Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z CHORYMI ORAZ MNISZKAMI KLARYSKAMI
I DOMINIKANKAMI W IMOLI
Imola, Katedra Św. Kasjana, 09 maja 1986 r.
Drodzy bracia i siostry,
1. Spotkanie z wami, chorzy i niepełnosprawni, w tej czcigodnej, starożytnej katedrze – która stanowi idealny punkt odniesienia waszej wiary i waszej historii – jest dla mnie jednym z najbardziej znaczących momentów tej wizyty duszpasterskiej w Imoli. Wy bowiem przywołujecie w mojej pamięci i w sercu ewangeliczne sceny, w których Pan Jezus otoczony jest przez licznych chorych, proszących Go o uzdrowienie i o słowo pocieszenia. Posłuchajmy urywka z Ewangelii według św. Mateusza: „Jezus przyszedł nad Jezioro Galilejskie. Wszedł na górę i tam siedział.I przyszły do Niego wielkie tłumy, mając z sobą chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych, i położyli ich u nóg Jego, a On ich uzdrowił.Tłumy zdumiewały się widząc, że niemi mówią, ułomni są zdrowi, chromi chodzą, niewidomi widzą. I wielbiły Boga Izraela” (Mt 15, 29-31).
Wy również, jak ci chorzy z czasów Jezusa, zbliżacie się do Niego, aby znaleźć ukojenie i nadać sens swoim cierpieniom. Spoglądajcie na Niego, który nie odrzucił bólu, lecz przyjął go dla odkupienia ludzkości. Podnoście wasze cierpienia na płaszczyznę nadprzyrodzoną: wówczas nabiorą one wartości zbawczej, ponieważ staną się czynami ekspiacyjnymi i błagalnymi wobec Bożego miłosierdzia – za całą ludzkość.
2. Wiem, że nie wszyscy chorzy z tej okolicy mogli dziś przybyć tutaj – wy jesteście ich reprezentantami. W was pozdrawiam wszystkich cierpiących: zarówno tych, którzy przebywają w szpitalach i domach opieki, jak i tych, którzy pozostają w swoich rodzinach – przykuci do łóżek lub poruszający się na wózkach inwalidzkich. W tej chwili pragnąłbym uścisnąć każdą z waszych dłoni, uczestniczyć bezpośrednio w waszych troskach i cierpieniach, w waszym bólu i niepokoju; pragnąłbym zostawić wam słowo zachęty i objąć was serdecznie w braterskim uścisku. I wy, którzy oglądacie to spotkanie w telewizji lub słuchacie mnie przez radio, poczujcie, że jestem przy was, blisko każdego z was, tak jakbym osobiście był obecny przy waszym łóżku, w waszym domu, w waszym cierpieniu.
Kiedy zwracam się do was, chorzy, moje myśli biegną także ku waszym rodzinom, które otaczają was troską i miłością; ku lekarzom, pielęgniarzom i wszystkim osobom, które poświęcają się waszej opiece medycznej. Kieruję do nich słowa wdzięcznego uznania za ducha ofiarności, z jakim wypełniają swoją delikatną misję oraz za ludzką i duchową wrażliwość, z jaką odpowiadają na potrzeby i oczekiwania cierpiących. Ich obecność i służba są konkretnym znakiem współczującej miłości Chrystusa, który nadal pochyla się nad każdym człowiekiem dotkniętym bólem.
3. W tym spotkaniu uczestniczą również siostry życia kontemplacyjnego – klaryski i dominikanki. Z wielką radością was pozdrawiam i dziękuję wam za waszą obecność, która jest żywym świadectwem waszego całkowitego i radykalnego wyboru Boga. Wasze wspólnoty klauzurowe tutaj, w Imoli, są dla całego Kościoła lokalnego źródłem nadziei i ufności, ponieważ modlitwa, którą wznosicie do Boga, nie służy jedynie Jego chwale, ale jest także nieustanną prośbą o łaski i pomoc dla wszystkich członków tej diecezjalnej wspólnoty.
Dziękuję wam za to świadectwo życia kontemplacyjnego, które dziś jest tak bardzo potrzebne, aby przywrócić ludziom – zbyt często pochłoniętym urokiem rzeczy przemijających – świadomość rzeczywistości Bożych, stanowiących najgłębsze pragnienie każdego ludzkiego serca. Bądźcie żywym znakiem nieustannej modlitwy, jak przystoi osobom konsekrowanym, które dobrze wiedzą, że modlitwa jest tchnieniem Kościoła ku Oblubieńcowi, jest wyrazem jego miłości wobec świata, jest świadectwem jego płomiennego pragnienia ostatecznego spotkania z Panem – Tym, który jest Panem naszych serc, Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym dla naszego zbawienia.
W Jego imię błogosławię was z całego serca i z głębokim uczuciem ojcowskiej miłości.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
