Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPŁANÓW, ZAKONNIKÓW I ZAKONNIC ORAZ DO CZŁONKÓW INSTYTUTÓW ŚWIECKICH
Asti, Kolegiata św. Sekundusa, 25 września 1993 r.
1. Podczas mojej wizyty w Diecezji Asti, która chlubi się wśród swych synów moim pierwszym współpracownikiem, kardynałem Angelo Sodano, z radością spotykam się także z wami, Kapłanami, Zakonnicami i Zakonnikami, którzy stanowicie wybraną część tej umiłowanej wspólnoty Kościoła lokalnego. Wszystkich was serdecznie pozdrawiam. Pozdrawiam księdza biskupa Sibillę. W sposób szczególny pozdrawiam drogiego księdza biskupa Severina Poletto, waszego gorliwego Pasterza i dziękuję mu za uprzejme przemówienie skierowane do mnie w imieniu wszystkich obecnych. Pozdrawiam ponadto księdza biskupa Cheli, Przewodniczącego Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych, księdza biskupa Furno, Nuncjusza Apostolskiego we Włoszech oraz wszystkich Biskupów tej piemonckiej ziemi, służących Stolicy Apostolskiej.
Ten mój pobyt pośród was naznaczony jest żywą pamięcią księdza biskupa Giuseppe Marello, kapłana diecezji Asti, a następnie biskupa Acqui, który skutecznie promował powołania do życia zakonnego przez założenie Zgromadzenia Oblatów Świętego Józefa.
Jego postać także dzisiaj pozostaje głębokim wezwaniem do świętości — wezwaniem szczególnie znaczącym dla was, którzy, podobnie jak on, jesteście zaproszeni, by uczynić z waszego życia radykalny dar dla Pana i dla braci. Wszyscy jesteście powołani do świętości!
2. Zadanie „nowej ewangelizacji”, polegające na przekładaniu na język i doświadczenie ludzi naszych czasów odwiecznego słowa zbawienia, nigdy nie może sprawić, by zapomniano, że świętość jest powszechnym powołaniem wierzących.
Jeśli jest to prawdą w odniesieniu do każdego ochrzczonego, to tym bardziej dotyczy to prezbiterów, diakonów, zakonników, zakonnic oraz członków instytutów świeckich, czynnie zaangażowanych w drogę odnowy diecezji.
W każdej epoce odpowiedź na nowe problemy i nowe wyzwania zawsze przekształcała się w ponowne wezwanie do świętości. W gwałtownych przemianach społecznych ostatnich dwóch stuleci święci Piemontu — z których wielu związanych było z tym terytorium i z diecezją Asti — udzielali odważnych odpowiedzi, podejmując inicjatywy apostolskie otwarte na rodzące się potrzeby społeczeństwa.
Niezbędnym warunkiem wypełnienia tej prorockiej misji była uległość wobec Ducha, który od wewnątrz podtrzymuje Kościół i otwiera go na nowe obszary ewangelizacji. Dotyczy to również was dzisiaj.
Wiem w związku z tym, że dzięki animacji i pod przewodnictwem waszego gorliwego biskupa na terenie diecezji powstają „jednostki duszpasterskie”, mające na celu koordynację kierunków duszpasterstwa sąsiednich parafii i wspólnot. Życie kościelne stanie się w ten sposób bardziej zharmonizowane, angażując także wiernych świeckich we współodpowiedzialne uczestnictwo. Innym zasadniczym zobowiązaniem diecezji, w przygotowaniu do trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa, jest Misja diecezjalna, która w pierwszych dwóch latach miała formę Misji–młodzieży, a obecnie weszła w kolejną fazę Misji–diecezjalnej–małżeństw.
3. Najdrożsi bracia i siostry! Bądźcie otwarci i dyspozycyjni wobec tych dróg wzbudzanych przez Ducha Świętego!
Może się zdarzyć, że wy, drodzy Kapłani, czasami odczuwacie napięcie między słabnięciem sił a wzrostem zobowiązań duszpasterskich, doświadczając zarazem pewnej trudności w komunikacji z nowymi pokoleniami. Wam, Zakonnicom i Zakonnikom, może się przydarzyć, że nie tylko cierpicie z powodu nagromadzenia obowiązków charytatywnych lub duszpasterskich, lecz nawet stajecie wobec konieczności ograniczenia działań dotąd prowadzonych z wielkim poświęceniem i z dobrymi owocami. Nigdy nie ulegajcie zniechęceniu. Pan was nie opuszcza: On jest wierny, a Jego wierność jest gwarancją duchowego owocu. Miejcie w Nim ufność!
Zadanie ewangelizacji domaga się tej nieustannej wierności Duchowi. Wymaga także wkładu nowych sił — młodych ludzi całkowicie oddanych miłości Chrystusa, aby byli apostołami i ewangelizatorami. Dzisiaj tych sił brakuje.
4. Dotykamy tu problemu powołań, który stanowi obecnie jedną z najpilniejszych potrzeb Kościoła. W tej kwestii trzeba ponownie podkreślić, że dzieło powołaniowe wyraża się przede wszystkim w nieustannej i gorliwej modlitwie, połączonej z radosnym świadectwem własnej służby Kościołowi i braciom. Z takiej radosnej wierności Duch potrafi wyprowadzić nowe możliwości przepowiadania i ewangelizacji.
Miejcie zaufanie do młodych! Umiejcie ich święcie kochać i wychowywać do wielkich ideałów życia chrześcijańskiego. W głębi serca zachowują oni wielką dyspozycyjność wobec dobra i wartości duchowych. Doświadczyliśmy tego niedawno razem w Denver, w Stanach Zjednoczonych, w miesiącu sierpniu.
W dziele promocji powołań wielkie znaczenie ma dalekowzroczne duszpasterstwo młodzieży, które nie zatrzymuje się na okazjonalnych i emocjonalnych doświadczeniach modlitwy i służby, lecz prowadzi młodych do odkrywania i realizowania trwałych dróg formacyjnych modlitwy i miłości, katechezy i świadectwa. Trzeba towarzyszyć im w dojrzewaniu ludzkim i religijnym, aby mogli wypowiedzieć swoje „tak” — ofiarne i całkowite — Panu, który wzywa ich do swojej służby. Ku temu powinny zmierzać obecne w diecezji grupy powołaniowe, jak również zaangażowanie Diecezjalnego Centrum Powołań. Widzę, że Kościół jest pełen i za to musimy dziękować Panu. Wasz biskup wspomniał także o latach, o młodości, która jest już za nami. Ja również zostawiłem moją młodość za sobą, ale staram się nie poddawać i muszę powiedzieć, że młodzi pomagają mi się nie poddawać.
5. Najdrożsi bracia i siostry, jest to zadanie, które dotyczy was wszystkich i wzywa was do modlitwy oraz świadectwa. Wasze życie, bez zastrzeżeń oddane Panu i braciom, zajaśnieje przed młodymi jako znak i pomoże im zrozumieć pociągające piękno wezwania Chrystusa.
Powierzam Tej, która przez swoje „Fiat” stała się Matką i Wzorem Kościoła, waszą codzienną posługę apostolską, pragnienia i postanowienia, które was ożywiają oraz nadzieje, jakie nosicie w sercu. Niech towarzyszą wam moje serdeczne życzenia, umocnione zapewnieniem o stałej pamięci przed Panem. Z serca udzielam każdemu z was tutaj obecnych oraz wszystkim Kapłanom, Zakonnicom i Zakonnikom diecezji — zwłaszcza chorym i cierpiącym — szczególnego błogosławieństwa apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
