Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZGROMADZENIA MISJONAREK SZKOŁY Z OKAZJI STULECIA URODZIN MATKI LUIGII TINCANI
Rzym, 24 listopada 1990 r.
Czcigodni Kardynałowie,
Wielebni Bracia w biskupstwie,
Najdroższe Misjonarki Szkoły,
Bracia i Siostry!
1. „Razem, aby dziękować i promieniować światłem Chrystusa w świecie”. Pod znakiem tych słów pragnęłyście zgromadzić się wokół Papieża, aby uczcić setną rocznicę urodzin matki Luigii Tincani oraz jubileusz dwóch instytucji akademickich przez nią założonych: Uniwersyteckiego Instytutu „Maria SS. Assunta” oraz Uniwersyteckiego Centrum „Regina Mundi”. Kieruję serdeczną myśl do czcigodnych Kardynałów i Pasterzy, którzy zechcieli wziąć udział w tym spotkaniu. W sposób szczególny pozdrawiam wielebną siostrę Annę Marię Balducci, przełożoną generalną Misjonarek Szkoły, której składam gorące podziękowanie za pełne czci słowa skierowane do mnie w waszym imieniu.
Z radością witam przyjaciół, współpracowników i uczniów wszystkich instytucji szkolnych i kulturalnych założonych lub prowadzonych przez matkę Tincani i jej duchowe córki. Obejmuję duchem przedstawicieli instytucji szkolnych otwartych w Pakistanie i Indiach. Moje serdeczne powitanie kieruję do was wszystkich — kobiet i mężczyzn głęboko zaangażowanych w życie zawodowe, w świat rodziny, kultury i polityki, w żywe struktury Kościoła. Tworzycie wielką wspólnotę duchową, która inspiruje się osobą matki Tincani i rozpoznaje się w jej ideałach, można je bowiem streścić w miłości do prawdy („caritas veritatis”), poszukiwanej i wprowadzanej w styl życia i kulturę młodych, przede wszystkim poprzez szkołę.
2. Dzisiejsze świętowanie gromadzi wszystkich razem w radosnym zgromadzeniu: aby dziękować! Dziękować Trójcy Przenajświętszej za to, że dała Kościołowi kobietę tak szlachetną i mocną jak Luigia Tincani oraz za to, że poprzez jej dzieło wzbudziła tak wiele opatrznościowych inicjatyw, pośród których zwłaszcza rodzinę zakonną, powstałą, aby zasiewać ziarno Ewangelii w społeczeństwie — poczynając od szkół państwowych średnich, wyższych i uniwersyteckich, tam, gdzie młodzi przygotowują się i formują do życia.
Wasza założycielka starała się wiernie służyć Panu i Kościołowi, wpisując się w tradycję Zakonu św. Dominika, aby poświęcić się poznawaniu i szerzeniu prawdy, postrzeganej jako istniejąca i jaśniejąca w Bogu. Od świętej Katarzyny ze Sieny, wybranej jako patronki jej fundacji zakonnej, usiłowała zaczerpnąć dla rodzącej się Instytucji pasję dla Kościoła, miłość do Papieża, oddanie prawdzie i pragnienie rozsiewania światła Bożego w świecie. „Unia — czytamy w znamiennej instrukcji dla nowicjuszek z 1942 roku — powstała właśnie po to, aby ewangelizować najuboższych z ubogich, którymi są ubodzy ducha, ubodzy prawdy. Dlatego obowiązek kształcenia inteligencji ma dla nas ogromne znaczenie, ukazania jej światła Bożego poprzez studium i modlitwę, a następnie oddania jej na służbę duszom w nauczaniu”.
3. Wiem, że Papieże, moi czcigodni poprzednicy — od Piusa XI, który Unii nadał nazwę „Misjonarki Szkoły”, do Pawła VI, który niejednokrotnie wspierał waszą założycielkę — potwierdzali i umacniali zamiary matki Tincani i kierunki jej działania, od początków w Gubbio w 1922 roku, przez późniejsze fundacje w Rzymie, we Włoszech, w Azji — w Pakistanie i Indiach — aż po ostatnie w Europie: w Holandii, Polsce i Czechosłowacji.
Kiedy dojrzewało jej powołanie i kreśliła ona drogę dla swojej rodziny duchowej, były to lata szczególnie trudne dla Kościoła i dla kultury chrześcijańskiej we Włoszech. Publiczne wyznawanie wiary oznaczało często narażenie się na gwałtowne ataki ze strony zwolenników ideologii przeciwnych chrześcijaństwu i samej wolności wiary. Dziś sytuacja uległa w wielu aspektach zmianie, lecz droga prawdy i promocji człowieka zgodnie z zamysłem Bożym nie przestała być wymagająca. Z powodu klimatu sekularyzmu i materializmu szerzącego się w społeczeństwie można bowiem dostrzec niebezpieczne załamanie się wielu wartości ludzkich i chrześcijańskich. Ofiarami są zwłaszcza młodzi, którzy z trudem znajdują wzorce, wynoszące ich ponad przeciętność codzienności i wlewające radość prawdziwych i wielkich ideałów. Dlatego również w dzisiejszym kontekście społecznym wasza Instytucja może znaleźć szerokie pole apostolskiego i misyjnego zaangażowania.
4. Ziarno zasiane przez matkę Tincani i pobłogosławione przez Boga wydało w ciągu kilku dziesięcioleci drzewo pokaźnych rozmiarów. Wy, najdroższe siostry, stanowicie już liczne zastępy kontynuujące dzieło rozpoczęte przez waszą założycielkę. Jesteście osobami, które poświęcają swoje życie formacji ludzkiej i chrześcijańskiej młodych, aby wspierać ich duchowy wzrost. Programpaidei inspirowanej chrześcijaństwem staje się naglącą potrzebą w dzisiejszym społeczeństwie, które zagubiło właściwy sens tego, czym powinna być szkoła. Powtarzam wam to, co niedawno powiedziałem wykładowcom i studentom Papieskich Uniwersytetów Rzymskich: „Formacja jest uczestnictwem w działaniu odkupieńczym Boga; jest wejściem z duszą i sercem do Szkoły Jezusa Chrystusa” (26 października 1990). Lecz trzeba wejść do szkoły Chrystusa, aby stać się zdolnymi i odpowiedzialnymi wychowawcami — a wiecie dobrze, jak wiele to wymaga dyscypliny, studium, aktualizacji oraz nieskazitelnego profesjonalizmu.
Na tej drodze uprzedzają was słowo i przykład waszej duchowej Matki: idźcie zdecydowanie drogą przez nią wyznaczoną.
Jako „współpracownice Boga” dla dzieła Ewangelii (por. 1 Kor 3,9), karmcie wasze działanie modlitwą i wewnętrznym słuchaniem Mistrza. „Beze Mnie nic nie możecie uczynić” — powiedział Pan (J 15,5); lecz Maryja zapewnia, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37). Naśladujcie Matkę Odkupiciela, która wspiera tych, którzy Ją wzywają. Umiłowana i wciąż czczona przez waszą Założycielkę, Maryja jest obecna w każdej waszej wspólnocie, a szczególnie w dwóch instytucjach, które dziś z radością wspominacie: w Instytucie Uniwersyteckim „Maria SS. Assunta” oraz w Uniwersyteckim Centrum „Regina Mundi”.
Maryi, Matce Chrystusa i Stolicy Mądrości, powierzam także was wszystkich, udzielając wam z serca mojego pełnego miłości błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
