Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW I OSÓB KONSEKROWANYCH DIECEZJI AGRIGENTO
Agrigento, Katedra Św. Gerlanda i Wniebowzięcia NMP, 09 maja 1993 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Jest dla mnie wielką radością wypowiedzieć te słowa: wielbić Jezusa Chrystusa wobec was, być tutaj z wami, być z Kościołem w Agrigento. Pozdrawiam wszystkich obecnych, wszystkich tych, którzy reprezentują Kościół posługujący w Agrigento: kapłanów, zakonników i zakonnice, świeckich zaangażowanych w ich apostolat w parafiach diecezji Agrigento. Z miłością pozdrawiam waszego Pasterza, najdroższego Księdza Biskupa Carmela Ferraro; pozdrawiam kardynała Salvatore Pappalardo, arcybiskupa Palermo, waszego metropolitę. Pozdrawiam wszystkich obecnych biskupów: biskupów sycylijskich i biskupów gości; a następnie wszystkich prezbiterów, cennych i gorliwych współpracowników w biskupiej posłudze waszego biskupa Carmela; pozdrawiam diakonów, którzy sakramentalnie wyrażają wymiar służby właściwy całemu Kościołowi; zakonników i zakonnice, których Pan wybrał na radosnych zwiastunów ewangelicznego radykalizmu, poprzez całkowity dar własnego życia Bogu i braciom. Pozdrawiam małżonków, którzy w swojej głębokiej komunii życia odzwierciedlają oblubieńczą miłość Chrystusa do Jego Kościoła, oddając się wymagającej misji wychowania dzieci według serca Boga. Pozdrawiam wszystkich, którzy pełnią najróżniejsze posługi, zwłaszcza świeckich, którzy ofiarnie oddają się dla dobra wspólnot parafialnych, jak również członków zrzeszeń kościelnych i diecezjalnych instytucji zaangażowanych w ewangelizację i w dawanie świadectwa miłości. Pięknie jest widzieć tutaj zgromadzoną każdą część składową Kościoła w Agrigento. Jest to niezwykły widok komunii, jakby wyłom w niebie w tej katedrze poświęconej Wniebowzięciu Maryi. Zdaje się nam, że przeżywamy na nowo coś z sugestywnego ideału pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej, opisanej w Dziejach Apostolskich: mężczyźni i kobiety, którzy żyli jak „jedno serce i jedna dusza”, trwając wytrwale w nauce Apostołów, we wspólnocie braterskiej, w łamaniu chleba (por. Dz 2, 42). Z tym idealnym wzorem musimy się nieustannie mierzyć, szczególnie u schyłku tego stulecia, gdy przygotowujemy się do zadań i odpowiedzialności trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. Jak bowiem mogłoby oddziaływać nasze ewangelizujące słowo, gdyby nie było najpierw świadectwem komunii? Jezus powiedział to jasno: „Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 35).
2. Kościół w istocie odkrywa na nowo istotę swojej misji jako „diakonię”, zanurzając się nieustannie w miłości. Wszystko w nim zmierza ku służbie. Czyż nie taki był duch, który przenikał Sobór Watykański II? Podkreślał to dobitnie mój czcigodny poprzednik, Paweł VI, gdy stwierdzał: „Całe to bogactwo doktrynalne zmierza w jednym kierunku: służyć człowiekowi. Człowiekowi w każdej jego sytuacji, w każdej jego słabości, w każdej jego potrzebie. Kościół w pewien sposób ogłosił się służebnicą ludzkości” (Insegnamenti di Paolo VI, III, 1965, s. 730). W tej wspaniałej i dramatycznej godzinie dziejów, którą przechodzimy, gdy widać już pąki nowej wiosny Ewangelii, dobrze jest rozważać dary Pana, aby przyjąć je z sercem otwartym i szczodrym. Dziś rano pragnę powtórzyć pośród was słowa apostoła Pawła, który do Koryntian pisał: „Każdemu zaś dany jest szczególny przejaw Ducha dla wspólnego dobra” (1 Kor 12, 7). A do Rzymian mówił: „Mamy zaś różne dary według udzielonej nam łaski” (Rz 12, 6). Trzeba zatem nauczyć się rozpoznawać dary Pana, aby Go wielbić i dziękować Mu, oraz by odpowiedzialnie podjąć nasze miejsce w misji powierzonej nam przez Bożą Opatrzność.
3. Najdrożsi Bracia i Siostry Kościoła w Agrigento! Stoi przed wami zadanie wielkiej wagi. Jesteście Kościołem o dawnych początkach, ubogaconym chwalebnym zastępem Świętych. Dobrze wiecie, że głoszenie Ewangelii jest wyzwaniem dla każdego pokolenia, wyzwaniem tym bardziej wymagającym w tym naszym czasie przemiany kulturowej, gdy wartości tradycyjne bywają łatwo kwestionowane w imię przygnębiającego relatywizmu ideowego i etycznego, który odbiera życiu prawdziwy sens i grozi zduszeniem nadziei. Historia waszej diecezji znała już „reewangelizację”, skutecznie przeprowadzoną dziewięć wieków temu przez biskupa św. Gerlanda, którą słusznie upamiętniacie dziesięcioleciem celebracji. Dziś potrzebne jest przedsięwzięcie podobne do tego, którego on dokonał, dostosowując oczywiście jego formy do wymagań obecnej epoki. Cel jest zawsze ten sam: chodzi raz jeszcze o głoszenie Jezusa, Odkupiciela człowieka, wyznawanie Go jako „Drogi, Prawdy i Życia” (J 14, 6), ukazywanie Go jako „centrum rodzaju ludzkiego, radość wszystkich serc i pełnię ich dążeń” (Gaudium et spes, 45). Wam, najdrożsi Bracia i Siostry, powierzono to głoszenie: stawajcie się coraz bardziej Kościołem posługującym, aby coraz bardziej być Kościołem misyjnym.
4. Jedna dominująca troska powinna charakteryzować wasze zadanie ewangelizacji: wprowadzać zaczyn Ewangelii w samo wnętrze życia i kultury, aby przyjęcie Ewangelii kształtowało uczucia i ukierunkowywało postępowanie. Łatwo bowiem — zwłaszcza w regionach o dawnej tradycji chrześcijańskiej — o to, by wiara zredukowała się do powierzchownej powłoki, niezdolnej głęboko oddziaływać na życie. I tak wyjaśnia się godny ubolewania i rozpowszechniony fenomen mało oświeconej praktyki religijnej, która współistnieje z postawami słabo ewangelicznymi. Wiara i życie nie mogą biec po dwóch równoległych torach. Orędzie chrześcijańskie pragnie czynić „nowych ludzi”. Jest to zatem orędzie, które bierze na siebie całość doktryny, bez ulg i pomijania. W tym celu dla waszego działania ewangelizacyjnego może okazać się pomocne na nowo dojrzałe odkrycie słowa Bożego oraz pogłębiona i systematyczna znajomość nauczania kościelnego, jakie zostało autorytatywnie przypomniane w niedawno ogłoszonym Katechizmie Kościoła Katolickiego. Ale obok troski doktrynalnej katecheci, wychowawcy, chrześcijańscy rodzice są wezwani, aby przekazywać przesłanie żywe i angażujące, prowadzące do poznania Boga poprzez pewnego rodzaju doświadczenie Go w kontekście wspólnoty. Tu właśnie leży zadanie odnowionej katechezy, której dzisiaj pilnie potrzeba.
5. Wiem, że już podejmujecie w tym kierunku aktywne wysiłki. Dowodem są prace nad odnową dokonane w przygotowaniu do tej mojej wizyty. Więc Papież na coś się przydaje w Kościele. Niektórzy mówią, że przydaje się do naprawiania dróg… Ale ja mówię, że to zdanie jest bardzo dobre, bo ma także sens metaforyczny. Wiemy dobrze, kto „naprawił” drogi, kto wołał, by „naprawiać” drogi. Kościele w Agrigento, idź dalej z ufnością drogą, którą podjąłeś. Pozwól się prowadzić Duchowi Bożemu. Niech nie zatrzymują cię przeszkody, które nieuchronnie napotkasz po drodze. „Ufajcie, Ja zwyciężyłem świat” (J 16, 33): powtarza ci to Pan życia nieśmiertelnego. Powtarzam to i ja wam, kapłani, zakonnicy i zakonnice, abyście na nowo odkrywając waszą całkowitą przynależność do Chrystusa, stawali się Jego nieustraszonymi, wytrwałymi i ofiarnymi apostołami. Mówię to do was, świeccy, abyście przeżywając do końca wasze królewskie kapłaństwo w aktywnym uczestnictwie w posługiwaniu Kościoła, byli „zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia nadziei, która w was jest” (1 P 3, 15). Czyńcie przede wszystkim tak, aby wasze rodziny stawały się „małymi Kościołami”, szkołami świętości i człowieczeństwa, ewangelicznym zaczynem społeczeństwa. Niech towarzyszy wam Najświętsza Dziewica. Powierzam Jej was wszystkich, gdy przystępuję do ukoronowania Jej wizerunku, który zostanie umieszczony w sanktuarium w Montevago, w Belice. Niech Królowa Nieba będzie przez wszystkich uznawana za latarnię w burzach życia, za kochającą Matkę, która przyjmuje i strzeże swoich dzieci.
Każdemu z was i wszystkim drogim wam w Panu udzielam mojego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
