Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ BRACI ŚWIĘTEGO GABRIELA (GABRIELISTÓW)
Rzym, 05 stycznia 1989 r.
Drodzy Bracia,
1. Z okazji waszej Kapituły Generalnej rad jestem móc was przyjąć oraz wyrazić moje serdeczne życzenia dla życia zakonnego i apostolatu Braci św. Gabriela na wszystkich kontynentach. Pozdrawiam w szczególny sposób waszego nowego Przełożonego Generalnego, brata Jeana Frianta, wraz z wybranymi właśnie Asystentami; życzę im, aby pełnili swoją posługę owocnie, w wierności intuicjom waszych Założycieli.
Po Soborze Watykańskim II, w nurcie powrotu do inspiracji założycielskich, zalecanego przez Perfectae Caritatis, pogłębiliście waszą duchowość i sens waszego apostolskiego zaangażowania w świetle pism i działalności misyjnej św. Ludwika Marii (Grignona de Montfort), w jedności ze Zgromadzeniem Misjonarzy Montfortianów oraz Córek Mądrości. Zatwierdzenie Reguły Życia i Konstytucji jest zachętą, by kontynuować to dzieło, aby każdy z was mógł być w Kościele słowem montfortiańskim, które Bóg pragnie przez was skierować do świata.
2. Wasze życie konsekrowane jest apostolskie, ponieważ zmierza do uświęcenia członków Instytutu, a przez to przyczynia się do wzrostu świętości całego Ciała Kościoła. Jest ono apostolskie także jako świadectwo obecności i działania Ducha Świętego, Bożego zamysłu zbawienia oraz wolnej odpowiedzi człowieka w wierze, nadziei i miłości. Wreszcie jest apostolskie przez szczególne zadania powierzone waszemu Instytutowi. Profesjonalna działalność nauczycieli i wychowawców stanowi istotną część tego posłannictwa, ale nigdy nie może ograniczyć się jedynie do wykonywania „zawodu”. Cała działalność Braci powinna być „uczestnictwem w misyjnym dziele ewangelizacji Kościoła” (Reguła Życia, nr 63).
Wasza Kapituła podjęła refleksję nad waszym „byciem zakonnikami montfortiańskimi” oraz nad „waszą szczególną misją w Kościele i dla świata”, aby ożywić duchową i apostolską żywotność Instytutu, troszcząc się zarazem o rozeznanie i odnowienie wierności wobec Jezusa Chrystusa – poprzez Ewangelię i Regułę – oraz o odważną odpowiedź, na wzór św. Ludwika Marii, na wyzwania i potrzeby naszych czasów, w miarę waszych możliwości.
3. Znaczący rozwój Instytutu, zwłaszcza w Azji i w ostatnim czasie w Afryce, wzywa was do szczególnego wysiłku, aby Słowo Boże głęboko zakorzeniło się w różnych kulturach: indyjskiej, tajskiej, senegalskiej, zairskej i innych. Zakłada to – zarówno u wszystkich Braci, jak i szczególnie u młodych formowanych – nie tylko roztropną i odważną zdolność przystosowania sposobu bycia i działania do warunków życia i tradycji miejscowych, lecz przede wszystkim głębokie przyswojenie Ewangelii przez kontemplację i osobiste nawrócenie. Rzeczywiście, jedynie tam, gdzie Ewangelia jest przeżywana w takiej głębi, można mieć nadzieję na autentyczną inkulturację.
4. Na Zachodzie często przyszło wam się zmierzyć z szerzącym się materializmem, obojętnością religijną, indywidualizmem oraz brakiem moralnych punktów odniesienia – mimo że wielu młodych pozostaje wrażliwych na prawa człowieka, sprawiedliwość, solidarność między narodami, wartość życia i pokój. Pragniecie wnieść wkład w „nową ewangelizację”. Uczynicie to poprzez waszą dyspozycyjność i współpracę z wysiłkami podejmowanymi w tym kierunku przez Kościoły lokalne, w których posługujecie.
Jak św. Ludwik Maria podczas swoich misji, przypominajcie ochrzczonym o wielkości i wymaganiach płynących z ich chrztu. Zwracacie wielką uwagę na projekty wychowawcze opracowywane wraz z waszymi świeckimi współpracownikami, uwzględniając religijny wymiar wychowania i właściwą katechezę. Podobnie jak wasz Założyciel pragniecie dawać Maryi ważne miejsce w misji apostolskiej, aby przez waszą posługę Ona rodziła uczniów i ewangelizatorów, których świat potrzebuje u progu XXI wieku.
5. Wszędzie na świecie ubodzy oczekują miłości i konkretnej pomocy uczniów Chrystusa: młodzi ubodzy materialnie, analfabeci, wykluczeni, osoby z niepełnosprawnościami, a także ci, którzy nie znają czułości Boga objawionej w Jezusie Chrystusie. Dajcie im pierwszeństwo w waszych szkołach, a także starajcie się docierać do nich tam, gdzie się znajdują, w wierności waszej Regule Życia.
6. We wszystkich prowincjach Instytutu czynione są znaczące postępy w formacji początkowej i stałej, zarówno na płaszczyźnie teologicznej, duchowej, jak i zawodowej. Zachęcam do kontynuowania tych wysiłków, abyście mogli odpowiedzieć na wymagania waszej misji wobec wielkich oczekiwań młodych, poszukujących wiedzy, wychowania humanistycznego, a jeszcze bardziej – wartości ewangelicznych nadających sens ich życiu, w świecie, w którym wartości tak często są ukrywane lub zwalczane.
7. Choć na Zachodzie liczba powołań maleje, nie przestawajcie błagać Pana żniwa, aby posłał robotników na swoje żniwo. Od kilku lat rodzą się powołania w krajach afrykańskich: jest to znak nadziei. Przyjmujcie tych młodych z wdzięcznością i roztropnym rozeznaniem, na służbę Kościołom lokalnym i Kościołowi powszechnemu. Wasze prowincje w Indiach posłały już Braci do różnych innych krajów: ten dynamizm misyjny stanowi znak autentycznej ewangelicznej żywotności.
8. Niekiedy macie wrażenie, że wasza forma życia jako Braci jest niedoceniana lub niezrozumiana. Pragnę potwierdzić mój głęboki szacunek dla tej drogi ewangelicznego życia: jest ona niezastąpiona we wspólnocie Ludu Bożego. Bądźcie pewni wdzięczności Kościoła za waszą służbę. Radujcie się waszym powołaniem!
Modląc się do Pana za wszystkich Braci św. Gabriela, a w szczególności za nowych odpowiedzialnych, przyzywam dla was wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny oraz św. Ludwika Marii de Montfort. Z serca proszę Boga, aby napełnił was swoimi darami i błogosławieństwem.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
