Jan Paweł II
SŁOWO DO OSÓB KONSEKROWANYCH PODCZAS WIZYTY W RZYMSKIEJ PARAFII ŚWIĘTYCH MARCELINA I PIOTRA
Rzym, 19 listopada 1989 r.
Bracia Mniejsi, Marianiści, Delegacja Ziemi Świętej, Siostry Dobrej i Nieustającej Wspomożycielki, Siostry Chrystusa, Córki św. Anny, Siostry Salezjanki Najświętszych Serc, Siostry Świętej Rodziny z Nazaretu, Siostry św. Anny od Opatrzności, Siostry Niepokalanego Poczęcia z Ivrei, Siostry Adoratorki Krwi Chrystusa, Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi, Siostry Elżbietanki: to długa lista Zgromadzeń i Instytutów zakonnych obecnych i działających na terenie parafii, których przedstawiciele otoczyli Papieża podczas wizyty w parafii. Papież spotyka się z nimi w małym teatrze parafialnym i – po tym jak proboszcz wymienia ich listę – w ten sposób ich pozdrawia:
To parafia jest bogata, ponieważ ma Uniwersytet Braci Mniejszych – „Antonianum”; ma też wiele rodzin zakonnych. I to właśnie stanowi całe jej bogactwo, bogactwo Kościoła, bogactwo Ludu Bożego, które wyraża się poprzez te instytuty. O Uniwersytecie „Antonianum” mówiliśmy już przy innej okazji i w innym miejscu. Jeśli chodzi o osoby konsekrowane, trzeba powiedzieć, że tworzą one wiele różnych rodzin, z różnymi charyzmatami, ale razem stanowią wielkie bogactwo Ludu Bożego, Kościoła Rzymu, a powiedziałbym także bogactwo ubogiego następcy świętego Piotra. Dziękuję wam za to spotkanie, za to, że przyszliście tutaj pozdrowić Papieża, ale także – i przede wszystkim – by wysłuchać jego słowa. Życzę wam, abyście pozostali zawsze wierni waszemu powołaniu, waszej konsekracji. To prawdziwe bogactwo dla osoby ludzkiej, szczególnie dla każdej i każdego z was; nie można wyobrazić sobie bogactwa większego niż ofiarować się Bogu, nie mieć nikogo innego jak tylko Boga jako własnego Oblubieńca. Ta konsekracja ma bowiem charakter oblubieńczy.
Chrystus przyszedł na świat jako Oblubieniec, jako Oblubieniec Kościoła, Oblubieniec dusz. Oto więc osoby konsekrowane to te, które to pojęły – tę oblubieńczą cechę – i udzieliły odpowiedzi w tym duchu. Jest to jednak także bogactwo Kościoła, wspólnoty Kościoła, ponieważ on żyje w perspektywie, którą wy niesiecie zapisaną w waszej konsekracji. Niesiecie ją nie tylko w ukryciu waszych serc, lecz niesiecie ją wobec innych. Oczywiście nie wszyscy potrafią zrozumieć tę konsekrację; ale czasem świadectwo osoby konsekrowanej znaczy o wiele więcej niż wiele kazań. Dlatego życzę wam, abyście nadal byli zawsze i przede wszystkim – wdzięczni za tę łaskę powołania Pańskiego, za łaskę, którą dał wam, byście się stali konsekrowanymi. Życzę wam, abyście pozostali wierni i dawali wasze świadectwo wszystkim, których spotykacie. Bo znajdujecie się pośród innych, a więc jesteście konsekrowani w świecie, w sercu wielkiej rzeszy – jak mówi pewien autor duchowy – w sercu ludzi, wspólnoty ludzkiej. Życzę, aby wasze świadectwo przynosiło owoce także w innych sercach: owoce konsekracji, owoce dobra, owoce nadziei.
Ta osobista konsekracja Bogu stanowi wielki znak nadziei dla człowieka: nadziei, którą jest Chrystus, życia wiecznego, które On sam nam ofiarował przez swoje przyjście, przez swoje wcielenie, przez swoje odkupienie i które ofiarowuje nam każdego dnia poprzez swoją Eucharystię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
