Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW MIĘDZYNARODOWEGO ZGROMADZENIA RODZINY TRYNITARSKIEJ Z OKAZJI OSIEMSETLECIA ZAŁOŻENIA ZAKONU PRZENAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY
Castel Gandolfo, Dziedziniec Pałacu Papieskiego, 26 sierpnia 1999 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Cieszę się, że mogę spotkać się z wami w tak doniosłej okoliczności: w tym roku obchodzicie VIII stulecie założenia Zakonu Przenajświętszej Trójcy oraz IV stulecie jego reformy. Słusznie więc Rodzina Trynitarska, zakorzeniona w zamyśle Założyciela, św. Jana de Matha i żyjąca tym samym charyzmatem, uznała za stosowne zgromadzić się na „Zgromadzeniu Generalnym”, aby wspólnie zastanowić się nad problemami wspólnymi i możliwymi rozwiązaniami u progu nowego tysiąclecia.
Pozdrawiam Ministra Generalnego Zakonu, ojca José Hernándeza Sáncheza i dziękuję mu za życzliwe słowa skierowane do mnie. Wraz z nim pozdrawiam odpowiedzialnych i odpowiedzialne poszczególnych Instytutów należących do Rodziny Trynitarskiej, a także zakonników, zakonnice i świeckich, którzy przybyli na to Zgromadzenie z różnych stron świata. Jest ono chwilą szczególnie sprzyjającą, aby pogłębić drogę wierności darowi Ducha otrzymanemu przez Założyciela oraz bardziej żywotnie włączyć się w odnowę zapoczątkowaną przez Sobór Watykański II, tak by móc odpowiedzieć na wymagania i pytania współczesnego świata.
2. Na przestrzeni ośmiu wieków, poprzez bogate dzieje historyczne, Rodzina Trynitarska, ożywiana i umacniana pierwotnym charyzmatem, skupionym na uwielbieniu Trójcy Świętej i oddaniu się dziełu odkupienia człowieka, rozwijała się i rozprzestrzeniała w Kościele i w świecie dzięki powstawaniu różnych Instytutów oraz rozmaitych stowarzyszeń świeckich. Poszczególne wspólnoty rozpoznają się w imieniu Trójcy, której są w sposób szczególny poświęcone, oraz w osobie św. Jana de Matha, czczonego jako wspólny Ojciec. Wszyscy uczestniczą w tym samym charyzmacie uwielbienia Trójcy i zaangażowania na rzecz odkupienia człowieka, poświęcając się dziełom miłości i wyzwolenia na rzecz ubogich i „niewolników” naszych czasów.
Dziś Rodzina Trynitarska obejmuje, obok zakonników, także zakonnice prowadzące życie zarówno kontemplacyjne, jak i czynne. Te ostatnie skupiają się w różnych zgromadzeniach: są to Siostry Trynitarki z Valence, z Rzymu, z Walencji, z Madrytu, z Majorki i z Sewilli. Dołączają do nich również Instytut Świecki Oblatek Trynitarskich oraz Trynitarski Zakon Świecki, a także bractwa i liczne stowarzyszenia świeckich trynitarzy, które dają w świecie świadectwo świeckiego wymiaru ducha trynitarnego.
Do wszystkich kieruję ponowne wezwanie, abyście z hojną wiernością przeżywali pierwotny charyzmat, zachowujący niezwykłą aktualność w dzisiejszym świecie. Człowiek współczesny potrzebuje, aby głoszono mu zbawienie w imię Trójcy Przenajświętszej i aby był chroniony przed więzami nie mniej groźnymi — ponieważ mniej widocznymi — niż te z minionych epok. Rodzina Trynitarska uczyni więc dobrze, wsłuchując się w wołania ofiar współczesnych form niewolnictwa, aby odnaleźć konkretne drogi odpowiedzi na ich dramatyczne oczekiwania.
W waszej refleksji i zaangażowaniu wspierają was liczni bracia i siostry, którzy was poprzedzili i pozostawili świetlane przykłady cnót i świętości w realizacji tego samego charyzmatu: zakonnicy, zakonnice i świeccy, których imiona — często zapisane krwią — widnieją w katalogu świętych i żyją w świadectwie tradycji trynitarskiej.
3. W świetle tego heroicznego świadectwa pragniecie przygotować konkretne projekty, które pozwolą wam wejść w nowe tysiąclecie. W szczególności zamierzacie powołać międzynarodowy organ Rodziny Trynitarskiej, dzięki któremu będzie można skuteczniej działać w obronie osób prześladowanych lub dyskryminowanych z powodu wiary religijnej, wierności wartościom Ewangelii lub własnemu sumieniu. Nowej strukturze nadaliście nazwę „Międzynarodowa Solidarność Trynitarska”, pragnąc zaangażować całą Rodzinę w służbę wobec tak wielu cierpiących i nieszczęśliwych, którzy w swojej nędzy wzdychają ku „epifanii” Chrystusa Odkupiciela.
Innym bardzo znaczącym projektem jest nowa fundacja w Sudanie, zaplanowana jako wyraz właściwej Zakonowi misji wykupieńczej i miłosiernej. Inicjatywa ta zakłada — obok apostolatu misyjnego i dzieła wyzwolenia — dialog międzyreligijny między chrześcijaństwem a islamem, zgodnie ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II oraz późniejszymi dokumentami Magisterium, które go podjęły i rozwinęły.
4. Wielki Jubileusz Wcielenia stanowi dla całej Rodziny Trynitarskiej dodatkowy bodziec do pogłębienia medytacji nad Misterium Trójcy, w którym rozpoznaje ona serce swojej duchowości. Czerpiąc z tego niewyczerpanego Źródła, nie zabraknie jej zaangażowania w rozwijanie wszystkich potencjałów konsekracji trynitarnej, ubogacając ją nową pełnią. Z tej głęboko przeżywanej trynitarnej relacji wypłynie odnowione zaangażowanie na rzecz wyzwolenia od wszelkich form ucisku.
Nadzwyczajna Kapituła Generalna, zakończona w tych dniach, postawiła w centrum waszej refleksji temat Domus Trinitatis et Captivorum. W pierwotnym duchu projektu św. Jana de Matha — zasługującym na dowartościowanie także w naszych czasach — w tej Domus winien panować dynamizm miłości, mającej swoje źródło w misterium Trójcy i rozciągającej się ku uprzywilejowanym przez Boga: niewolnikom i ubogim. Duch Ojca i Syna, który jest miłością, przynagla was, abyście stawali się darem miłości dla innych. Jedność i miłość będą najlepszym świadectwem waszego trynitarnego powołania w Kościele.
Niech Najświętsza Maryja Panna, którą od wieków codziennie wzywacie piękną modlitwą: „Ave, Filia Dei Patris, Ave, Mater Dei Filii, Ave, Sponsa Spiritus Sancti, Sacrarium Sanctissimae Trinitatis”, coraz głębiej wprowadza was w głęboką kontemplację Misterium i pomaga przeżywać dni Wielkiego Jubileuszu jako czas odnowionej nadziei i pogodnej radości ducha.
Z tymi życzeniami z serca udzielam wam oraz wszystkim członkom Rodziny Trynitarskiej szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
