Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR NAUCZYCIELEK POBOŻNYCH FILIPPINI
Rzym, 29 stycznia 2001 r.
Najdroższe Córki świętej Łucji Filippini!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć, i każdą z was serdecznie witam. Dziękuję wam za tę wizytę, poprzez którą, z okazji Zwyczajnej Kapituły Generalnej, pragniecie ponowić wyrazy waszej pełnej wierności i jedności z Następcą Piotra.
Od lat działacie w różnych krajach świata i z miłością oddajecie się służbie Ewangelii, troszcząc się o potrzeby najmniejszych, ubogich i cierpiących, starając się inspirować waszą posługę wychowawczą Jezusem Nauczycielem, w stylu naśladowania opartym na miłości oblubieńczej. Trwajcie na tej drodze, współpracując w szerzeniu Ewangelii miłości na nowych polach apostolatu, które Pan wam powierza. Doświadczenie, dojrzewające w waszym Instytucie przez długie lata służby Chrystusowi i Kościołowi, stanowi na początku nowego tysiąclecia szczęśliwą zapowiedź jeszcze bardziej owocnego czasu życia konsekrowanego i apostolskiego.
2. Wasza Kapituła Generalna odbywa się w chwili, gdy dopiero co zakończył się Wielki Jubileusz Roku 2000. Podejmuje ona temat, który jest dla was szczególnie ważny: „Konstytucje, lampą dla moich stóp, światłem na mojej ścieżce” (Ps 118). Wybór tego zagadnienia ma ukazać konieczność odnowionego spojrzenia na Regułę, ponieważ w niej i w Konstytucjach zawarta jest droga naśladowania wyróżniająca się szczególnym charyzmatem potwierdzonym przez Kościół (por.Vita consecrata, 37).
Zasadniczym celem Kapituły jest zatem umożliwienie wam wszystkim głębszego i bardziej świadomego przyswojenia Konstytucji, aby żyć autentyczną duchowością wspólnotową, będącą prorockim świadectwem wartości Królestwa. W obliczu szerzącej się mentalności zsekularyzowanej wierne zachowywanie Reguły będzie wam, drogie Siostry, cenną pomocą w umacnianiu dążenia ku Absolutowi, abyście nie upodabniały się do ducha tego świata, lecz z dnia na dzień postępowały w upodabnianiu się do Chrystusa.
Zgromadzenie kapitulne daje wam sposobność, by z pokorą i odwagą powrócić do początków waszego Instytutu, czerpiąc z nich nową siłę do odpowiedzi na wyzwania, jakie stają dziś przed waszą działalnością apostolską. Patrząc na wyjątkowe doświadczenie kardynała Marcantonio Barbarigo oraz młodej Łucji Filippini, będziecie mogły urzeczywistnić upragnioną odnowę struktur i metod, zachowując mocne odniesienie do Reguły i Konstytucji, które zawierają drogę naśladowania Chrystusa według waszego szczególnego charyzmatu wychowawczego, pedagogicznego i opiekuńczego. Poprzez coraz pełniejsze przylgnięcie do Niego, kamienia węgielnego, który „ten sam jest wczoraj i dziś, i na wieki” (Hbr 13, 8), dar, jaki Duch Święty złożył w waszych Założycielach, będzie mógł nadal ożywiać wasze codzienne doświadczenie.
3. Jakże nie wspomnieć przy tej okazji chwili, gdy pod koniec XVII wieku kardynał Marcantonio Barbarigo, wspomagany przez młodą Łucję Filippini, zapoczątkował szeroką działalność wspierającą ludzki i duchowy rozwój młodych, poświęcając się także poprawie sytuacji kobiet oraz odnowie moralnej i kulturalnej duchowieństwa i ludu? Właśnie w tym celu około roku 1692 powstały „Szkoły Nauki Chrześcijańskiej” dla dziewcząt z ludu, by wzmacniać odnowę rodziny i społeczeństwa. Tak narodziło się grono nauczycielek wartościowe i trwałe, zdolne do wiernego i twórczego realizowania projektu wychowawczego, który opracowali Barbarigo i młoda Łucja Filippini.
Wasza Kapituła Generalna, odbywająca się u progu trzeciego tysiąclecia, stanowi jakby moment zatrzymania się, by rozważyć dotychczas przebytą drogę i ocenić początek — bardziej niż kiedykolwiek obiecujący — nowego etapu posługi kościelnej we Włoszech, w Europie i na terenach misyjnych, gdzie jesteście obecne. Kościół, najdroższe Siostry, wiele od was oczekuje: od waszego przykładu i waszego ofiarnego poświęcenia apostolskiego.
Jesteście powołane do pełnienia szczególnej posługi wychowawczej, która wyraża się w nieustannych znakach miłości, zwłaszcza wobec ubogich, i która poprzez szkoły sprzyja nie tylko solidnemu rozwojowi kulturalnemu uczniów, lecz także ich świadomemu przybliżaniu się do nieprzemijających prawd Ewangelii.
4. Abyście mogły owocnie kontynuować ten wasz apostolat, niech waszą pierwszoplanową troską będzie pielęgnowanie duchowości osobistej i wspólnotowej, zdolnej do harmonijnego łączenia troski o życie wewnętrzne z wielkodusznym oddaniem się licznym działaniom apostolskim i charytatywnym.
Dla osiągnięcia tego celu w czasie prac kapitulnych słusznie wskazałyście jako uprzywilejowane drogi: formację do życia konsekrowanego, ducha modlitwy, komunię siostrzaną oraz misję w Kościele i w świecie — aby nadal stanowić, na wzór Założycieli, znaczącą obecność w naszych czasach. Wobec szerzącego się obojętnienia religijnego jesteście wezwane do realizowania waszej szczególnej misji, zwłaszcza w dziedzinie nauczania szkolnego, z uwzględnieniem trudności związanych z różnymi kontekstami kulturowymi i lokalnymi. Bądźcie odważne i pełne entuzjazmu, nie pozwalając, by zniechęcały was jakiekolwiek przeszkody, które możecie napotkać.
Ożywiajcie w sobie żarliwe uczucie Pawła, który wołał: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16). W szkole waszych Założycieli powierzajcie wasz apostolat opiece Matki Bożej Maryi, którą Kościół czci „z uczuciem synowskiej pobożności jako Matkę najmilszą” (Lumen gentium, 53). Jestem pewien, że w ten sposób wzbudzicie w sercach wielu młodych pragnienie spotkania Chrystusa i służenia Mu „niepodzielnym sercem” w braciach słabych i bezbronnych.
Z tymi uczuciami chętnie udzielam wam, drogie Siostry, specjalnego Błogosławieństwa, które z serca rozszerzam na wszystkie osoby, zwłaszcza młodych, ku którym kieruje was apostolskie zadanie waszej Rodziny zakonnej.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
