Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO OSÓB KONSEKROWANYCH SENEGALU W KATEDRZE
ŚW. ANTONIEGO, W ZIGUINCHOR
Ziguinchor (Senegal), 2 lutego 1992 r.
1. Wasze powitanie głęboko mnie porusza, ponieważ dobrze ilustruje słowa św. Pawła: „Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch” (1 Kor 12, 4). Chciałbym osobiście pozdrowić każdego z was i wyrazić wam wszystkim moją radość z tego, że mogę w Ziguinchor spotkać robotników Ewangelii zjednoczonych w tym samym Duchu. Z całego serca dziękuję biskupowi Augustinowi Sagna, waszemu Pasterzowi, za serdeczne przedstawienie mi waszego zgromadzenia w tej katedrze poświęconej św. Antoniemu z Padwy. Cieszę się, że mogę tu, w akcie wdzięczności, wspomnieć dzieło założycieli żywego Kościoła, jakimi były pokolenia misjonarzy, którzy przybyli, by głosić Dobrą Nowinę. A ponieważ jesteśmy blisko Niższego Seminarium św. Ludwika, pragnę podzielić waszą wdzięczność wobec kanadyjskiej diecezji Saint-Hyacinthe za posługi, jakie świadczyli wam jej kapłani i jej siostry zakonne.
2. Wśród was „różne są działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich” (1 Kor 12, 6). Bóg jednoczy was w tym samym wezwaniu do naśladowania Chrystusa i do głoszenia Królestwa, które On urzeczywistnił. Sobór Watykański II słusznie podkreślił, że „przede wszystkim Królestwo objawia się w osobie samego Chrystusa, Syna Bożego i Syna Człowieczego, który przyszedł «nie po to, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu» (Mk 10, 45)” (Lumen gentium, 5). Pierwszym celem mojej wizyty pasterskiej pośród was jest umocnienie was w wierze oraz umocnienie was w waszym zaangażowaniu misyjnym, każdego według jego darów. Moją encyklikę Redemptoris missio skierowałem do całego Kościoła. Dziś ponawiam wobec was te same wezwania. Pamiętajcie, że „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana!”. Bądźcie przekonani o „pilności ewangelizacji misyjnej (ponieważ) stanowi ona pierwszą posługę, jaką Kościół może oddać każdemu człowiekowi i całej ludzkości” (nr 2). Podtrzymujcie w sobie ducha misyjnego, który pozwolił założyć tutaj Kościół. Bez lęku, z prostotą wyznawajcie waszą wiarę w Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka, wiarę, którą otrzymaliście jako dar z wysoka, bez waszej zasługi (por. tamże, 11). To czynne głoszenie dokonuje się w ewangelicznym duchu pełnego szacunku dialogu, który podejmujecie z waszymi rodakami należącymi do innych tradycji religijnych; lecz pozostańcie spójni z waszymi przekonaniami, „bez udawania lub zamknięcia, lecz z prawdą i lojalnością, wiedząc, że dialog może ubogacić każdego” (tamże, 56). „Otwórzcie drzwi Chrystusowi! Jego Ewangelia niczego nie odbiera wolności człowieka, należnemu szacunkowi dla kultur ani temu, co dobre w każdej religii” (tamże, 3).
3. Drodzy przyjaciele kapłani, macie szczególną odpowiedzialność w życiu i misji Kościoła. Wyświęceni, by uczestniczyć w kapłaństwie Biskupa, odpowiadajcie na oczekiwania wszystkich, będąc w pełni ludźmi Bożymi. Wasze powołanie zawiera przede wszystkim wezwanie do osobistej świętości, jak zostało wam powiedziane w czasie święceń. Opuściliście wiele, by naśladować Chrystusa i będziecie Jego wiernymi sługami tylko wtedy, gdy pozostaniecie z Nim w zażyłości modlitwy, gdy sami będziecie w pełni żyć sakramentami Eucharystii i pokuty, które umacniają w chwilach próby. Niech liczne obowiązki nie przeszkadzają wam w karmieniu waszego życia duchowego: poświęcajcie czas modlitwie i medytacji; nieustannie wracajcie do Słowa Bożego, źródła wszelkiej misji; w waszych corocznych rekolekcjach pozwólcie Duchowi was pociągnąć, aby odnowić wasze nawrócenie. Nie zaniedbujcie również formacji stałej, aby lepiej poznawać Chrystusa, umacniać lud chrześcijański i zachowywać go w jedności wiary w jedynego Pana. Opierajcie wasze słowo na skale Słowa Bożego, przekazanego poprzez bogatą Tradycję Kościoła. Całkowicie poświęceni Chrystusowi, będziecie zjednoczeni z waszym ludem. W wolności waszej decyzji i waszych obietnic wobec Pana bądźcie stanowczo i ze spokojem wierni czystości w celibacie, wyrzekając się małżeństwa, aby lepiej służyć Królestwu; bądźcie dyspozycyjni i uważni wobec wszystkich chrześcijan; bądźcie wiernymi świadkami wobec niechrześcijan. Twórzcie wokół waszych Biskupów braterskie prezbiterium. Bądźcie otwarci na pełną zaufania współpracę ze wszystkimi, którzy uczestniczą w misji eklezjalnej. Wspólnota potrzebuje was, współpracowników tajemnicy Bożej, aby przekazywać sakramentalne dary łaski. Potrzebuje was również, aby gromadzić w jedności wszystkich robotników Ewangelii, którzy stoją u waszego boku.
4. Cieszę się, że coraz liczniejsi młodzi przygotowują się do kapłaństwa i że mogliście niedawno otworzyć wasze nowe Wyższe Seminarium Duchowne w Brin. Dla was, seminarzystów, to, co właśnie powiedziałem kapłanom, powinno oświecać waszą odpowiedź na wezwanie Pana. Aby naśladować Chrystusa, musicie dokonać wymagającego wyboru, umocnionego życiem duchowym i studiami, rezygnując z innych dróg, które otwierają się przed wami. Tego wyboru Jezusa Chrystusa nie dokonujecie po to, by szukać schronienia czy bezpieczeństwa w stanie kapłańskim. Musicie być sługami na wzór Chrystusa, który przyszedł, by służyć. I jednocząc się z Panem i z Jego Kościołem, szybko odkryjecie, że będąc całkowicie konsekrowanymi, wzrastacie i wchodzicie w radość waszego Mistrza.
5. Bracia i siostry, zakonnicy i zakonnice, wasze powołanie jest cenne dla całego ludu Bożego. Poprzez wasze śluby jesteście wezwani, by wobec świata dawać niezastąpione świadectwo prostego oddania waszego życia Bogu, aby zaświadczyć, że tylko Bóg może w pełni zaspokoić oczekiwania mężczyzny lub kobiety. Miłość Pana odbija się wówczas na wszystkich, których On miłuje. Jest to prawdziwe zarówno w odniesieniu powołań kontemplacyjnych, jak i do zakonników i zakonnic oddających się apostolstwu, każdy zgodnie z charyzmatem własnego instytutu. Jedni i drudzy niech rezerwują każdego dnia pierwsze miejsce dla modlitwy. Abyście byli do tego zdolni, konieczne jest, by wasza formacja duchowa była pogłębiona już od nowicjatu, ale także byście znajdowali czas i środki, aby przez całe swe życie zakonne odnawiać źródła i doświadczenie modlitwy. Praca i różnorodne posługi zostają wówczas rozświetlone.
Macie swoje miejsce w jedynej misji Kościoła, tam, gdzie jesteście. Oczekuje się od was także, byście dobrze harmonizowali wasze działania pomiędzy różnymi instytutami obecnymi w terenie, pod odpowiedzialnością Pasterzy, którzy troszczą się o cały lud ich terytorium. Niekiedy potrzebujecie cierpliwości i dyskrecji, ale te cechy są naturalną częścią waszego powołania. Śluby, które składacie wobec Pana, uzdalniają was do bezinteresownego podejmowania licznych posług duszpasterskich, edukacyjnych lub medycznych, a także wzajemnej pomocy i promocji ludzkiej. Przyjmijcie całą moja zachętę do podejmowania waszej pracy, o której wiem, że często jest ciężka. Niech Pan was wspiera, abyście zachowali równowagę waszego życia zakonnego, jednocześnie odpowiadając na oczekiwania waszych braci i waszych sióstr w Kościele i w całym społeczeństwie.
6. Od początku ewangelizacji, a zwłaszcza dzięki Soborowi, powołanie i misja świeckich w Kościele i w świecie nabrały większego znaczenia. Podczas moich podróży stało się czymś zwyczajnym, że świeccy zajmują ważne miejsce w moich spotkaniach z „żywymi siłami” Kościołów lokalnych. I jest to piękne, ponieważ oni są wspólnotą ochrzczonych, którzy stanowią lud Boży. Bardziej uświadomili sobie swoją misję i odpowiedzialności z niej wynikające. Przekazują swój dynamizm całemu organizmowi kościelnemu poprzez ruchy typowo świeckie, poprzez funkcje animacji, które do nich należą – i to nie tylko z zastępstwa – poprzez podejmowanie wielu zadań koniecznych do podtrzymywania całej duszpasterstwa. Ale przede wszystkim ochrzczeni są pierwszymi świadkami daru wiary, zaczynając od ich życia małżeńskiego i rodzinnego, które odzwierciedla miłość Chrystusa do Jego Kościoła i z kolei przygotowuje dzieci do odkrycia Go. We wszystkich dziedzinach społeczeństwa, drodzy świeccy, trwacie jako ochrzczeni, którym powierzona jest misja szerzenia miłości Zbawiciela. Przez was Kościół „jest siłą dynamiczną na drodze ludzkości ku Królestwu ostatecznemu, jest znakiem i promotorem wartości ewangelicznych pośród ludzi” (Redemptoris missio, 20). Macie ambicję przemieniać świat, ponieważ Ewangelia jest siłą, która dopełnia, oczyszcza i przemienia. Macie pasję pokoju i braterskiego porozumienia, ponieważ Ewangelia jest orędziem pokoju dla wszystkich ludzi, których Bóg pragnie zbawić. W tym duchu podejmujcie obszary waszej odpowiedzialności, działajcie dla dobra wspólnego waszego kraju, walczcie o triumf uczciwości i prawdy, wspierajcie najsłabszych. A gdy zostaniecie zapytani, dlaczego tak bardzo pragniecie szczęścia wszystkich w hojnej sprawiedliwości, będziecie umieli wyjaśnić, że wasz dynamizm jest dynamizmem nadziei, wylanej w wasze serca przez Ducha Chrystusa (por. Rz 5, 5).
7. Wśród świeckich chciałbym skierować szczególne słowo do katechistów. W waszym Kościele pełnią oni zasadniczą rolę. Oczekuje się od nich poniekąd, by w ich osobach skupiały się wszystkie zadania świeckich, o których właśnie wspomniałem. Wiem, że wykonują je z nadzwyczajną ofiarnością, przyjmując razem ze swoimi rodzinami trudne warunki życia, aby każdego dnia być na służbie wspólnoty. Zasługują na wierną pomoc w dobrym wykonywaniu swego dzieła ze strony kapłanów parafii i diecezjalnych odpowiedzialnych za duszpasterstwo. Drodzy katechiści, wyrażam wam całą wdzięczność i uznanie Kościoła, bo bardzo przyczyniliście się do umocnienia go w waszym regionie. Dziękuję Bogu za dzieło, które nadal podejmujecie.
8. Drodzy bracia i siostry, chciałbym was wszystkich zachęcić do postępu w życiu braterskim, które jest znakiem wyróżniającym uczniów Pana. Po umyciu nóg swoim Apostołom, w tym wspaniałym geście służby, Jezus powiedział do nich: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 35). Zjednoczeni tą miłością, wprowadzeni przez chrzest w nowe życie, podejmijcie z nowym zapałem misyjne posłanie. W encyklice o misji przypomniałem: „To nowe życie jest darem Boga, a od człowieka wymaga się, by je przyjął i rozwijał, jeśli chce się zrealizować zgodnie z jego pełnym powołaniem, na wzór Chrystusa” (nr 7). Robotnicy Ewangelii, każdy według swego powołania, kontynuujcie wspólne zakorzenianie Kościoła Pana na waszej umiłowanej ziemi Casamance i w całym waszym kraju. Możecie być pewni, że Bóg troszczy się o małe ziarno, które zasiewacie. Przez Ducha Świętego sprawi, że wzrośnie i stanie się pięknym drzewem, które wyda obfite owoce.
Członkowie Ciała Chrystusa, którzy mnie słuchacie, powierzam was naszej Pani, Matce Kościoła i Matce ludzi i z serca wam błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
