Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, OSÓB KONSEKROWANYCH I ŚWIECKICH W KATEDRZE W BENEWENCIE
Benewent, 02 lipca 1990 r.
Drodzy kapłani, zakonnicy, zakonnice i zaangażowani świeccy!
1. Najpierw dziękuję waszemu czcigodnemu arcybiskupowi Carlo Minchiatti, za gorące słowa powitania, które skierował do mnie w imieniu was wszystkich oraz wiernych tej metropolii. Dziękuję także wszystkim biskupom metropolii za ich obecność tutaj, w katedrze Benewencie.
Jest dla mnie szczególną radością być przyjętym w tym mieście i w tej wspólnocie chrześcijańskiej, której początki sięgają wczesnych czasów chrześcijaństwa, a której dzieje zapisują tak wiele znaczących wydarzeń świadczących o wyjątkowej wierności i oddaniu Stolicy Rzymskiej.
Zgromadziliśmy się w tej katedrze — centrum duchowym diecezji — gdzie bardziej niż gdziekolwiek indziej odczuwa się świadectwo wierności Chrystusowi tej cząstki Ludu Bożego, nawet jeśli — z powodu zniszczeń, jakie na przestrzeni wieków dotknęły tę świątynię — nasze oczy nie mogą uchwycić wszystkich śladów długiej historii sztuki, cywilizacji i wiary, która tu rozkwitała.
2. Serdeczne pozdrowienie kieruję do wszystkich reprezentujących tutaj Kościół Benewencie; wraz z wami pozdrawiam całą wspólnotę chrześcijańską, włączając tych, którzy są nieobecni — zwłaszcza tych, których zatrzymała choroba, podeszły wiek lub nieuniknione obowiązki związane z pracą.
Najmilsi, Wasza wspólnota eklezjalna słusznie posiada żywe poczucie własnej tożsamości, które pielęgnuje wraz ze świadomością przynależności do Kościoła powszechnego. Od niego czerpie pewność swojej autentyczności, a równocześnie czuje się zobowiązana wnieść wkład swojej szczególnej duchowej tradycji — tym bardziej cenny, im wierniej odpowiada najlepszym tradycjom przeszłości, dzięki którym Kościół w Benewencie przynosił obfite owoce z pożytkiem nie tylko dla Italii, lecz także dla Europy i całego świata. Wystarczyłoby wspomnieć — oprócz papieży, których wasza diecezja dała Kościołowi — kardynałów i biskupów, jak również liczne rzesze kapłanów, sióstr zakonnych i osób konsekrowanych, które tutaj przygotowywały się do zadań, do jakich Opatrzność powołała je później w innych częściach świata. Są to chwalebne wspomnienia, które rozszerzają serce entuzjazmem i zachęcają, aby iść śladami tych wielkich ludzi, którzy wsławili waszą ziemię i ubogacili Kościół. W tym kontekście pragnę wyrazić szczególne podziękowanie kardynałowi Giuseppe Caprio, który jest jakby kontynuacją tradycji Benewentu w Kolegium Kardynalskim.
3. Szczególny impuls dla obecnego życia diecezji dał list pasterski waszego arcybiskupa: „Od Słowa przez Sakrament, do nowego życia”. Dokument ten inspirował prace ostatnich Kongresów Duszpasterskich, które pogłębiły, wyjaśniły i zastosowały nauczanie waszego pasterza ze szczególnym ukierunkowaniem na nową ewangelizację, do której dziś jesteśmy wezwani.
Wasz Kościół lokalny od dawna angażuje się w rzetelną realizację reformy soborowej, usiłując przezwyciężać trudności i opory zgodnie z wskazaniami Soboru Watykańskiego II. Równocześnie obecna jest w was potrzeba łączenia wysiłku pastoralnego z czytelnym świadectwem w dziedzinie promocji ludzkiej, obrony praw i potrzeb ludzi najsłabszych, cierpiących oraz wszystkich, którzy na różne sposoby dźwigają ciężar niesprawiedliwości społecznych.
Za ten dynamizm działań i inicjatyw mogę tylko wyrazić uznanie i zachęcić was, abyście wytrwale podążali tą drogą, która — mimo nieuniknionych trudności — na pewno doprowadzi was do celów wskazanych przez Chrystusa i Magisterium Kościoła.
4. Jednym z celów mojej wizyty pośród was jest poświęcenie nowego seminarium arcybiskupiego — wymowny znak, jak bardzo wasz pasterz i wy, wierni, odczuwacie pilną potrzebę powołań kapłańskich i solidnej formacji tych, którzy kiedyś mają być, według pięknego określenia św. Katarzyny ze Sieny, „Ministrami Krwi”. Od obecności dobrych i świętych kapłanów zawsze zależy odnowa kościelna, rozwój wspólnot chrześcijańskich oraz umiłowanie wartości wiary, liturgii i dojrzałości duchowej.
Moja radość jest tym większa, że ten sam budynek będzie mieścił także Wyższy Instytut Nauk Religijnych „Giuseppe Moscati”, przeznaczony do teologicznej formacji świeckich, którzy dają niezastąpiony wkład w refleksję wiary, sprawując właściwą im misję ożywiania chrześcijańskim życiem rzeczywistości doczesnych.
Do was, drodzy kapłani, kieruję zachętę, abyście wiernie przylgnęli do linii pastoralnych wypracowywanych pod kierunkiem waszego arcybiskupa. Zgodnie z najlepszą tradycją Kościoła Benewentu obejmują one troskę zarówno o bliskich, jak i o dalekich: nie tylko o tych, którzy uczestniczą w życiu Kościoła, lecz także o tych, którzy żyją na jego obrzeżach wskutek obojętności religijnej lub pod wpływem ideologii materialistycznych.
W tym wysiłku możecie słusznie inspirować się — jak sugeruje wasz pasterz — postacią św. Benedykta z Benewentu, kanonika tej katedry, pustelnika, misjonarza i męczennika, tak drogiego wiernym mojej Ojczyzny, ponieważ umiłował ją aż po przelanie krwi. Jest on niezwykłym wzorem kapłana także dla naszych czasów, nagląco wzywającym do odnowy ducha misyjnego, ożywionego szczerym wyznaniem wiary i absolutnym oddaniem sprawie Ewangelii. Święty Benedykt z Benewentu był jednym z pięciu braci — pierwszych męczenników Polski, na początku tego tysiąclecia, zaangażowanych w pierwszą ewangelizację kraju czterdzieści lat po chrzcie, pod pierwszym władcą. Ja wraz z moimi rodakami jesteśmy głęboko wdzięczni naszym braciom z Benewentu, dojrzalszym w wierze, prawie tysiąc lat po darze wiary, którą bezpośrednio przynieśli tutaj apostołowie.
Ci męczennicy — pięciu fratres, pięciu martyres — znajdują się w najczystszej linii apostolskiej, szczególnie jako męczennicy, którzy złożyli najwyższe świadectwo wiary przypieczętowanej krwią.
5. Obok posługi kapłańskiej istnieje charyzmat życia konsekrowanego — męskiego i żeńskiego — które jest narzędziem zbawczej działalności Chrystusa dla zbawienia dusz i budowania królestwa Bożego.Wy, drodzy zakonnicy i zakonnice, jesteście powołani do ścisłej współpracy z duchowieństwem diecezji w przygotowywaniu programów pastoralnych Kościoła lokalnego oraz do wniesienia specyficznego wkładu waszych Instytutów, ofiarując własne świadectwo: mocne wezwanie do pokuty, nawrócenia, oczekiwania życia przyszłego, pojednania, braterstwa, dzieł sprawiedliwości i miłosierdzia — słowem: do doskonałej miłości, która powinna być ideałem każdego chrześcijanina, a którą wy staracie się realizować poprzez praktykę rad ewangelicznych zgodnie z konstytucjami własnego Instytutu.
Nigdy, drodzy bracia i siostry, nie przestawajcie ofiarowywać diecezji, w której żyjecie, duchowego bogactwa waszej rodziny zakonnej, której oddaliście sens waszego życia i waszej misji. Podejmujcie zawsze służbę potrzebującym w pełnej komunii z prezbiterium diecezji i pod przewodnictwem jej pasterza. Jak przypomniano, Sługa Boży ojciec Pio z Pietrelciny urodził się w tej diecezji: do tego pokornego i żarliwego zakonnika, żyjącego w jedności ze swoją diecezją, możecie słusznie uczyć się waszej konsekracji.
6. W waszej wspólnocie eklezjalnej widoczna jest nowa świadomość znaczenia misji świeckich, wyrażająca się m.in. w rosnącym pragnieniu podjęcia posług ustanawianych i diakonatu stałego. Także stowarzyszenia świeckich — mam na tu myśli Akcję Katolicką — kwitną; mocno odczuwana jest również potrzeba katechezy oraz nowej ewangelizacji. Istnieje także duża wrażliwość i zaangażowanie w problemy społeczne, które nieraz przybierają dramatyczny kształt i głęboko poruszają sumienie chrześcijanina. Trudności wynikające z niedorozwoju gospodarczego są dobrze znane — myślę o regionie Fortore — podobnie jak problem obrony wartości rodziny, poważnie zagrożonej mentalnością rozwodową i aborcyjną; problem narkomanii i niepokojący poziom bezrobocia młodzieży.
Oczywiście techniczne rozwiązanie tych problemów wymaga interwencji właściwych władz politycznych; jednak również rola katolików świeckich — zarówno jako inspiracji moralnej, jak i wsparcia struktur publicznych tam, gdzie okazałyby się niewystarczające — jest ważna i niezastąpiona. Jest powszechnie znane, jak dużo Kościół uczynił w tej dziedzinie na przestrzeni wieków, bez roszczenia sobie władzy ziemskiej, która do niego nie należy.
Wy, drodzy świeccy, we współpracy z waszymi kapłanami, osobami konsekrowanymi i siostrami zakonnymi, jesteście wezwani, aby kontynuować tę wspaniałą tradycję, dostosowując ją do potrzeb czasów. Pragnę przypomnieć wam w tym względzie szlachetny przykład św. Józefa Moscatiego, o którym wspomniał wasz arcybiskup, a który urodził się w tym mieście. Jego wstawiennictwo niech wyjedna wszystkim ten ofiarny duch inicjatywy i służby oraz żywe i głębokie poczucie komunii kościelnej. Możecie być dumni z tego świętego, ponieważ choć wielu świętych wywodzi się spośród kapłanów i osób konsekrowanych, to święci świeccy są nadal rzadcy. On jest jednym z wielkich protagonistów świętości ludzi świeckich — pochodzącym z Benewentu.
7. Komunia kościelna rodzi się z Eucharystii, żyje nią i w niej znajduje przedsmak i zapowiedź ostatecznego spotkania z Boskim Oblubieńcem. Dlatego wyrażam radość z ustanowieniacałodziennej adoracji eucharystycznej w tej katedrze, która stanie się prawdziwym centrum życia diecezji.
Niech Najświętsza Maryja Panna, której poświęcona jest ta świątynia i która jest patronką diecezji, przyjmie wasze dobre zamiary i przedstawi je przed tron Najwyższego. Dzisiaj, w uroczystość Matki Bożej Łaskawej, Maryja niech spojrzy z szczególną miłością na tę diecezję, która należy do Niej, i niech prowadzi ją bezpiecznie do portu zbawienia.
Z serca błogosławię wam wszystkim oraz waszym bliskim.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
