Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR ŚWIĘTEJ ELŻBIETY (ELŻBIETANEK)
Rzym, 14 listopada 1998 r.
Najdroższe Siostry!
1. Do wszystkich was kieruję moje powitanie oraz serdeczne podziękowanie za tę wizytę, przez którą w czasie waszej dwudziestej pierwszej Kapituły Generalnej zechciałyście dać świadectwo wielkodusznej i głębokiej wierności Osobie oraz Magisterium Następcy Piotra. Pragnę skierować szczególne pozdrowienie do Matki Margarity Wiśniewskiej, której składam także gratulacje z okazji ponownego wyboru na Przełożoną Generalną: niech z pomocą Boga nadal prowadzi Siostry z kompetencją i mądrością ku coraz intensywniejszej wierności pierwotnemu charyzmatowi oraz ku nowym celom ofiarnej służby wobec najuboższych.
Moja myśl obejmuje — oprócz sióstr kapitulnych — całą Rodzinę zakonną Sióstr Świętej Elżbiety, które w licznych krajach świata, z godnym podziwu oddaniem, są szczególnym znakiem czułości Boga wobec potrzebujących i chorych braci, dając konkretne świadectwo tajemnicy Kościoła: dziewicy, oblubienicy i matki. Pragnę również zachęcić członków Wspólnoty Apostolskiej Świętej Elżbiety, którzy, przeżywając intensywnie swoje poświęcenie chrzcielne, współdzielą charyzmat i misję Zgromadzenia, uobecniając swoim życiem i pracą miłosierną miłość Boga.
Wasze Zgromadzenie narodziło się z wiary i serca czterech kobiet z polskiego miasta Nysy, należącego wówczas do Niemiec, które w roku 1842 wobec potrzeb najbardziej ubogich poczuły się wezwane do oddania się niepodzielnym sercem Chrystusowi, aby całą swoją energię poświęcić służbie Jego Królestwu miłości.
W tym swoim zamyśle, odwołując się do ikony dobrego Samarytanina i oddając się pod szczególną opiekę Najświętszego Serca Jezusa, obrały za wzór kobietę pełną miłości do Boga i do potrzebujących swego czasu — świętą Elżbietę Węgierską — którą uczyniły szczególną patronką rodzącego się Instytutu.
2. Najdroższe Siostry! Nauczanie i przykłady świętych zachęcają wierzących do wejścia na drogę ewangelicznej doskonałości, aby z entuzjazmem głosić Królestwo Boże i świadczyć o Ewangelii życiem całkowicie oddanym Panu. Z tego powodu w Adhortacji apostolskiejVita consecrata przypominałem, że „Instytuty są powołane, aby odważnie podejmować twórczą inicjatywę oraz naśladować świętość swoich założycieli i założycielek, a w ten sposób odpowiadać na znaki czasu pojawiające się w dzisiejszym świecie. To powołanie jest przede wszystkim zachętą do wytrwania na drodze do świętości mimo trudności materialnych i duchowych, jakie niesie codzienne życie. Jest ono także wezwaniem, by pogłębiać swoje kwalifikacje i rozwijać dynamiczną wierność swej misji, przystosowując jej formy — gdy jest to konieczne — do nowych sytuacji i rozmaitych potrzeb, w postawie całkowitej uległości wobec Bożych natchnień i zgodnie z rozeznaniem Kościoła. W każdym przypadku należy jednak zachować głębokie przekonanie, że gwarancją autentyczności wszelkiej odnowy, która chce pozostać wierna pierwotnej inspiracji, jest dążenie do coraz pełniejszego upodobnienia się do Chrystusa” (n. 37).
Również wy, podtrzymywane żywą pamięcią waszych Założycielek, w tych dniach obrad kapitulnych wsłuchiwałyście się w głos Ducha Świętego, aby z mądrością odczytywać znaki czasu i z twórczą wiernością odpowiadać na wyzwania, jakie stają przed wami u schyłku tego wieku i tysiąclecia.
Świadome, że życie zakonne „należy bezsprzecznie do życia i świętości Kościoła” (tamże, 29) oraz „zapowiada i w pewien sposób uprzedza przyszły czas” (tamże, 32), podjęłyście proces odważnej odnowy, aby w sposób bardziej intensywny przeżywać macierzyństwo „według Ducha” (por. Rz 8,4) w trosce o ubogich, chorych i zepchniętych na margines, w chrześcijańskim wychowaniu dzieci i młodzieży oraz w formacji religijnej dorosłych (por. List apostolski Mulieris dignitatem, 21).
3. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). W tych słowach Pana rozpoznałyście cel i program waszego życia konsekrowanego oraz motywację dla odnowy życia wspólnotowego i zaangażowania apostolskiego.
Istotnie, możliwość odnowionej wierności charyzmatowi początków opiera się przede wszystkim na uważnym i pokornym słuchaniu Pana oraz na zdolności dostrzegania w braciach oblicza Jezusa, a tym samym służenia Królestwu Bożemu.
Słusznie położyłyście w trakcie prac kapitulnych nacisk na żywsze rozumienie Słowa objawionego, aby oświecało i prowadziło życie wspólnotowe, czyniąc je bogatym w kontemplację, ofiarną hojność, radosne dzielenie się i wzajemną miłość.
Codzienna konfrontacja z szybkimi i głębokimi przemianami zachodzącymi we współczesnym społeczeństwie oraz z kulturą, która — choć zsekularyzowana — pozostaje wrażliwa na autentyczne świadectwo wierzących, pobudza was do szczególnego rozwijania wymiaru misyjnego, już wpisanego w wasz charyzmat, oraz do stawiania sobie pytania, jak podejmować te społeczne i religijne wyzwania.
Pragnienie większej wierności charyzmatowi Założycielek i gorliwego zaangażowania misyjnego musi prowadzić was do wysiłku coraz hojniejszej odpowiedzi na łaskę powołania. Zakłada to staranną formację, obejmującą wszystkie etapy życia zakonnego, aby przygotowywać osoby dojrzałe i spójne, zdolne nieść orędzie Chrystusa we współczesne środowiska ubóstwa fizycznego i duchowego, leczyć rany i szerzyć nadzieję. Dla chorych, osób starszych, dzieci oraz dla wszystkich dotkniętych niezliczonymi formami marginalizacji — obecnymi także w krajach najbardziej rozwiniętych — wasze wspólnoty niech będą miejscami gościnności i domami miłosierdzia.
4. Najdroższe Siostry! Powierzam każdą z was oraz całą waszą Rodzinę zakonną macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny i życzę, aby Kapituła potrafiła — u progu nowego tysiąclecia — na nowo rozpalić zapał i wiarę waszych Założycielek oraz charytatywnego zaangażowania waszej niebieskiej Patronki.
Z takimi pragnieniami wzywam nad waszym życiem, nad waszą codzienną posługą i nad waszymi projektami dobra, a także nad świeckimi, którzy współdzielą wasz charyzmat i waszą misję oraz nad wszystkimi, których spotkacie na waszej drodze, niebieskiej nagrody, wszystkim z serca udzielając Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
