Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW MIĘDZYNARODOWEGO KONGRESU DUSZPASTERSTWA POWOŁAŃ ZORGANIZOWANEGO PRZEZ BRACI MNIEJSZYCH KAPUCYNÓW
Rzym, 23 września 1993 r.
Najdrożsi bracia!
1. Z wielką radością witam was z okazji Kongresu poświęconego tematowi „Duszpasterstwo powołań i postulat”, który zamyka cykl czterech Międzynarodowych Kongresów dotyczących różnych etapów formacji do życia zakonnego według charyzmatu franciszkańskiego i kapucyńskiego.
Serdecznie pozdrawiam waszego Ministra Generalnego, ojca Flavio Roberto Carraro i dziękuję mu za uprzejme słowa, które przed chwilą skierował do mnie w imieniu wszystkich. Pozdrawiam każdego z was, najdrożsi bracia, którzy swoją obecnością dajecie świadectwo nieprzemijającej duchowej żywotności powołania franciszkańskiego.
Praca, którą podejmujecie w tych dniach, jest znakiem stałej troski waszego Zakonu Kapucynów o wrażliwą i fundamentalną misję troski o powołania oraz o formację Braci.
Tworzycie znaczącą grupę braci, w większości młodych, zaangażowanych w duszpasterstwo powołań; pochodzicie z pięćdziesięciu krajów różnych kontynentów, reprezentując wszystkie Konferencje Zakonu. Zebraliście się w Rzymie, aby zastanawiać się i wypracować wskazania dotyczące postulatu. Pragnę wyrazić wam moje serdeczne uznanie za wolę pogłębienia tego pierwszego, fundamentalnego etapu formacyjnego, w celu położenia solidnych podstaw dla świadomego i spokojnego wejścia kandydatów do nowicjatu oraz dla późniejszej wierności powołaniu.
2. Dobrze wiecie, jak wielkie znaczenie ma dziś duszpasterska troska o powołania do posług święceń oraz do różnych form życia konsekrowanego. Jak już wcześniej mogłem zauważyć, jest to bowiem „problem fundamentalny Kościoła” (Homilia, 10 maja 1981 r.,Insegnamenti, IV/1, 1149).
Jeśli chodzi o postulat, pragnę w tej okazji przypomnieć wskazanie zawarte w Kodeksie Prawa Kanonicznego: do przyjęcia do instytutu życia konsekrowanego wymagane jest „odpowiednie przygotowanie” (kan. 597 § 2). W tym kontekście należy przypomnieć, że Instrukcje Renovationis causam, II, 4, oraz Potissimum institutioni, nr 42, stwierdzają, iż większość trudności, jakie obecnie napotyka się w formacji nowicjuszy, wynika z ich niewystarczającej dojrzałości w chwili przyjęcia do nowicjatu.
Obecny Kongres daje sposobność do podkreślenia niektórych podstawowych kryteriów, które wypływają z waszego szczególnego charyzmatu i powinny prowadzić do właściwych wskazań operacyjnych dla waszej pracy w służbie całemu Zakonowi.
Zachęcam was, najdrożsi bracia, abyście strzegli centralnej wartości ewangelicznego życia braterskiego i zwracali uwagę raczej na jakość niż na liczbę kandydatów. Bądźcie sami żywą propozycją powołaniową! Pozostawajcie w stanie ciągłej formacji i odnowy, aby całe wasze życie oraz wasze instytucje dawały świadectwo wielkości waszej misji w Kościele.
Nie lękajcie się angażować najlepszych sił w dzieło formacji, a zwłaszcza w konieczne przygotowanie formatorów; w tym celu popierajcie braterską współpracę między odpowiedzialnymi z różnych prowincji. Konieczne jest odnawianie programów, planów i kierunków formacji, aby czynić je coraz bardziej wiernymi waszej duchowości. Tylko w ten sposób wasza służba Kościołowi i ludziom naszych czasów przyczyni się do dzieła nowej ewangelizacji. Pan nie omieszka obdarzyć waszej Braterskiej Wspólnoty nowymi powołaniami.
3. Najdrożsi bracia, wciąż noszę w sercu niedawne doświadczenie z La Verny, naprawdę sugestywne i poruszające. To żywe wspomnienie rodzi spontaniczne wezwanie, aby kochać i przeżywać do końca intuicje i wymagania waszego franciszkańskiego charyzmatu. Nowe pokolenia pójdą za wami, a wasze wysiłki formacyjne będą skuteczne w takiej mierze, w jakiej wasz przykład zajaśnieje na wzór Franciszka. „Mijają wieki, a Święty z Asyżu przemawia do nas tak, jakby żył dzisiaj… Święty Franciszek w sposób oczywisty ukazuje obraz człowieka autentycznego, człowieka spełnionego i nadal posiada niezwykłą siłę oddziaływania”, a za jego „słabym głosem, lecz umocnionym mocą Ewangelii, tęskni świat” (Anioł Pański, 17 września 1993 r.).
Powierzając Maryi, Dziewicy wiernej, Matce, Nauczycielce i Wzorowi wszelkiego życia konsekrowanego, drogę waszej wierności powołaniu franciszkańskiemu, udzielam każdemu z was błogosławieństwa apostolskiego, chętnie rozszerzając je na młodych będących na drodze powołania oraz na wasze wspólnoty rozsiane na pięciu kontynentach.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
