Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, ZAKONNIC, ZAKONNIKÓW I CZŁONKÓW INSTYTUTÓW ŚWIECKICH W PRATO
Prato, Kaplica Świętego Paska Matki Bożej, 19 marca 1986 r.
Najdrożsi kapłani, zakonnicy, zakonnice i członkowie instytutów świeckich!
1. Z wielką radością spotykam się z wami w tej wspaniałej i historycznej katedrze, poświęconej świętemu Szczepanowi — prawdziwemu arcydziełu sztuki i pobożności minionych wieków, będącej sercem tej diecezji. Z serdecznym uczuciem pozdrawiam was wszystkich. Z głębi serca dziękuję Panu za to, że mogę się z wami spotkać, by wyrazić wam mój szacunek i ojcowską miłość.
Wy jesteście uprzywilejowaną częścią diecezji. Najwyższy dał wam odczuć swoją szczególną miłość i wezwał was do kapłaństwa, do życia zakonnego lub do konsekracji w świecie. Zwrócił do was swój głos wybrania, wzywając do głębszego miłowania Go i do bezpośredniego oraz odpowiedzialnego udziału w Jego planie zbawiania i uświęcania ludzi. Wszystko to pozostaje tajemnicze, lecz jest zarazem rzeczywiste i nadzwyczajne. I wy, choć świadomi własnej słabości i niedoskonałości, słusznie odczuwacie wzniosłość, tajemniczą i przemieniającą moc waszego powołania. Pozostaje tylko codziennie rozważać wielkość tego daru, dziękować Panu za tak ogromny i darmo dany przywilej oraz żyć w pełnej zgodności z wymaganiami tej Bożej godności, do której zostaliście powołani!
2. Zapoznałem się z podsumowaniem działalności duszpasterskiej i dokonaniami waszej diecezji od czasu, gdy w 1954 roku uzyskała ona samodzielność prawną i z wielką radością wyrażam szczere uznanie dla drogiego biskupa Fiordellego i dla was wszystkich za to, co zostało dokonane z tak wielkim oddaniem i zapałem.
W 79 parafiach, które tworzą diecezję, proboszczowie pełnią gorliwą posługę duszpasterską. W ciągu ostatnich trzydziestu lat erygowano 16 nowych parafii i zbudowano 24 nowe kościoły, a w planie zagospodarowania przewidziano jeszcze około dziesięciu kolejnych świątyń, aby odpowiedzieć na duchowe potrzeby ludności, która znacznie się powiększyła. Jak wiem, seminarium działa sprawnie, a problem powołań kapłańskich jest żywo odczuwany przez wiernych i młodzież. Liczni zakonnicy i zakonnice wnoszą swój wkład modlitwy, przykładu i pracy w realizację dzieła duszpasterskiego. Istnieje także wiele dzieł społecznych, charytatywnych, formacyjnych i rodzinnych, za którymi stoi wspaniała wspólnota ludzi wierzących, kochających, pełnych nadziei, pracujących, cierpiących, oddanych i ofiarnych w służbie Królestwa Bożego, w duchu miłości Chrystusa i miłosierdzia wobec bliźniego.
Dlatego moje uznanie przeradza się w zachętę dla was, którzy ponosicie odpowiedzialność za dusze: trwajcie mocno w wierze w to, kim jesteście, w to, co niesiecie i co głosicie! Z pewnością obowiązki kapłaństwa i życia konsekrowanego są wymagające, a nieraz i bolesne, krzyżujące! Jednak wspólnota Kościoła rozwija się, nabiera dynamizmu i owocności w takiej mierze, w jakiej żarliwi są kapłani i osoby konsekrowane. Trzeba, byśmy uczynili naszymi słowa Boskiego Mistrza z modlitwy arcykapłańskiej w Wieczerniku: „Za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie” (J 17,18).
3. Najważniejszym wydarzeniem dla waszej diecezji jest obecnie Synod, którego temat brzmi:„Tożsamość, życie i misja naszego Kościoła diecezjalnego dzisiaj”. Został on ogłoszony przez biskupa 26 grudnia 1984 roku. Po zakończeniu „fazy przygotowawczej”, Synod wszedł obecnie w „fazę parafialną”, w której gorąco zachęca się do udziału jak największej liczby wiernych z poszczególnych wspólnot. Po niej nastąpi „faza regionalna”, obejmująca intensywniejszą i bardziej szczegółową pracę kapłanów, zakonników i wybranych świeckich przedstawicieli parafii i innych grup kościelnych, a w końcu „faza końcowa” na szczeblu diecezjalnym, która powinna ukazać potrzeby Kościoła lokalnego i wskazać najwłaściwsze kierunki dla prowadzenia oświeconego i spójnego życia chrześcijańskiego.
Struktura tego planu, umożliwiająca stopniowe i szerokie uczestnictwo w Synodzie, zasługuje na pochwałę, a jego programowy temat jest trafny i głęboki. Wyrażam więc moje szczere uznanie i wdzięczność za wysiłek duszpasterski, który podejmujecie, choć wymaga on czasu, trudu, troski i wytrwałości. Zachęcam was, byście z wielkim zaangażowaniem kontynuowali wytyczoną drogę, biorąc za cel przyprowadzenie do wiary katolickiej tych, którzy niestety odeszli i żyją w obojętności, a także ożywienie i pogłębienie wiary tych, którzy pozostają wierni.
Synod ma bowiem podstawowe zadanie: znaleźć najskuteczniejsze sposoby ewangelizacji współczesnego społeczeństwa, głoszenia mu wiary w Chrystusa i pobudzania do przyjęcia Jego orędzia miłości i zbawienia. Aby tego dokonać, musicie sami mieć wiarę mocną, światłą, silną i pogodną.
Co znaczy dziś „mieć wiarę”, w epoce nowoczesnej? Co znaczy zachować wiarę żywą i nienaruszoną w świecie dotkniętym szeroko rozpowszechnionymi i niepokojącymi zjawiskami: agnostycyzmem w środowiskach kultury, obojętnością wśród mas, a także emocjonalną powierzchownością w religijności? „Mieć wiarę” dziś oznacza przede wszystkim na nowo uświadomić sobie prawdę ogłoszoną przez Chrystusa — prawdę o objawieniu i o odkupieniu. Istnieją, bez wątpienia, wspomniane niebezpieczeństwa, lecz Prawda ostatecznie się objawia i zwycięża: „A to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat — nasza wiara!” (1 J 5,4). „Non praevalebunt!” — „bramy piekielne nie przemogą” (por. Mt 16,18). Historia to potwierdza. W jej wzburzonych falach może zmieniać się wszystko — ustroje, społeczeństwa, kultura, obyczaje — ale Prawda się nie zmienia: „Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, nie przeminie ani jedna jota, ani jedna kreska z Prawa, aż się wszystko spełni” (Mt 5,17). Słowo Boże jest jasne: Chrystus jest objawieniem Ojca, jest prawdziwą i pewną drogą prowadzącą do poznania i miłości Boga, do realizacji sensu własnego życia. Nasza siła i nasza radość tkwią w Prawdzie; naszym ideałem jest jej głoszenie i dawanie o niej świadectwa: „Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5,14).
„Mieć wiarę” dzisiaj znaczy także „mieć cierpliwość”. Cierpliwość w pracy apostolskiej zawsze była potrzebna — tym bardziej w naszych czasach. Cierpliwość nie oznacza pobłażania błędowi, nie jest cichą zgodą na zło, ani też lękliwym kompromisem z dwuznacznością. Cierpliwość oznacza przyjęcie planów Opatrzności, która szanuje rytm dojrzewania jednostek i narodów. Oznacza umiejętność przezwyciężania rozdrażnień, zniechęceń, gwałtowności, frustracji i zmęczenia, aby z oddaniem, pokorą i w ukryciu pełnić swoją misję — wytrwale i radośnie. Duch powinien być mocny, oparty na skale Prawdy, a serce wrażliwe na doświadczenia ludzi i na dzieje świata.
W tym roku przypada dwusetna rocznica urodzin świętego Jana Marii Vianneya, świętego proboszcza z Ars. Jemu i jego nauce poświęciłem list skierowany do wszystkich kapłanów na nadchodzący Wielki Czwartek. Wśród cnót chrześcijańskich, które praktykował z heroizmem, szczególnie jaśnieje właśnie cierpliwość. Pomimo surowości swego życia i rygoru duszpasterskiego, jego cierpliwość wobec wszystkich, a zwłaszcza wobec grzeszników, stała się przysłowiowa. Zapowiadając szczególne dzieło eucharystyczne ojca Juliana Eymarda, mawiał: „Trzeba zawsze mieć wiele cierpliwości i poddania się, jeśli chce się pełnić wolę dobrego Boga” (René Fourrey, Le Curé d’Ars authentique, Ed. Paoline, 1967, s. 600).
Takie zaangażowanie w pogodną cierpliwość jest niezbędne również w tym szczególnym okresie po Soborze, kiedy w Kościele dojrzewa nowa realizacja orędzia Chrystusa — bardziej osobista i głęboka, której przyszłego zasięgu jeszcze nie znamy. Oczekujmy z ufnością, patrząc w przyszłość, na działanie Boga, który przewodzi historii!
Wreszcie „mieć wiarę” dziś znaczy również zachować żar duchowy. Wy, kapłani posługujący w parafiach, w szkołach, w seminarium, w kierowaniu różnymi grupami świeckich; wy, zakonnicy i zakonnice, szczególnie poświęceni Chrystusowi przez trzy śluby miłości i służby Kościołowi; wy, członkowie instytutów świeckich, którzy macie misję podtrzymywać w świecie światło wiary i miłości — wszyscy macie wielkie i delikatne zadanie: formować dusze w duchu nauki, pobożności i dyscypliny, które charakteryzują ucznia Boskiego Odkupiciela.
Kościół ma bowiem jedną misję: kontynuować w czasie objawienie i odkupienie dokonane przez Chrystusa.
Dlatego trzeba posiadać w obfitości skarb wewnętrznego żaru, aby móc dawać go innym, przekazywać radość Prawdy i być narzędziami łaski. Stąd wypływa wezwanie, byście zawsze byli wierni intensywnemu życiu wewnętrznemu, karmionemu szczególnie przez celebrację Eucharystii, przez nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i przez codzienną medytację. Tylko dzięki Eucharystii możliwe jest zachowanie niewinności dzieci, czystości młodzieży, wierności i czystości małżeńskiej, konsekracji kapłańskiej i zakonnej.
Rozważając wielkie znaczenie życia ofiarowanego Bogu w Kościele, pragnę skierować słowo również do rodzin kapłanów i zakonników obecnych na tym spotkaniu. Przyjmijcie moje serdeczne pozdrowienie i podziękowanie za wszystko, co uczyniliście dla dobra Kościoła. Bądźcie zawsze święcie dumni, że Pan wezwał kogoś z waszej rodziny, by poszedł blisko za Nim. Nie przestawajcie też każdego dnia towarzyszyć im modlitwą, aby ich dar z siebie był zawsze wytrwały i gorliwy. Niech Pan nadal błogosławi rodzinom tego miasta, dając liczne i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne.
4. Najdrożsi! Zwróćmy nasze myśli ku Najświętszej Maryi Pannie, naszej niebieskiej Matce i Jej zawierzmy nasze postanowienia oraz dobre owoce Synodu!
Niech święty Józef, którego dziś uroczyście wspominamy w liturgii, oraz święta Katarzyna de’ Ricci, wasza niebieska współpatronka, wspomagają was i niech zawsze was inspirują!
Z serca wszystkim wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
