Jan Paweł II
WYMIAR EKLEZJALNY JEST ABSOLUTNIE ISTOTNY DLA WŁAŚCIWEGO ROZUMIENIA ŻYCIA ZAKONNEGO. HOMILIA PODCZAS MSZY DLA MIĘDZYNARODOWEJ UNII PRZEŁOŻONYCH GENERALNYCH ŻEŃSKICH ZGROMADZEŃ ZAKONNYCH
Rzym, 09 maja 1989 r.
1. „Nie uchylałem się tchórzliwie od głoszenia wam całej woli Bożej” (Dz20, 27).
Drogie przełożone, niech Duch Pański sprawi, abyście mogły powtórzyć te słowa Pawła w chwili, gdy przybyłyście do Rzymu ze wszystkich stron świata, aby wspólnie pogłębić temat duszpasterstwa powołań i zastanowić się, jakiego rodzaju życia zakonnego pragniecie dla Kościoła dzisiaj.
Rozważałyście istotną odpowiedzialność tych, którzy mają zadanie rozpoznawać, wspierać i towarzyszyć powołaniom, jakich Bóg udziela różnym instytutom, a także sposób przeprowadzania koniecznego rozeznania, aby zapewnić przyszłość.
2. Powołanie do życia konsekrowanego charakteryzuje się wezwaniem, by być uczniami Pana w sposób bardzo szczególny. Jego źródłem jest chrzest, którego konsekracjazakonna jest autentycznym wyrazem. To powołanie prowadzi do całkowitego daru z siebie, by służyć Panu, poprzez profesję i praktykę rad ewangelicznych, które zobowiązują na całe życie.
Jezus Chrystus kieruje dziś swoje wezwanie do pójścia za Nim tak, jak uczynił to wobec Piotra i innych apostołów; każdego i każdą woła po imieniu, w tym wewnętrznym poznaniu, której doświadczył Natanael, kiedy Jezus powiedział mu, że widział go pod figowcem (por. J 1, 48). Jezus nie opuszcza tego, kogo powołał, ale mu towarzyszy i przez działanie Ducha Świętego przygotowuje do misji, do której go przeznaczył. Idąc za Chrystusem, uczeń wdraża się do wierności swojemu Mistrzowi, Jego nauce, Jego Ewangelii; uczy się karmić Jego słowem, aby dawać świadectwo wobec wszystkich narodów „aż po krańce ziemi” (Dz1, 8).
Ta dynamika powołania stanowi fundament życia uczniów, osób konsekrowanych: jest pierwszym elementem duszpasterstwa powołań, które studiujecie w tych dniach.
3. W okresie liturgicznym, który obecnie przeżywamy, gdy Kościół właśnie obchodził Wniebowstąpienie Pańskie i przygotowuje się na przyjęcie daru Ducha, jesteśmy zaproszeni do refleksji nad samą postawą Jezusa przed Jego odejściem do Ojca. Modlił się za swoich uczniów i posłał ich: „Ja za nimi proszę (…). Ojcze Święty, zachowaj w Twoim imieniu tych, których Mi dałeś, aby byli jedno (…). Jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeśTy Mnie posłał” (J 17, 9. 11. 21).
Jezus zanosi tę modlitwę także dzisiaj za tych, którzy, zgadzając się pójść za Nim, pozwalają Mu kontynuować Jego misję na całym świecie.
4. Sam fakt, że znajdujecie się tutaj razem, pokazuje, że świadectwo zakonnic rozciąga się dziś rzeczywiście „aż po krańce ziemi”. Temat waszego spotkania stawia ważne pytanie: „Duszpasterstwo powołań… dla jakiego typu życia zakonnego?”. Wiecie, że stan uczniów, w wierności ich szczególnemu powołaniu, przeżywany jest na różne sposoby w zależności odzmian epok i kultur; pytacie więc, jak osiągnąć pewność, że obrało się właściwy kierunek, skoro życie społeczne i życie kościelne podlegają nieustannej ewolucji. W jaki sposób żyć wiernością Chrystusowi, według charyzmatów właściwych waszym rodzinom zakonnym, w Kościele i we współczesnym świecie?
Jest oczywiste, że zgromadziłyście się tutaj, aby pytać o wolę Bożą. Ta Boża wola będzie wam ukazana przez ożywcze działanie Ducha Świętego, który nieustannie działa w życiu Kościoła. W rzeczywistości to Kościół otrzymuje misję rozpoznawania i zatwierdzania szczególnego charyzmatu każdej rodziny zakonnej; i tylko Kościół jest pośrednikiem konsekracji zakonnej każdej osoby. Wymiar eklezjalny jest absolutnie istotny dla właściwego rozumienia życia zakonnego. Wartość konsekracji zakonników i zakonnic, nadprzyrodzona skuteczność ich działalności apostolskiej zawsze zależą od ich komunii z Kościołem; Kościół z troską czuwa, aby każda osoba wezwana do pójścia za Panem została umieszczona w warunkach sprzyjających wierności podjętemu zobowiązaniu i zachęcających do życia doskonałą miłością. Kościół winien nadal rozważać przykazanie swego Mistrza: „Trwajcie w mojej miłości (…). Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 10. 13).
Ożywianie duszpasterstwa powołań znajduje się w centrum troski Kościoła, który prosi swoich członków, aby zjednoczyli się z jego modlitwą, by „Pan żniwa wyprawił robotników na swoje żniwo” (por. Mt 9, 38). Zwraca się do Pana z ufnością w duchu Psalmu tej liturgii: „Obfity deszcz zesłałeś, Boże, pokrzepiłeś swe znękane dziedzictwo” (Ps 68, 10).
5. Dzisiaj żniwo jest wielkie; Kościół nieustannie się rozszerza, ale robotników jest mało, i to nie tylko dla sprostania rosnącym potrzebom działalności duszpasterskiej, lecz przede wszystkim ze względu na głębokie potrzeby świata współczesnego, który — wbrew temu, cosię może powierzchownie wydawać — oczekuje słowa Bożego i łaknie słowa, które zbawia, oświeca i pociesza.
Niech więc Duch Święty, w tych dniach, gdy przygotowujemy się na Jego przyjście, będzie waszym przewodnikiem w przygotowywaniu przyszłości młodych powołań! To Duch uzdalnia was do odczytywania znaków czasu; od Niego pochodzą dar rozumu do rozeznawania, dar mądrości do podejmowania decyzji, dar męstwa do działania. Niech Duch, który ożywia i daje życie swojemu Kościołowi, towarzyszy wam i prowadzi was w waszych refleksjach podczas tych dni oraz w realizacji waszych programów w poszczególnych instytutach! Zanieście więc Kościołowi wezwanie do życia konsekrowanego, a Pan nie omieszka odpowiedzieć na wasze oczekiwania.
Pozwólcie działać Duchowi w was, które jesteście pierwszymi odpowiedzialnymi za duszpasterstwo powołań! Zachęcajcie i wspierajcie powołania, na wzór Maryi, która przez wspaniałomyślność swego „fiat” i przez całkowite otwarcie na Ducha przyczyniła się do urzeczywistnienia zamysłu zbawienia dla całej ludzkości.
W tym miesiącu Jej poświęconym niech Matka Boża wspiera was wszystkie! Niech Jej wstawiennictwo wyprasza Kościołowi powołania do całkowitej konsekracji, które pozwolą życiu zakonnemu nadal dawać szczególne świadectwo świętości otrzymanej od Boga jako darmowy dar i rozwijać apostolskie oddanie, płodne i pociągające!
Powtarzam do was słowa Pawła do starszych z Efezu: „A teraz polecam was Panu i słowu Jego łaski, które ma moc budować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi” (Dz 20, 32).
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
