Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ TRZECIEGO ZAKONU REGULARNEGO ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
Rzym, 07 czerwca 2001 r.
Drodzy Bracia Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć z okazji waszej Kapituły Generalnej i pozdrawiam was serdecznie. Szczególne pozdrowienie kieruję do o. Iliji Živkovicia, którego powołaliście do pełnienia posługi Ministra Generalnego. Jemu oraz nowo wybranym członkom Definitorium Generalnego składam gratulacje, łącząc je z życzeniem owocnej pracy w służbie Zakonu i całego Kościoła.
Zgromadziliście się, aby dokonać uważnej weryfikacji waszego życia zakonnego, osobistego i wspólnotowego, mając za punkt odniesienia Ewangelię i charyzmat pokutny, nakreślony u początków Trzeciego Zakonu i potwierdzony przez tyle wieków historii. W tej perspektywie odczuwacie naglącą potrzebę nieustannej odnowy na drodze doskonałości, idąc śladami Biedaczyny z Asyżu. To właśnie stamtąd rodzi się dynamizm apostolski, który otwiera wasze serca na braci i uzdalnia do przyjmowania ich problemów egzystencjalnych, aby współpracować z Chrystusem w dziele zbawienia.
2. Wasze naśladowanie Chrystusa według nauczania i przykładu św. Franciszka z Asyżu stanowi szczególny przywilej, za który winniście być głęboko wdzięczni Panu, który was powołał. Tyle wieków świadectwa apostolskiego i miłosierdzia ubogaciło wasz Zakon zasługami i doświadczeniem, obdarzając go szczególnym dziedzictwem duchowym, które powinniście mieć na uwadze w waszych rozeznaniach i planach.
Życie zakonne przeniknięte Ewangelią nie zatrzymuje się jednak na zadowoleniu z przeszłości, lecz intensywnie przeżywa teraźniejszość i z entuzjazmem kieruje się ku przyszłości. Dialektyka między dziedzictwem a proroctwem daje mocny fundament waszym nadziejom na trzecie tysiąclecie, które już szczęśliwie się rozpoczęło.
W tej perspektywie powinniście czuć się zobowiązani do coraz głębszego nawracania serca ku Bogu, w którym złożyliście całą nadzieję. On musi skupiać waszą myśl, uwalniając was od licznych zahamowań, które mogłyby osłabić skuteczność waszego ewangelicznego świadectwa w dzisiejszym świecie. Ojciec „niech sprawi…, abyście zostali potężnie umocnieni przez Jego Ducha w wewnętrznym człowieku. Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach…, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą” (Ef 3,16.17.19).
Jeśli — jak Franciszek z Asyżu — będziecie nosić w sercu Ducha Pańskiego i potraficie ukazywać w swoim postępowaniu obraz Chrystusa, wasza obecność w Kościele wyda wiele owoców życia i będzie mogła wnieść skuteczny wkład w budowanie cywilizacji miłości, ukształtowanej na Ewangelii.
3. W „dynamicznej wierności” waszemu charyzmatowi „wpatrujcie się w przyszłość, ku której kieruje was Duch, aby znów dokonać z wami wielkich dzieł” (Vita consecrata, 110). Pozwalając się przemieniać Duchowi, skutecznie współpracujecie w ewangelizacji współczesnego świata i stajecie się „szczególnym punktem odniesienia dla owej tęsknoty za Bogiem, która zawsze nurtuje serce człowieka i skłania go do podejmowania różnych form ascezy i duchowości” (tamże, 103).
W szczególności kontynuujcie wasze zaangażowanie w apostolat misyjny, w którym wasz Zakon zdobył godne uznania zasługi, ofiarując posługi związane z życiem franciszkańskim, kulturą i czynną miłością bliźniego.
Z twórczą pomysłowością podejmujcie dzieła miłosierdzia, które odnowią waszą tradycyjną troskę o ubogich i najsłabszych w społeczeństwie, ponieważ służba potrzebującym jest aktem ewangelizacji, pieczęcią postawy ewangelicznej i bodźcem do nieustannego nawrócenia (por. tamże, 82).
Jak Franciszek z Asyżu, głoście pokój i pokutę, promujcie sprawiedliwość, brońcie praw osoby ludzkiej, podnoście głos przeciw wyzyskowi i przemocy, z troską opatrujcie liczne rany, które sprawiają, że dzisiejsza ludzkość cierpi.
4. Jeśli potraficie odczytywać znaki czasu w perspektywie wiary i z miłością w sercu, łatwo będzie wam rozpoznać nowe formy ewangelizacji i posługi miłosierdzia odpowiadające potrzebom współczesności.
Wnoście z zaangażowaniem swój wkład w rozwój kultury — zarówno jako służbę braciom poszukującym prawdy, jak i jako narzędzie integralnej formacji oraz drogi ascetycznej (por. tamże, 98). Studium jest „wyrazem nigdy niezaspokojonego pragnienia głębszego poznania Boga — niezgłębionej światłości i źródła wszelkiej ludzkiej prawdy. … jest raczej bodźcem do dialogu i do współuczestnictwa, jest kształtowaniem zdolności oceny, jest zachętą do kontemplacji i modlitwy w nieustannym poszukiwaniu obecności Boga i Jego działania w złożonej rzeczywistości współczesnego świata.” (tamże, 98).
Na koniec nie zapominajcie o waszym uznanym zaangażowaniu na rzecz jedności chrześcijan i dialogu ekumenicznego, jak również o otwarciu na dialog międzyreligijny, który także stanowi część ewangelizacyjnej misji Kościoła (por. Redemptoris missio, 55).
5. Oto przed wami, drodzy Bracia w Chrystusie, pasjonujący program na trzecie tysiąclecie, który niesie oczekiwanie, że będziecie świadkami ewangelicznego nawrócenia, apostołami miłości i ewangelizacji, prorokami świata odnowionego w wierze i miłości dzięki owocnemu zaszczepieniu wartości chrześcijańskich.
Na tej drodze pokuty, wyznaczanej rytmem nawrócenia serca i podejmowaniem uczynków miłosierdzia, Franciszek z Asyżu jest waszym mistrzem i wzorem. Spoglądajcie na niego, a on — na drogach Ewangelii — poprowadzi was do Chrystusa, abyście mogli przeżyć głębokie doświadczenie miłości do Boga i do braci.
Z tym życzeniem z serca udzielam wam wszystkim oraz wszystkim Braciom Zakonu, a także wszystkim klauzurowym siostrom Trzeciego Zakonu Regularnego, mojego błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
