wszystkiego, ponieważ pragnie nam dać wszystko. Rodzice Józefa Marii potrafili zrozumieć i przyjąć, że ich syn został wezwany do całkowitej służby, a można by rzec — do ofiary — w życiu zakonnym, dla ideałów o wiele wyższych i bardziej uniwersalnych: dla sprawy Kościoła i Królestwa Bożego, a w sposób szczególny — zgodnie z osobistym jego zamiłowaniem — dla rozwoju i pogłębienia znajomości Pisma Świętego.
5. Drodzy bracia i siostry! Tak jak uczyniliśmy to wczoraj, powierzmy również to spotkanie opiece św. Józefa Marii Tomasiego. Teraz, gdy Kościół oficjalnie uznał jego świętość, wzywajmy jego wstawiennictwa z jeszcze większą ufnością; zwracajmy się do niego z pewnością, że obecnie w sposób jeszcze doskonalszy oręduje on za całym Kościołem, a w szczególności za swoją umiłowaną rodziną zakonną — Zakonem Ojców i Sióstr Teatynów. Kościół zyskał kolejnego orędownika w niebie. Niech to będzie dla nas źródłem większej siły i pociechy, by iść ufnie drogą Ewangelii mimo trudności i przeszkód, które mogą się pojawić. Niech to będzie zachętą, byśmy nie lękali się stawać wobec problemów, choćby po ludzku wydawały się nierozwiązywalne.
Wstawiennictwo świętych ma właśnie na celu przywracanie naszemu zranionemu przez grzech człowieczeństwu tej godności, jakiej pragnął dla niej Stwórca, a którą Odkupiciel przywrócił za cenę swojej Krwi.
Z serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
