Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW „KOLOKWIUM” ZAKONU KANONIKÓW REGULARNYCH PREMONSTRATENSÓW
Rzym, 07 października 1985 r.
Czcigodny Ojcze Generale,
Drodzy Kanonicy Regularni Zakonu Premonstratensów
1. Zebrani w Rzymie, w Domu Generalnym Zakonu, na kolokwium poświęconym refleksji nad życiem waszych wspólnot w różnych częściach świata, a szczególnie nad doświadczeniami i aspektami najbardziej istotnymi dla tego okresu posoborowego, zapragnęliście spotkać się ze mną – spotkanie to jest również dla mnie źródłem szczerej radości. Przekazuję wam wszystkim moje pełne szacunku pozdrowienie i kieruję serdeczną myśl ku wszystkim waszym współbraciom. Głęboko cenię ten wyraz waszej komunii z Stolicą Apostolską i dziękuję wam, pamiętając o czci i oddaniu, jakie św. Norbert zawsze żywił wobec papieży swoich czasów: Paschalisa II, Gelazjusza II i Kaliksta II, których pragnął spotkać w czasie ich podróży do Galii, by powierzyć im swoje apostolskie troski; Honoriusza II, od którego otrzymał zatwierdzenie swej fundacji w lutym 1130 roku; oraz Innocentego II, którego gorliwie wspierał i bronił wraz ze św. Bernardem przeciwko antypapieżowi. Wasza obecność tutaj jest wymownym znakiem, że również wy pragniecie pozostać głęboko złączeni z hierarchią Kościoła i słuchać – jak św. Norbert – żywego głosu Następcy Piotra.
Pragnienie i wezwanie Boskiego Mistrza, aby wszyscy trwali zjednoczeni w prawdzie i miłości, stają się dziś szczególnie naglące i wymagające w tym okresie historii Kościoła, w którym – choć z zupełnie innych powodów niż w XI i XII wieku – odczuwamy wichry sprzeciwu i niezgody.
Aby wprowadzić w życie „reformę gregoriańską” wśród duchowieństwa i w diecezjach, zapoczątkowaną przez św. Grzegorza VII, oraz by pokonać trudności polityczne i społeczne swoich czasów, św. Norbert – jak dobrze wiecie – nie zawahał się znosić cierpień i odrzucenia: najpierw jako kapłan i kaznodzieja, a później jako arcybiskup Magdeburga.
Macie w nim przykład wspaniały i wciąż żywy. Czerpiąc z jego charyzmatu i duchowości, możecie być pewni, że skutecznie przyczyniacie się do dobra Kościoła i społeczeństwa oraz do zbawienia dusz – jedynego celu stworzenia i Odkupienia.
2. Spotkanie modlitewno-studyjne, które w tych dniach odbywacie w Rzymie, stanowi refleksję nad wskazaniami przyjętymi po kapitule z roku 1968 oraz przygotowanie do nowej kapituły generalnej, która odbędzie się za trzy lata. Z wielką uwagą i roztropnością rozważacie ważne i zasadnicze tematy: życie wspólnotowe, liturgię, apostolstwo – zwłaszcza parafialne – a także formację i wychowanie młodzieży.
Dzisiejsze spotkanie, choć krótkie, daje mi sposobność, by zachęcić was do wiernego naśladowania przykładu i charyzmatu waszego Założyciela.
Pragnąc w kilku słowach streścić duchowość św. Norberta, można powiedzieć, że w jego osobie w sposób nadzwyczajny łączą się cztery wymiary: głęboka pobożność eucharystyczna, niezachwiana wierność Kościołowi, surowość życia oraz gorliwość apostolska. To program naprawdę poważny i wymagający, który św. Norbert pragnął uczynić fundamentem Zakonu Premonstrateńskiego, opierając go na Regule św. Augustyna. Ten program przekazywał nieustannie poprzez swoje kapłańskie i biskupie posługiwanie. Na przestrzeni wieków uformował on znamienite postaci waszych współbraci – wybitnych i zasłużonych nie tylko na polu apostolatu, lecz również w dziedzinie nauki i sztuki. Pragnę w sposób szczególny wspomnieć śp. opata generała Norberta Calmelsa, który z wielką mądrością i oddaniem służył Kościołowi podczas Soboru Watykańskiego II oraz w innych zadaniach powierzonych mu przez Stolicę Apostolską, a którego Pan powołał niespodziewanie w marcu ubiegłego roku do nagrody nieba.
Niech duchowość św. Norberta niech nadal bedie kontynuowana w waszym Zakonie z miłością i gorliwością, łącząc modlitwę liturgiczną i osobistą kontemplację z apostolskim zaangażowaniem w parafiach i powagą życia. W dzisiejszym niespokojnym społeczeństwie naszym zadaniem – naszą diakonią – jest rozumieć i kochać ludzi, pośród których żyjemy; z radością i odwagą dawać świadectwo o Ewangelii zbawienia; pomagać naszym współczesnym i łagodzić ich cierpienia poprzez słowo prawdy, które pochodzi od Chrystusa i Kościoła, oraz przez żar miłości płynący z naszych serc. Współczesny świat potrzebuje w najwyższym stopniu odzyskania wartości transcendentnych i wiecznych, odnalezienia prawdziwego sensu życia i historii, przezwyciężenia filozofii „nihilizmu” i „hedonizmu”. Potrzebuje autentycznych, konkretnych przykładów! To, czego nauczał i co praktykował św. Norbert na początku tysiąclecia, pozostaje całkowicie aktualne również u jego kresu – oczywiście z uwzględnieniem zmian duszpasterskich i psychologicznych, które wynikają ze zmieniających się czasów.
3. Drodzy Bracia! Jak dobrze wiecie, w roku 1767 w Bazylice św. Piotra umieszczono statuę św. Norberta. Ukazany jest na niej wasz święty Założyciel wznoszący w prawej ręce kielich i Hostię, których blask zdaje się oślepiać heretyka miotającego się u jego stóp. Ta statua odzwierciedla tradycyjną ikonografię świętego i stanowi wymowną syntezę jego życia i duchowości.
Trzymajcie wysoko Eucharystię ponad nędze i błędy tego świata. Niech Msza Święta będzie waszą siłą i waszym szczęściem. Pozostając zawsze wierni Kościołowi katolickiemu, nieście ludziom prawdę, pewność i miłość, prowadząc ich ku Jezusowi Eucharystycznemu. Wzbudzajcie w sercach wszystkich miłość do Najświętszej Maryi Panny, dając przykład życia surowego i poważnego. W ten sposób wasz Zakon nie tylko dobrze przygotuje się do najbliższej kapituły generalnej, ale także przyczyni się konkretnie do urzeczywistniania nauczania Soboru Watykańskiego II.
Z tymi życzeniami z całego serca udzielam wam błogosławieństwa apostolskiego, które z równym uczuciem rozszerzam na wszystkich waszych współbraci jak również na tych, którzy zostali powierzeni waszej posłudze.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
