Jan Paweł II
WSPÓLNOTA ZAKONNA, KTÓRA NIE MODLI SIĘ, NIE MOŻE ISTNIEĆ. PRZEMÓWIENIE DO OJCÓW KAPITULNYCH ZGROMADZENIA REDEMPTORYSTÓW
Rzym, 18 listopada 1985 r.
Z prawdziwą radością witam was dzisiaj, najdrożsi synowie św. Alfonsa, zgromadzeni na kapitule generalnej, by odnowić i umocnić wasze posłannictwo w Kościele i w świecie.
1. Na początku pragnę serdecznie pozdrowić ojca Juana Manuela Sasso de la Vega y Miranda, nowego przełożonego generalnego i złożyć mu najlepsze życzenia z okazji zadania, jakie powierzyła mu obecna kapituła, a które przyjął w duchu wiary. Równocześnie pragnę wyrazić w imieniu Kościoła wdzięczność ojcu Giuseppe Pfabowi, który przez dwanaście lat swojego generalatu niestrudzenie pracował dla dobra waszej rodziny rodziny zakonnej i całego Kościoła, współpracując również aktywnie i owocnie jako członek Kongregacji ds. Zakonników i Instytutów Świeckich.
2. Drodzy Bracia, niedawno obchodziliście 250. rocznicę założenia Zgromadzenia, a Kościół zatwierdził wasze odnowione Konstytucje, zgodnie z duchem Soboru Watykańskiego II. Ponadto, w maju 1982 roku, został beatyfikowany jeden z waszych współbraci – ojciec Piotr Donders, niestrudzony i odważny misjonarz. Wszystko to świadczy o tym, że dzieło św. Alfonsa pozostaje skutecznym i aktualnym narzędziem zarówno uświęcenia waszych członków, jak i ewangelizacji świata.
Wierni charyzmatowi św. Alfonsa, od samych początków waszego istnienia, wy, redemptoryści, zawsze staraliście się być szczególnie wrażliwi na potrzeby ubogich, opuszczonych i uciśnionych, a Pan błogosławił waszej pracy tak obficie, że dziś służycie Kościołowi w znacznej liczbie, w sześćdziesięciu krajach na pięciu kontynentach.
Zgodnie z postanowieniami waszej kapituły z 1979 roku, świadomie i zdecydowanie zdecydowaliście, by coraz pełniej żyć ideałem świętego Założyciela: „Naśladować przykład Jezusa Chrystusa, głosząc słowo Boże ubogim.”
W tym duchu staracie się coraz bardziej rozwijać głoszenie Słowa Bożego, zarówno przez misje ludowe – tak drogie sercu św. Alfonsa – jak i przez katechezę oraz działalność misyjną wśród ludów, które jeszcze nie przyjęły Ewangelii, dostosowując waszą posługę do konkretnych sytuacji. Trwajcie w tym apostolacie odważnie i wytrwale, w bliskiej i lojalnej współpracy z Kościołami lokalnymi i ich pasterzami.
3. Jesteście w pełni świadomi zasadniczego znaczenia modlitwy osobistej i wspólnotowej, jako jedynego źródła życia apostolskiego, świadectwa wiary i nadziei. Wiecie dobrze, że wspólnota zakonna, która nie modli się, nie może istnieć. Dlatego umiejcie planować środki, które pozwolą ożywiać i umacniać modlitwę, zarówno indywidualną, jak i wspólnotową, tak abyście mogli być dla siebie nawzajem skutecznym oparciem i braterską pomocą.
Nie działacie bowiem indywidualnie, lecz we wspólnocie, w duchu braterskiej komunii, łącząc modlitwę i refleksję, pracę i cierpienie, nie ulegając pysze w chwilach sukcesu ani zniechęceniu w chwilach porażki, ale wszystko ukierunkowując ku służbie Ewangelii. W tej duchowej wspólnocie, która oczywiście wymaga od każdego wysiłku i ofiary, lecz stanowi jeden z istotnych elementów życia zakonnego, znajdziecie niezbędną energię dla pracy apostolskiej, objawiając światu miłość Chrystusa. Całe życie św. Alfonsa było świadectwem miłości pasterskiej i braterskiej, której celem była szerzenie Ewangelii.
4. Bracia zakonni stanowią integralną część waszej rodziny zakonnej – zarówno ze względu na liczbę, jak i na wartość ich posługi. Są oni ściśle złączeni z dziełem apostolskim kapłanów i, podobnie jak oni, w pełni uczestniczą w życiu zakonnym przez profesję rad ewangelicznych oraz przez świadectwo swego wielkodusznego oddania.
Zgodnie z właściwym charakterem swego powołania, uczestniczą w misji pasterskiej, jaką Kościół powierza waszemu Zgromadzeniu. Dlatego słusznie należy troszczyć się o ich formację teologiczną i duchową, aby mogli owocnie wypełniać swoje zadania.
5. Jako członkowie Zgromadzenia, które nosi imię Boskiego Odkupiciela, starajcie się coraz pełniej urzeczywistniać w waszym życiu powołanie chrześcijańskie i zakonne w świetle tajemnicy Odkupienia. Wierne, wielkoduszne i pogodne praktykowanie rad ewangelicznych stanowi niewyczerpane świadectwo mocy krzyża i zmartwychwstania Chrystusa – jedynej siły zdolnej prowadzić ludzkość w kierunku pełnego spełnienia się w Bogu i tylko w Bogu (por. Jan Paweł II, Redemptionis donum, 14).
Niech Najświętsza Maryja Panna, ściśle złączona ze swym Boskim Synem w tajemnicy Odkupienia, a przez was szczególnie czczona pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, wspiera was zawsze – zarówno w życiu konsekrowanym, jak i w apostolstwie. Niech wyprasza dla waszego Zgromadzenia liczne, gorliwe i ofiarne powołania, które pozwolą wam w pełni zrealizować misję, do jakiej Bóg was powołał w Kościele i w świecie.
Z serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
