Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIA Z KAPŁANAMI, OSOBAMI KONSEKROWANYMI, SEMINARZYSTAMI I ŚWIECKIMI BENINU
Cotonou (Benin), 04 lutego 1993 r.
1. „Bóg zechciał oznajmić, jak wielkie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan: jest nią Chrystus pośród was – nadzieja chwały” (Kol 1, 27). Z radością podejmuję słowa Apostoła Pawła, których słuchaliśmy podczas nieszporów w waszej katedrze. Kapłani, zakonnicy i zakonnice, zaangażowani wierni świeccy, reprezentujący wszystkie diecezje Beninu – składajmy dziękczynienie: „Chrystus jest w was”. Dziękuję wam za serdeczne przyjęcie. Dziękuję księdzu biskupowi Monsi-Agboka za słowa powitania. Tak, chcemy dziękować, ponieważ po pierwszych dawnych kontaktach z chrześcijaństwem Kościół został rzeczywiście wszczepiony w waszej ziemi, począwszy od roku 1861, kiedy przybyli ojcowie Borghero i Fernandez, podczas gdy jeden z ich towarzyszy już oddał swoje życie, złączony z „cierpieniami Chrystusa”. Spośród licznych pracowników Ewangelii pragnę oddać hołd pierwszym biskupom: biskupowi Dartois, biskupowi Steinmetzowi i biskupowi Parisot; oni umocnili budowlę i powierzyli ją synom Beninu, którzy wkrótce weszli na drogę kapłaństwa, a następnie Episkopatu; myślę o tym, którego papież Paweł VI powołał później do Rzymu, o kardynale Gantinie, obecnym tu ze mną, oraz o pozostałych biskupach waszych sześciu diecezji, zgromadzonych tutaj.
2. Za pośrednictwem delegatów, którzy wypełniają tę katedrę, pragnę umocnić wszystkie wspólnoty kościelne w Beninie w ich wierności Ewangelii, jak czynił to św. Paweł: „bylebyście tylko trwali w wierze – ugruntowani i stateczni – a nie chwiejący się w nadziei właściwej dla Ewangelii” (Kol 1, 23). Te słowa są skierowane do świeckich, do katechistów, do wiceprzewodniczących rad duszpasterskich, do odpowiedzialnych za dzieła i ruchy. Poprzez swoje świadectwo i swoją służbę odegrali oni znaczącą rolę w rozwoju i żywotności Kościoła na tej ziemi. Ich działalność pozostaje fundamentalna dla Ludu Bożego. Drodzy przyjaciele świeccy, nadal służcie waszym parafiom i diecezjom z wiarą i ofiarnością, które były wielkim darem Pana w trudnych latach. Nie zapominajcie jednak, że to wy pierwsi możecie wnosić ducha Ewangelii w wasze środowiska pracy, we wszystkie struktury społeczeństwa, wobec poważnych zadań, jakie stawia odbudowa waszej ojczyzny. Poprzez kompetencję, uczciwość i bezinteresowność świeccy chrześcijanie mają obowiązek być prawdziwymi twórcami dobra wspólnego razem z całym swoim narodem.
3. Św. Paweł mówi nam, że pragnie głosić Chrystusa „z całą mądrością, aby każdego uczynić doskonałym w Chrystusie” (Kol 1, 28). Nie sposób lepiej wyrazić celu ewangelizacji: „uczynić każdego doskonałym w Chrystusie”. Oznacza to przyjęcie w najgłębszym swoim jestestwie darów Boga i rozwijanie życia duchowego. Takie wezwanie dotyczy zarówno osób zaangażowanych w kapłaństwo lub życie konsekrowane, jak i wiernych świeckich. Nikt nie może nieść odpowiedzialności w Kościele, bez troski o nieustannie czerpanie natchnienia i mocy ze źródeł modlitwy: ze Słowa Bożego, z Liturgii Godzin, z Sakramentów, które stanowią istotne spotkania z Panem w łasce odkupienia, a w sposób szczególny z Eucharystii, przez którą konstytuuje się wspólnota kościelna. Każdy, zgodnie z wymogami swego powołania, niech pozwoli się pociągnąć Panu w bezpośredniej relacji modlitwy; niech da się prowadzić Matce Jezusa, która zachowywała w swoim sercu cuda zbawienia! Niech wszyscy wzajemnie starają się przyjmować Dobrą Nowinę i dzielić się nią jako najcenniejszym dobrem – w rodzinie, we wspólnocie oraz z braćmi i siostrami, którzy jeszcze jej nie znają!
4. Wy zakonnicy i zakonnice, macie szczególne zadanie w ewangelizacji, ponieważ jesteście powołani do tego, aby być świadkami całkowitego daru z siebie. Dziękuję za rozkwit powołań zakonnych w tym kraju, a także za owocną współpracę pomiędzy tymi, mężczyznami i kobietami, którzy od początku misji przybyli z innych części świata, a mieszkańcami Beninu, którzy z kolei odpowiadają na wezwanie Pana w różnych instytutach lokalnych i międzynarodowych. Żyjąc zgodnie z różnymi charyzmatami waszych zakonów i zgromadzeń, wskazujecie drogę tej „doskonałości w Chrystusie”, do której wszyscy mamy dążyć, idąc za Pawłem; wasze powołanie prowadzi do całkowitego daru z siebie dla Królestwa Bożego i czyni was świadkami – wobec braci i sióstr – odważnego oddania całego życia dla naśladowania Chrystusa. Wnosicie swój wkład w różnorodne formy posługi ewangelicznej: posługa uwielbienia i wstawiennictwa zajmuje pierwsze miejsce w życiu monastycznym, szczęśliwie zakorzenionym w Beninie; w codziennych zadaniach duszpasterskich, w wychowaniu, w trosce o chorych i ubogich, w czym osoby konsekrowane życia apostolskiego są niezastąpionymi animatorami i znakomitymi przykładami. Kontynuujcie wasze dzieło z ofiarnością waszej konsekracji Panu i wiedzcie, jak bardzo ceni was następca Piotra, w jedności ze swymi braćmi w Episkopacie. Pragnę jeszcze dodać, że zakonnicy afrykańscy, pamiętając, iż życie konsekrowane w formie monastycznej narodziło się na ich kontynencie, mogą wiele ofiarować swoim braciom i siostrom z innych części świata poprzez świeżość swego zaangażowania, oderwanie od dóbr materialnych, jak również prostotę stylu życia: niech wiedzą, że cały Kościół na nich liczy!
5. A wy, kapłani, zgromadzeni wokół waszych biskupów, naprawdę zapewniacie istnienie Kościoła poprzez liczne formy waszej posługi, które wczoraj upamiętniliśmy podczas święceń kapłańskich. Dzięki Bogu kapłani Beninu są już dziś najliczniejsi w kraju, podczas gdy pierwsi kapłani Dahomeju, którzy otrzymali święcenia, przeszli już w pokoju do Królestwa. Pragnę umocnić was z ojcowską miłością i zaufaniem: wasze zadanie jest trudne, ale pełne wzniosłości; dla Ludu Bożego jesteście szafarzami darów, przewodnikami i nauczycielami wiary. Wymaga to od was jako pierwszych, wciąż odnawianej wierności w miłości Pana i bliźniego: przeżywajcie celibat jako istotny znak waszej gotowości do służby, waszego ogołocenia i waszej wolności wobec dóbr materialnych, a także wobec pokusy prestiżu. Bądźcie lojalnymi współpracownikami biskupów, a sami współpracujcie ze świeckimi w duchu otwartości i z pełnym szacunkiem. Znajdujemy się w katedrze Matki Bożej Miłosierdzia i może to nam przypominać, że wasza posługa powinna być posługą miłosierdzia, umocnienia, pojednania i jedności. Jesteście – całym swoim istnieniem – znakami ożywczej i wyzwalającej obecności Zbawiciela.
6. Wiele z tego, co zostało dotąd powiedziane, odnosi się również do was, seminarzyści. Radością jest widzieć was tak licznych: piękną wspólnotę z Ouidah – seminarium, którego niestety nie mogę odwiedzić – wraz z waszymi przyjaciółmi w okresie propedeutycznym oraz młodszymi, którzy uczą się w niższych seminariach. Seminarzyści, przeżywacie czas formacji, a przede wszystkim rozeznania: w dialogu z waszymi wychowawcami, wspierani przez życie wspólnotowe oraz przez waszą zażyłość z Panem w medytacji i modlitwie, szukajcie prawdy waszego powołania. Bądźcie całkowicie dyspozycyjni wobec przyjęcia wezwania Kościoła: to on, poprzez biskupa, poświadcza autentyczność waszego powołania. Bądźcie kapłanami gotowymi do daru z siebie i – trzeba to powiedzieć – do ofiary: z nieustraszoną hojnością młodości bądźcie wrażliwi na potrzeby waszych braci, począwszy od najbardziej zmarginalizowanych; przygotujcie się, by być blisko nich, jak Pan – ubodzy w oczach świata, a bogaci w dary Boże, które zostaną wam powierzone, abyście je przekazywali. Bądźcie gotowi stawić opór licznym pokusom, znosić waszą część ludzkich cierpień, jak mówi św. Paweł, „dla dobra Ciała Chrystusa, którym jest Kościół” (Kol 1, 24). Wtedy usłyszycie Pana, który powie do was: „Dobrze, sługo dobry i wierny… wejdź do radości twego Pana” (Mt 25, 23).
7. Kilku przedstawicieli innych wspólnot kościelnych pragnęło przybyć do nas tego wieczoru. Dziękuję wam za waszą obecność i serdecznie was pozdrawiam. Gorąco życzę, abyście kontynuowali wasze spotkania i wspólną modlitwę z waszymi braćmi katolikami. Dobrą rzeczą jest wspólnie słuchać Słowa Bożego, aby być bardziej wiarygodnymi świadkami w świecie. Równie pożyteczne jest łączenie sił w realizacji autentycznej miłości ewangelicznej. Niech Pan błogosławi waszym wysiłkom ekumenicznym!
8. Drodzy przyjaciele, kapłani, zakonnicy, zakonnice, wierni świeccy, wasze doświadczenie duchowe i duszpasterskie wniesie wkład w refleksje Synodu Biskupów dla Afryki. Zachęcam was do modlitwy, aby te obrady były owocne i pobudzające dla misji ewangelizacyjnej powierzonej Kościołowi na tym kontynencie. To wasze zgromadzenie jest już znakiem nadziei. Życzę, aby każdy z was mógł coraz lepiej odpowiadać na właściwe sobie powołanie i mógł powiedzieć o swoim trudzie, jak Apostoł Paweł: „Po to właśnie trudzę się i walczę, wsparty Jego mocą, która działa we mnie z potęgą” (Kol 1, 29). W imię Pana błogosławię wam z całego serca.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
