Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS AUDIENCJI DLA UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU MINIMITÓW
Rzym, 03 lipca 2000 r.
Najdrożsi Bracia Zakonu Minimitów!
1. Przyjmuję was z serdecznym powitaniem, wdzięczny za wizytę, jaką zechcieliście mi złożyć na początku waszej Kapituły Generalnej. Z żywą serdecznością pozdrawiam ojca Giuseppe Fioriniego Morosiniego, waszego Przełożonego Generalnego, Ojców Kapitulnych oraz delegacje Mniszek i Tercjarzy, które wezmą udział w pierwszej części tego ważnego zgromadzenia, a także zakonników, zakonnice i świeckich, tworzących trzy Zakony Rodziny zakonnej założonej przez św. Franciszka z Paoli.
Wraz z wami dziękuję Panu za dobro dokonane w ciągu długiej i zasłużonej historii posłudze Ewangelii. Myśl biegnie zwłaszcza ku trudnym czasom dla życia Kościoła, w których św. Franciszek z Paoli podjął dzieło reformy, pociągając ku odnowionej drodze doskonałości tych, którzy byli „poruszeni pragnieniem większej pokuty i miłością do życia wielkopostnego” (IV Reguła, rozdz. 2).
2. Ożywiony zamysłami apostolskimi, założył on Zakon Minimów, klerycki instytut zakonny o ślubach uroczystych, postawiony jako „dobre drzewo na polu Kościoła walczącego” (Aleksander VI), aby wydawał owoce godne pokuty, idąc śladami Chrystusa, który „ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi” (Flp 2,7). Idąc za przykładem Założyciela, wasza Rodzina zakonna „stawia sobie za cel dawanie szczególnego i codziennego świadectwa pokuty ewangelicznej poprzez życie wielkopostne, rozumiane jako całkowite nawrócenie do Boga, wewnętrzne uczestnictwo w ekspiacji Chrystusa oraz przypomnienie ewangelicznych wartości oderwania od świata, prymatu ducha nad materią i naglącej potrzeby pokuty, która pociąga za sobą praktykowanie miłości, umiłowanie modlitwy i ascezę cielesną” (Konstytucje, art. 3).
Najdrożsi niech waszym stałym natchnieniem będzie wasz Założyciel — pokorny pokutnik zanurzony w Bogu, który potrafił przekazywać braciom autentyczne doświadczenie Boże. W nim Pan zechciał uczynić „wielkie rzeczy”, powierzając mu nadzwyczajne zadania, które zaprowadziły go przez znaczną część Włoch i Francji, rozjaśniając je blaskiem jego świętości.
Przez blisko pięć stuleci, jakie dzielą nas od jego śmierci 2 kwietnia 1507 r., jego synowie — wierni charyzmatowi Założyciela — nieustannie głosili „Ewangelię pokuty”. Starali się żyć jego duchem pokory, ubóstwa i głębokiej modlitwy, naśladując jego czułą pobożność wobec Eucharystii, Ukrzyżowanego i Matki Bożej. W szczególności trwali w zachowywaniu „czwartego ślubu nieustannej wielkopostności”. W ten sposób przedłużali na całym świecie świetlisty ślad św. Franciszka z Paoli, dając wszędzie świadectwo niezastąpionej roli pokuty na drodze nawrócenia i ubogacając życie Kościoła wspaniałymi dziełami miłości i świętości.
3. „Nie macie jedynie wspaniałej historii do wspominania i opowiadania, lecz wielką historię do zbudowania! Spoglądajcie w przyszłość, ku której Duch was prowadzi, aby wraz z wami dokonać jeszcze wielkich rzeczy”. W tej szczególnej okoliczności pragnę powtórzyć wam te słowa z adhortacji apostolskiejVita consecrata(n. 110), które dobrze oddają cele waszej Kapituły Generalnej. Poprzez pogłębienie tematu „Tożsamość i misja Minimitów na początku trzeciego tysiąclecia po 500 latach historii: zakonnicy i świeccy razem z jednym charyzmatem dla tej samej misji”, Kapituła pragnie na nowo przemyśleć charyzmat pokuty wielkopostnej w świetle wyzwań współczesnego świata, wskazując nowe areopagi uprzywilejowane dla ewangelicznego głoszenia nawrócenia i pojednania.
To zaangażowanie, które ujawniło się już na ostatnim Zgromadzeniu Zakonu, domaga się przełożenia na znaczącą i pełną miłości obecność Minimitów w środowiskach dotkniętych wielkim ubóstwem duchowym — poprzez słuchanie, kierownictwo duchowe oraz formację sumień do refleksji i modlitwy. Duże znaczenie może mieć również wasza obecność na pograniczach materialnej nędzy, aby nieść potrzebującym konkretną solidarność, także dzięki uczestnictwu w powołanych do tego instytucjach. Ufnie liczę, że przykład Założyciela — posłańca pokoju Chrystusa — wesprze was w misji niesienia daru pojednania i komunii w rodzinach, wspólnotach kościelnych, pośród różnych wyznań chrześcijańskich, wśród obojętnych i oddalonych.
4. W ewangelizacji nowych areopagów należy przede wszystkim pamiętać, że twórczość i dialog z różnymi kulturami nie mogą rozmywać bogactwa własnej tożsamości i historii. Twórczość i dialog stają się bowiem skutecznymi drogami głoszenia Ewangelii wtedy, gdy opierają się na solidnej wierności własnemu charyzmatowi. Żywa, gorliwa i pokutna forma życia wspólnotowego jest niewątpliwie niezbędnym warunkiem, aby każdy zakonnik ukazywał w sobie przejrzysty obraz Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego — jedynego, który pociąga i zdobywa tych, którzy poszukują prawdy i pokoju.
Autentyczna i wcielona duszpasterskość zakłada świętość, do której Minimici, idąc za przykładem Założyciela, będą dążyć drogą pokuty. Choć polega ona przede wszystkim na nawróceniu serca, korzysta także z ascetycznych środków właściwych duchowej tradycji Kościoła i własnego Instytutu. W tym kontekście szczególne znaczenie zyskuje wierność czwartemu uroczystemu ślubowi życia wielkopostnego, który św. Franciszek z Paoli pragnął, aby składali Bracia i Mniszki Zakonów przez niego założonych. Ten swoisty znak przynależności do Zakonu Minimitów okazuje się bardzo skuteczny w dawaniu świadectwa „rzeczy niebieskich” wobec świata rozproszonego i zanurzonego w hedonizmie. Jest on bowiem — oprócz tego, że stanowi potężny środek osobistego uświęcenia — okazją do wynagradzania za grzechy wszystkich ludzi oraz sposobem wypraszania dla nich łaski powrotu do Boga.
Dominująca w społeczeństwie współczesnym — zwłaszcza wśród młodych — tendencja do poszukiwania natychmiastowej gratyfikacji nie powinna skłaniać Minimitów do łagodzenia wielkopostnego wymiaru ich Instytutu; przeciwnie, winna pobudzać ich do odnowionego zapału w służbie braciom, by wychowywać ich do wielkiej duchowej drogi pokuty. Oczywiście konieczne jest poszukiwanie odpowiedniego języka i motywacji, pozostaje jednak zawsze niezbędne świadectwo radości właściwej tym, którzy wyrzekają się wygód świata, aby znaleźć drogocenną perłę Królestwa Bożego (por. Mt 13,45–46). To świadectwo będzie cennym darem, jaki wasz Zakon ofiaruje całemu Kościołowi, przypominając wszystkim potrzebę przyjęcia Ewangelii nawrócenia i ascezy.
5. Obok zakonników i zakonnic pierwszego i drugiego Zakonu, św. Franciszek z Paoli — z prorocką intuicją — zechciał wprowadzić w duchowość życia wielkopostnego także świeckich, dla których założył Trzeci Zakon. Od blisko pięciu stuleci uczestniczą oni w misji Zakonu poprzez rozmaite formy współdzielenia i współpracy.
Złożoność i szybkie przemiany współczesnego świata wymagają gotowości rozeznania oraz coraz bardziej kompetentnej obecności chrześcijan w rzeczywistościach doczesnych. W tym celu, czerpiąc z pozytywnych doświadczeń nagromadzonych przez lata, należy wspierać i rozwijać współpracę między świeckimi a osobami konsekrowanymi. Z tej współpracy mogą bowiem zrodzić się nieoczekiwane i owocne pogłębienia niektórych aspektów charyzmatu (por. Vita consecrata, 55). W tym celu konieczne jest, aby zakonnicy z coraz większą troską poświęcali się formacji świeckich: niech będą doświadczonymi przewodnikami życia duchowego, uważnymi na osoby i znaki czasu, radosnymi świadkami charyzmatu, którym pragną dzielić się z tymi, którzy bezpośrednio działają w świecie.
6. Najdrożsi, Wielki Jubileusz zaprasza cały Kościół do kontemplacji — z odnowioną wdzięcznością — tajemnicy Wcielenia, aby z coraz większym zapałem głosić Ewangelię Chrystusa w nowym tysiącleciu; otwiera on przed wami rozległe pole perspektyw i zobowiązań.
Wasz Zakon, po przezwyciężeniu wielu trudnych momentów w ciągu dziejów, niech nadal będzie światłem, które oświeca pokutników Kościoła: niech wzywa oddalonych do konieczności nawrócenia i pokuty, niech zachęca przykładem i modlitwą tych, którzy wyruszyli w drogę, niech daje świadectwo życia wielkopostnego, które — idąc za Jezusem na Jego drodze ku Kalwarii — pozwala w pewien sposób już teraz kosztować radości wiecznej Paschy.
Wasze wspólnoty, wydobywając ze swego skarbca rzeczy nowe i stare (por. Mt 13,52), niech będą wyrazem nieprzemijającej mocy drogi pokuty, która, prowadząc do wyrzeczenia się starego człowieka, przygotowuje nadejście Królestwa.
Powierzam wszystkie wasze wielkoduszne postanowienia, jak również prace kapitulne, Najświętszej Maryi Pannie, św. Franciszkowi z Paoli oraz licznym Świętym i Błogosławionym, którzy ubogacają waszą wielowiekową historię, aby pomagali wam dziś na nowo ukazywać wasz charyzmat jako wymowny znak ewangelicznej płodności i odnowy życia kościelnego.
Z tymi życzeniami chętnie udzielam wam tu obecnym oraz całemu Zakonowi Minimitów — w potrójnym kształcie Braci, Mniszek i Tercjarzy — szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
