Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, OSÓB KONSEKROWANYCH, SEMINARZYSTÓW
I ŚWIECKICH GAMBII W KATEDRZE WNIEBOWZIĘCIA NMP W BANJUL
Banjul (Gambia), 23 lutego 1992 r.
Drogi Biskupie Cleary, drodzy Bracia w Episkopacie,
Drodzy bracia i siostry w Chrystusie,
1. Dziś Bóg daje mi łaskę ujrzenia na własne oczy waszej gorliwości i waszego oddania oraz złączenia mojego głosu z waszym, aby wielbić Jego święte Imię. Jesteście „przełożonymi i pracownikami apostolatu misyjnego” (Redemptoris missio, 6) tutaj, w diecezji Banjul. Jako następca Apostoła Piotra przybyłem, by umocnić was w służbie głoszenia Chrystusa. Kieruję moje serdeczne pozdrowienie do każdego z was: do biskupa Cleary’ego, do kapłanów, osób konsekrowanych, seminarzystów, katechistów i świeckich liderów, którzy zgromadzili się na nieszpory w tej Katedrze, poświęconej Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.
2. Dzisiejszego wieczoru czynimy własnymi słowa Psalmisty: „Będziemy dziękować Panu z całego serca”, adorujemy Tego, którego dzieła zbawienia są „wielkie” i „pełne majestatu i piękna” (Ps 111,1-3). Tutaj, w tym zgromadzeniu, Pan „pozostawił pamięć swoich cudów” (Ps 111,4). Napełnia nas pamięć o tym, jak „okazał swemu ludowi potęgę swoich dzieł, dając mu dziedzictwo narodów”, jak „zesłał odkupienie swojemu ludowi” (Ps 111,6. 9a).
Kiedy śpiewamy razem ten hymn dziękczynienia, jesteśmy szczególnie świadomi wielu sposobów, dzięki którym Pan przyniósł odkupienie Gambii, w tym zakątku swojej umiłowanej Afryki. Słowo Boże wzrastało i spełniało swoje posłannictwo. Jak głosi Prorok, to słowo nie wraca do Boga bezowocnie (por. Iz 55,11). Wy wszyscy możecie poświadczyć, że zapuściło ono korzenie w Gambii, znalazło mieszkanie w sercach i umysłach, w myślach i działaniach tak wielu ludzi w tym kraju.
3. Ci, którzy przyjmują słowo Boże, rozpoznają, że mają obowiązek przekazywać je innym. Największy z misjonarzy, Apostoł Paweł, wyraził tę „zasadę” życia chrześcijańskiego, kiedy wyjaśnił, że głosząc Koryntianom, przekazywał im to, co sam otrzymał (por. 1 Kor 11,23; 15,3). Skoro przyjęliście Dobrą Nowinę, także wy powinniście przekazywać ten skarb waszych serc innym. Ta pełna oddania troska o słowo zbawienia skłoniła pierwszych misjonarzy do przyniesienia Ewangelii do Gambii, pomimo cierpień i niebezpieczeństw, które się z tym wiązały. Waszym poprzednikom w misji nie brakowałoby argumentów, by wraz ze św. Pawłem wyliczać próby i trudności, głód i pragnienie, niebezpieczeństwa na morzu i w pustynnym bezkresie (por. 2 Kor 11,23-27), które musieli znosić, by przynieść słowo Boże swoim braciom i siostrom w Gambii. Miłość skłaniała ich do podjęcia zadania ewangelizacji. Ich sposobem okazywania wdzięczności za ten cenny dar było dzielenie się nim. Ta sama płomienna miłość powinna być siłą napędową wszystkich waszych wysiłków, by Chrystus stał się znany. Encyklika Redemptoris missio potwierdza to moje przekonanie: „Ten, kto ma ducha misyjnego, odczuwa żarliwość Chrystusa o dusze… jest przynaglany gorliwością czerpiącą natchnienie z samej miłości Chrystusa” (nr 89). Ogarnąwszy nas to miłością, jak Piotra i Jana, nie możemy nie mówić o tym (por. Dz 4,20); i jak Paweł, każdy z nas musi powiedzieć: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9,16). Jak moglibyśmy spocząć, dopóki wszyscy, których Chrystus pragnie nazwać swoimi, nie usłyszą o Jego miłości?
4. Drodzy bracia kapłani: poświęciliście wasze życie służbie Ewangelii w tym kraju. Każdy z was przynosi do tej wieczornej modlitwy uwielbienia i dziękczynienia własne wspomnienia chwil, w których stał się narzędziem, by słowo Boże zostało przyjęte w sercach innych — zwłaszcza poprzez sprawowanie Ofiary Eucharystycznej i Sakramentu Pokuty. Nigdy nie przestawajcie dziękować Bogu za kapłaństwo i nigdy nie zniechęcajcie się wobec trudności. Żniwo jest wprawdzie wielkie, a prezbiterium Banjul małe. Jest tak wiele do zrobienia dla Mistrza, więcej niż moglibyście uczynić sami. Ale kiedy modliliście się do Pana żniwa, aby posłał więcej robotników i gdy powierzyliście się Jego opiece — idźcie naprzód z ufnością. Dzieło należy do Chrystusa. On sprawi wzrost owocu (por. 2 Kor 9,10). Żyjąc nadzieją, obojętni na to, co świat uważa za sukces lub porażkę, pozostaniecie wierni dziedzictwu kapłanów, którzy służyli tutaj przed wami. Oni również byli nieliczni, ich zasoby skromne, a trudności wielkie; dlatego dziś jeszcze bardziej oczywiste jest, że to, czego dokonali, pochodziło od Boga, a nie od nich samych. Kapłanom urodzonym w Gambii przekazuję szczególnie serdeczne pozdrowienie. W waszej posłudze słowa i sakramentów, w nauczaniu i napominaniu, jedna Ewangelia głoszona przez Kościół powszechny nabrała wyraźnego „gambijskiego akcentu”. Gdy Pan przemawia do waszych rodaków przez wasze słowa, łatwiej rozpoznają, że Jego wezwanie nie jest czymś obcym ani dalekim. Słyszą bardziej wyraźnie, że są powołani do życia, które jest wypełnieniem i udoskonaleniem wszystkiego, co szlachetne i godne w kulturze gambijskiej. Drodzy Seminarzyści: ze wszystkiego, co powiedziałem kapłanom, jasno wynika, że życie, do którego dążycie, polega na byciu heroldami Chrystusa, głosicielami Jego Ewangelii i szafarzami Jego sakramentów (por. Presbyterorum ordinis, 4–5). Wasza służba Królestwu Bożemu w tym czasie mierzy się oddaniem i gorliwością, które wkładacie w modlitwę, studium i formację pastoralną, stanowiącą program seminarium. Staniecie się pasterzami na wzór Chrystusa, Dobrego Pasterza, tylko wtedy, gdy podporządkujecie własne plany tym obowiązkom, które Kościół wam powierzy, i tylko wtedy, gdy wszystkie wasze słowa i działania będą prowadzić innych do naszego Ojca Przedwiecznego.
5. Szczególną radością jest dla mnie skierowanie słów głębokiego uznania i zachęty do sióstr i braci zakonnych: do kapłanów i braci Zgromadzenia Ducha Świętego, obecnych w Gambii od 1848 r.; do braci szkolnych, którzy przybyli tutaj bardziej niedawno; do duchowych córek błogosławionej Anny-Marii Javouhey, Sióstr św. Józefa z Cluny, które kontynuują pracę w duchu swojej Założycielki; do Sióstr Prezentacji Maryi, Sióstr św. Józefa z Annecy, Sióstr Marystek oraz Sióstr Szkolnych Najświętszej Maryi Panny. Nie mogę nie wspomnieć z wdzięcznością wielu misjonarzy, którzy teraz i w przeszłości przybywali tu z Irlandii, wśród nich pierwszego biskupa Banjul, Michaela Maloney’a, niedawno zmarłego i wspominanego z miłością. Dziękuję wam wszystkim w imieniu Kościoła za świadectwo waszej konsekracji i za wasz ofiarny apostolat. W łonie Kościoła osoby zakonne dają szczególne świadectwo Chrystusowi poprzez przykład czystości, ubóstwa i posłuszeństwa dla Królestwa. Rady ewangeliczne objawiają serce Ewangelii: Dobrą Nowinę, że Bóg nas miłuje i zaprasza nas, abyśmy na Jego miłość odpowiedzieli całkowitym darem z siebie. Życie zakonne jest więc z samej swojej natury apostolskie. Różnorodne zadania duszpasterskie i apostolskie, które pełnicie — wasze nauczanie, wasze dzieła miłosierdzia i chrześcijańskiej służby — są wyrazem tej miłości. Wszystkie wasze działania muszą wypływać z modlitwy i kontemplacji. Święty Jan przypomina nam, że ci, którzy zostają posłani, aby głosić „słowo życia”, czynią to, dając świadectwo temu, co poznali osobiście i głęboko. Mówi: „Cośmy ujrzeli i usłyszeli, to wam oznajmiamy” (1 J 1,3). Drodzy zakonnicy, wiedzcie, że zajmujecie szczególne miejsce w sercu Papieża. Może niektórzy z was, którzy przybyli do Gambii z daleka, czasem pytają samych siebie, czy warto czynić to, co czynią. Drodzy misjonarze: mogę was jedynie zapewnić, że wasza ofiara jest bardzo miła w oczach Pana. Zostaliście oddzieleni, aby wszyscy mogli być zbawieni i dojść do poznania prawdy (por. 1 Tm 2,4). Miejcie ufność w wasze szczególne powołanie! (por. Ad gentes, 23). Każdego dnia modlę się szczerze, aby Bóg wspierał swoją miłosierną obecnością mężczyzn i kobiety „na misji”, często w trudnych, odległych, wymagających okolicznościach. Syn Boży, który z miłości przyjął swoją misję przyjścia między nas, nie pozostawi was bez „korony życia, którą Pan przyobiecał tym, którzy Go miłują” (Jk 1,12).
6. Papież przybył do was, katechistów Gambii, aby potwierdzić bezcenną wartość wszystkiego, co czynicie, aby szerzyć poznanie wiary. W wielu przypadkach to właśnie wy jesteście pierwszymi zwiastunami Ewangelii dla tych, którzy nie są chrześcijanami. To od was otrzymują pierwsze wyobrażenie o tym, czym jest życie chrześcijańskie. To poprzez wasz przykład Pan przemawia jasno i przekonująco. Mam nadzieję, że głębokie przekonanie o znaczeniu, jakie ma wasza posługa dla Kościoła, skłoni was do coraz gorliwszego studiowania jego nauczania, abyście mogli ofiarować pytającym, katechumenom i ochrzczonym pełnię bogactwa waszej wiary apostolskiej. Nabierzcie nowej odwagi; bądźcie silni wobec wszelkiego zniechęcenia. Dziękuję wam za waszą niezawodną wierność Kościołowi!
7. Niektórzy członkowie Ciała Chrystusa całkowicie poświęcają się głoszeniu słowa (por. Dz 13,2), ale każdy chrześcijanin jest „świadkiem i zarazem żywym narzędziem tej samej misji Kościoła” (Lumen gentium, 33). Oznacza to, że świeccy liderzy tej lokalnej wspólnoty Kościoła mają własną, niezastąpioną rolę do spełnienia w głoszeniu słowa Bożego w Gambii. Dlatego — słowami Soboru Watykańskiego II — zwracam się do was, członków laikatu, abyście byli „świadkami zmartwychwstania i życia Pana Jezusa oraz znakiem Boga żywego przed światem” (Lumen gentium, 38). Zabiegając o to, by porządkować różne dziedziny życia społecznego Gambii zgodnie z Nowym Prawem Chrystusa, stawiacie waszych współobywateli twarzą w twarz z Ewangelią. Objawienie Boże — jak ujawnia się w waszych domach i miejscach pracy, szkołach i gospodarstwach — będzie posiadać swoją właściwą moc przyciągania serc otwartych na prawdę. Wszyscy członkowie Kościoła są wezwani do życia we wspólnocie, ponieważ choć jest nas wielu, stanowimy jedno ciało w Chrystusie (por. 1 Kor 12,12–27). Pozostańcie zjednoczeni w miłości i starajcie się przewyższać jedni drugich jedynie w pokornej służbie.
8. Drodzy przyjaciele w Chrystusie: podczas modlitwy Liturgii Godzin jesteśmy zjednoczeni w adoracji, którą cały Kościół oddaje Trójcy Przenajświętszej. Dziękujemy, ponieważ rodzina Boża w Gambii wzrasta dzięki waszej wierności łasce Bożej. Dzięki waszej gorliwości w szerzeniu słowa Bożego jaśnieje zasadniczy wymiar misyjny Kościoła, który ponawia odpowiedź na polecenie Pana: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15). Wspólnie zaśpiewamy Pieśń Maryi, Magnificat, łącząc nasze głosy z Jej głosem w uwielbieniu Boga za wielkie rzeczy, które uczynił dla zbawienia swojego ludu. Maryja była z Apostołami w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy po raz pierwszy odważnie wyszli, by głosić Pana Jezusa. Przez dwa tysiące lat Ona, Królowa Apostołów, nigdy nie przestała czuwać nad szerzeniem Dobrej Nowiny. Powierzam Jej potężnemu wstawiennictwu Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów poświęcone Afryce. Proszę was, módlcie się ze mną, aby Synod obdarzył wszystkich zaangażowanych w jego dzieło jasnym zrozumieniem misyjnego posłannictwa Kościoła w Afryce oraz siłą, by dać wielkoduszną odpowiedź. Proszę, abyście uczynili tę intencję waszą własną, zwłaszcza gdy odmawiacie Różaniec — modlitwę bardzo skuteczną, mającą tutaj głęboką tradycję, której powinniście strzec i pomnażać (por. Familiaris consortio, 61). Wam wszystkim, a zwłaszcza tym spośród was, którzy — jak Maryja — są pokornymi sługami Słowa Życia, udzielam mojego apostolskiego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
